ข้อตกลงลับหลัง

"ถ้าคิดว่าการพาผู้หญิงท้องโตกับเด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนบล็อกเดียวกับคุณมาเคาะประตู แล้วจะทำให้ฉันก้มหัวยอมรับสถานะ 'ภรรยาหลวงผู้พ่ายแพ้' ได้ล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าคุณคิดผิดถนัด!" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนมิได้สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายและความขบขันระคนสมเพช เธอวางตะหลิวเหล็กในมือลงบนเคาน์เตอร์ครัวกระทบกันดัง *กริ๊ง* เสียงนั้นดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบ้านพักข้าราชการทหารหลังย่อม ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูกับรากบัวที่เพิ่งเคี่ยวจนงวด พันจ่าฉินอี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณความเป็นทหารผ่านศึกและอดีตหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนพิเศษสั่งให้เขาวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เขามองใบหน้าเรียบเนียนของภรรยาที่แต่งงานกันมาได้ไม่กี่เดือน—หญิงสาวที่เดิมทีชาวบ้านต่างนินทากันว่าเป็นแค่เด็กสาวชาวนาหัวอ่อนไร้พิษภัย แต่บัดนี้กลับยืนอกผายไหล่ผึ่ง ประกายตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ภายนอกรั้วบ้าน เสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีตัวแสบอย่างนางหลินฮวา กำลังแหกปากประจานความประพฤติของบุตรชายและสะใภ้ด้วยถ้อยคำหยาบคาย โดยมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งดังประสานรับกันราวกับละครฉากใหญ่ "อี้เฉิน! ลูกอกตัญญู! แกกล้าปล่อยให้เหมยหลิงกับหลานชายแท้ๆ ของตระกูลฉินต้องเร่ร่อนอดอยากอยู่ข้างถนนได้อย่างไร! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าแกยังเห็นแก่หน้าพ่อผู้ล่วงลับ!" เสียงทุบประตูดังปังๆ สะท้อนความเกรี้ยวกราดที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อกดดันทางจิตวิทยา แต่สำหรับฟางเซียนแล้ว นี่คือมหรสพราคาถูกที่น่ารำคาญเสียยิ่งกว่ายุงในฤดูร้อน "ได้ยินไหมคะ ท่านประธานฉิน..." ฟางเซียนเดินเข้าไปใกล้สามีร่างสูงใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ จากสบู่สมุนไพรที่เธอใช้ลอยแตะจมูกเขา ร่างบางหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ครอบครัวสุขสันต์ของคุณมาเคาะประตูเรียกหาความรับผิดชอบแล้ว... คุณจะออกไปต้อนรับ 'อดีตคนรัก' พร้อมลูกชายที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ หรือจะฟังข้อเสนอจากปากภรรยาคนนี้ก่อนดีล่ะคะ?" อี้เฉินก้มลงมองภรรยาตัวน้อยที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขา ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มมิได้ฉายแววตกใจหรือหวาดระแวง มีเพียงความล้ำลึกและประกายความสนใจบางอย่างที่วาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น เขาขยับตัวเข้าประชิดเล็กน้อยจนฟางเซียนต้องเผลอกลั้นหายใจ "เธอรู้อะไรมา, ฟางเซียน?" เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง แต่วินาทีนี้ความสนใจทั้งหมดของฉินอี้เฉินกลับถูกดึงดูดไว้ด้วยสตรีตรงหน้า "ฉันรู้อะไรน่ะเหรอคะ?" ฟางเซียนหัวسเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน "รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ภรรยาเก่าอะไรนั่นหรอกค่ะ เพราะในทะเบียนประวัติทหารของคุณที่ฉันแอบ... อ้อ ไม่ใช่สิ ที่ฉันบังเอิญไปเห็นในลิ้นชักตู้เอกสารเมื่อวานนี้ ระบุชัดเจนว่าคุณไม่เคยแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับใครมาก่อนในชีวิต!" หญิงสาวเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมปลาบของสามีสะท้อนความประหลาดใจเล็กน้อยก่อนเธอจะพูดต่อ "และฉันก็รู้ด้วยว่า เด็กผู้ชายคนนั้นอายุสามขวบ... ซึ่งถ้าคำนวณตามไทม์ไลน์ที่แม่สามีสุดที่รักของคุณเที่ยวประกาศบอกชาวบ้านว่าเขาเป็นทายาทตระกูลฉิน มันดันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่คุณถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจลับปราบกบฏที่ชายแดนภาคเหนือ นานถึงแปดเดือนเต็มพิกัด! เว้นเสียแต่ว่าสามีของฉันจะมีวิชากายทิพย์แยร่างไปทำลูกได้ คุณไสยมนต์ดำบทไหนกันคะที่เก่งกาจขนาดนั้น?" ฉินอี้เฉินนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ฉลาดนักนะภรรยาของฉัน..." เสียงทุบประตูด้านนอกถูกกลบด้วยน้ำเสียงทุบต่ำที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเจ้าเล่ห์ของเขา "แล้วเธอจะเอายังไงล่ะ หืม? จะให้ฉันโยนพวกเขากลับลงไปในกองโคลนหน้าหมู่บ้าน หรือจะปล่อยให้ภรรยาคนสวยของฉันแสดงฝีมือจัดการให้พวกมันสำนึกเสียก่อน?" ฟางเซียนปัดมือหนาออกเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยไฟแห่งความสนุกสนานในการ 'เอาคืน' คนตระกูลฉินที่ชอบกดขี่เธอมาตลอด การจัดการกับแม่สามีตัวแสบและนางนกต่อหน้าเงินพวกนี้ เป็นงานอดิเรกที่เธอโปรดปรานที่สุดในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอยังมีสินค้าเด็ดๆ รอให้ออกโรงอีกเพียบ! "โยนออกไปเฉยๆ มันจะไปสนุกอะไรล่ะคะ..." ฟางเซียนแสยะยิ้มมุมปากอย่างงดงามแต่น่าขนลุกในเวลาเดียวกัน "ในเมื่อพวกเขาลงทุนมาถึงที่เพื่อเรียกร้องหา 'ความเป็นธรรม' และ 'ส่วนแบ่งสมบัติ' ตามคำยุยงของแม่คุณ งั้นเราก็มาทำ 'ข้อตกลงลับหลัง' กันสักตั้งดีไหมคะ?" "ข้อตกลงอะไร?" อี้เฉินเลิกคิ้วสูงอย่างรอคอย "ข้อตกลงแยกบ้าน... แบบถาวรและเด็ดขาด!" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ประกายตาเป็นประกายวาววับ "ฉันจะช่วยคุณกำจัดภาระปลอมๆ พวกนี้ให้พ้นทาง และทำให้ตระกูลฉินไม่กล้ามาเหยียบเรือนแปลงเกษตรของเราอีกชั่วชีวิต แลกกับการที่... คุณต้องโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านทั้งหมดมาเป็นชื่อฉันแต่เพียงผู้เดียว! ตกลงไหมคะสามี?" ฉินอี้เฉินจ้องมองภรรยาสาวตัวน้อยที่ยืนหยัดอย่างองอาจ หญิงสาวผู้ซึ่งไม่เพียงแต่กุมหัวใจเขาไว้ได้ แต่ยังกุมหางเสือของตระกูลฉินไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของนายทหารหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง เขาหัวเราะในลำคอด้วยความถูกใจอย่างที่สุด "ที่ดินแปลงนั้นมันกันดารและแห้งแล้งจะตายไป ฟางเซียน... เธอแน่ใจนะว่าอยากได้แค่นั้น?" "แห้งแล้งสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉัน..." ฟางเซียนลอยหน้าลอยตากล่าวด้วยความมั่นใจเต็มร้อย มิติลับในห้วงความคิดส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมแปลงเกษตรอัจฉริยะที่พร้อมปลุกเสกผืนดินให้กลายเป็นทองคำ "มันคืออาณาจักรทำเงินที่จะทำให้ตระกูลฉินต้องกราบกรานขอร้องเราในภายหลังต่างหากล่ะคะ!" *ปัง! ปัง! ปัง!* "อี้เฉิน! แกตายด้านไปแล้วหรือไงวะ ถึงได้ยอมให้ผู้หญิงหน้าเงินคนนี้มาครอบงำจนไม่ยอมเปิดประตูรับแม่แท้ๆ ของตัวเอง!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางหลินฮวาดังทะลุกำแพงเข้ามาอีกระลอก พร้อมกับเสียงทุบประตูที่รุนแรงขึ้นราวกับจะพังเข้ามา อี้เฉินหันไปมองประตูหน้าบ้านแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาภรรยา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายทหารหนุ่มผู้คลั่งรัก "ดี... ข้อเสนอของภรรยา ถูกใจฉันมาก" อี้เฉินกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากนุ่ม "อยากเล่นสนุกอะไร เชิญตามสบายเลยค่ะที่รัก... ส่วนเรื่องที่ดิน ฉันยกให้เธอหมดตั้งแต่วินาทีแรกที่เราแต่งงานกันแล้ว" ฟางเซียนชะงักไปชั่ววินาที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะกับความเปย์หนักแบบไม่เกรงใจใครของสามีหนุ่ม ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากแซวอะไรกลับไป เสียงกระแทกประตูดังโครมใหญ่ก็ดังขึ้นพร้อมกับบานไม้ที่ถูกพังหลุดจากวงกบ! ร่างของนางหลินฮวาพุ่งเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดโดยมีหญิงสาวท้องโตและเด็กชายวิ่งตามหลังมาติดๆ พร้อมที่จะเปิดฉากโวยวาย ทว่า... ทันทีที่พวกเขาก้าวเท้าพ้นธรณีประตู กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจของอาหารบางอย่างก็โชยปะทะจมูกจนทุกคนต้องชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว บนโต๊ะกลางห้องครัว... หม้อซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวเดือดปุดๆ ส่งควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรจีนชั้นยอดที่อบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือ ข้างหม้อซุปนั้น มีจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าลายครามวางอยู่ บนจานคือ *'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วโบราณ'* ที่ถูกเคี่ยวจนหนังนุ่มละมุน ฉ่ำวาวด้วยน้ำราดสีอำพันเข้มข้น ประดับด้วยผักชีสีเขียวสดและพริกชี้ฟ้าแดงผ่าซีกที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนสะท้านทรวงจนแม้แต่คนท้องที่ว่าคลื่นไส้อยากอาเจียน ยังต้องแอบลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่! นางหลินฮวาอ้าปากค้าง เตรียมจะด่าทอพ่นไฟใส่สะใภ้ตัวแสบ แต่พลันต้องชะงักค้างเมื่อเห็นว่าฟางเซียนไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หญิงสาวกลับตักหมูสามชั้นชิ้นโตขึ้นมาคีบใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว! "อืม... รสชาติของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับในมิติลับนี่ ช่างละลายในปากจนแทบจะกลืนกินลิ้นตัวเอง..." ฟางเซียนจงใจเคี้ยวให้มีเสียงดังกร้วมๆ อย่างยั่วเย้า พร้อมกับตักซุปซดอย่างมีความสุข โดยไม่ชายตาแลผู้มาเยือนแม้แต่น้อย "แก... นังตัวดี! แกกล้ากินของอร่อยๆ แบบนี้คนเดียวโดยไม่แบ่งแม่สามีกับแขกผู้มีพระคุณอย่างนั้นเรอะ!" นางหลินฮวาแผดเสียงแหลมด้วยความตะกละตะกลามจนลืมจุดประสงค์เดิมไปชั่วขณะ ฟางเซียนวางตะเกียบลงช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่สามีและผู้หญิงท้องโตด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แววตาคมกริบฉายประกายความเย้ยหยันชัดเจน "อยากกินเหรอคะ?" ฟางเซียนเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "เสียดายจัง... เพราะของอร่อยระดับภัตตาคารหลวงแบบนี้ มันมีไว้สำหรับ 'คนในครอบครัว' ที่มีสิทธิ์ชอบธรรมเท่านั้น... ส่วนพวกหมาวัดที่คิดจะเข้ามาแย่งชามข้าวชาวบ้านเขา... ต่อให้กลิ่นหอมลอยไปไกลแค่ไหน ก็ได้แต่มองตาปริบๆ จนน้ำลายสอไปจนตายเท่านั้นแหละค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในบ้านก็พลันเย็นเยียบลงทันที พร้อมกับความโกรธเกรี้ยวของนางหลินฮวาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อรู้ตัวว่าโดนตบหน้ากลางอากาศ! (โปรดติดตามตอนต่อไป) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาลิ้มรสความสะใจและเติมความหวานไปพร้อมกับสวนส้มปลายฟ้านะคะ*