ข้าวสารใหม่ในคลัง

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสะท้านไปถึงเรือนหลังเล็ก จนเศษฝุ่นที่เกาะตามร่องคานร่วงลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย นางหลินฮวายืนตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคืองจนใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หล่อนไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนแอและยอมให้โขกสับมาตลอดอย่างหลินฟางเซียน จะกล้าประกาศกร้าวและตบหน้าหล่อนกลางวงศาคณาญาติเช่นนี้! "นังตัวดี! แกคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะปีนขึ้นมาเหยียบหัวฉันได้หรือไง!" เสียงแหลมสูงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด น้ำลายกระเด็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่นางหลินฮวากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ความอัปยศอดสูที่ได้รับในวันนี้ ทำให้หล่อนหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องหาวิธีสั่งสอนลูกสะใภ้คนนี้ให้หลาบจำให้จงได้ ทว่า ภายในเรือนพักอีกด้านหนึ่ง กลับมีบรรยากาศที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง ดวงตากลมโตคู่สวยทอประกายความขบขันระคนสมเพช เธอไม่ได้หวาดกลัวเสียงกรีดร้องโวยวายของแม่สามีจอมปลอมนั่นเลยแม้แต่น้อย ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะเปิดฉากร้ายกาจใส่เธอก่อน เธอก็พร้อมจะสนองคืนด้วยวิธีที่เจ็บแสบและแยบยลยิ่งกว่า สำนวนที่ว่า 'คนเรามักตายเพราะความโลภ' ใช้ได้ผลเสมอกับคนตระกูลนี้ และเธอก็กำลังจะทำให้พวกเขาดิ้นพล่านด้วยความอยากรู้อยอยากเห็นจนอกแตกตาย ฟางเซียนหันหลังกลับ กวาดสายตามองไปรอบห้องพักคับแคบที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนา ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสสะอาดดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของ "มิติห้างสรรพสินค้า" ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างรู้ใจ [ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบค่ะ โฮสต์ฟางเซียน! ตรวจพบความเครียดและสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย ระบบขอแนะนำให้ทำการ 'เคลียร์สต็อกและสำรองเสบียง' เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตทันนะคะ] "รู้ใจฉันจริงๆ เลยนะเจ้าห้างอัจฉริยะ" ฟางเซียนพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในมุมอับของห้อง ซึ่งเป็นจุดที่แสงไฟส่องไม่ถึง จากนั้นเพียงแค่เธอสะบัดปลายนิ้วเบาๆ ประตูมิติขนาดใหญ่ก็เปิดออกอย่างไร้เสียงรบกวน กลิ่นอายความเจริญของโลกยุคใหม่พัดผ่านเข้ามาแทนที่กลิ่นอับชื้นทันที ชั้นวางสินค้าสูงเสียดฟ้าเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย ละลานตาไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในยุคสมัยนี้ ข้าวสารหอมมะลิคัดพิเศษเมล็ดอวบอ้วนสีขาวราวมุกอยู่ในกระสอบสุญญากาศ เนื้อสัตว์คุณภาพดี น้ำมันพืชบริสุทธิ์ เครื่องเทศนานาชนิด และที่สำคัญที่สุดคือ 'ข้าวสารใหม่' จากคลังสินค้าเกรดพรีเมียมที่ผ่านการสีสดๆ เมล็ดข้าวส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้รู้สึกหิวขึ้นมาทันที ฟางเซียนกวาดสายตาเลือกสรรสิ่งของที่จำเป็น เธอรู้ดีว่าในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การมีเสบียงอาหารอยู่ในมือเท่ากับกุมอำนาจต่อรองทั้งหมด โดยเฉพาะตระกูลฉินที่มักจะรอคอยจังหวะมาสูบ  เลือดกินเนื้อเธอและสามี หากเธอแสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่นิดเดียว มีหวังได้ถูกพวกเขากลืนกินทั้งตัวแน่ "ไหนดูซิ... ถ้าฉันเอาข้าวสารใหม่เหล่านี้ออกมาทยอยเปิดคลังทีละน้อย พวกเขาจะทำหน้าอย่างไรนะ" ฟางเซียนยิ้มเยาะใน  ใจ มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกระสอบข้าวสารน้ำหนักยี่สิบกิโลกรัมออกมาจากชั้นวางอย่างง่ายดายราวกับมันเบาหวิว ทั้งที่ในความเป็นจริงหากเป็นคนธรรมดาคงต้องใช้แรงถึงสองคนในการแบก *ตุบ!* กระสอบข้าวสารสีขาวสะอาดถูกวางลงบนพื้นไม้ของเรือนพักอย่างนิ่มนวล แต่แรงสะเทือนนั้นกลับหนักแน่นพอที่จะดึงดูดสายตาของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน ฉินอี้เฉินก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนและงานในค่ายทหาร แต่ทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมาเห็นร่างบางของภรรยาและกระสอบข้าวสารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ความกังวลใจก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าทันที อี้เฉินรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ยกมือหนาขึ้นหมายจะสำรวจว่าภรรยาได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהด้วยความห่วงใยระคนตกใจ "ฟางเซียน... เธอไปเอาข้าวสารพวกนี้มาจากไหน? แล้วเสียงโวยวายเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น แม่ท่านทำอะไรเธอหรือเปล่า?" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที เธอยื่นมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขาวางใจ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ สามีของฉัน... ใครหน้าไหนก็ยังทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะคะ ส่วนข้าวสารนี่..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ฉันบังเอิญไปเจอ 'แหล่งซ่อนเสบียงลับ' มาค่ะ เป็นโชคดีของเราสองคนแท้ๆ ที่จะได้มีกินมีใช้ ไม่ต้องทนอดอยากให้คนอื่นมาดูถูกอีกต่อไป" อี้เฉินมองหน้าภรรหาสาวนิ่ง แม้เขาจะรู้ดีว่าภรรยาของเขามีความลับบางอย่างที่น่าอัศจรรย์ซ่อนอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ หน้าที่ของเขาในตอนนี้คือการปกป้องและสนับสนุนเธอให้ถึงที่สุด ไม่ว่าสิ่งที่เธอทำจะเป็นอะไร เขาก็พร้อมจะยืนเคียงข้างและแบกรับผลที่จะตามมาทั้งหมด ชายหนุ่มยื่นมือไปโอบไหล่บางเข้ามาแนบชิด ไออุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนฟางเซียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด อี้เฉินก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ว่าเธอจะได้มันมาจากไหน ขอแค่เธอปลอดภัยและมีความสุข ฉันก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น... อยากทำอะไร ทำเลยนะ ฉันคอยหนุนหลังเธออยู่ตรงนี้เสมอ" คำพูดเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยพลังนั้น ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจ ความรู้สึกโดดเดี่ยวในโลกใบใหม่นี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและความมั่นใจที่จะก้าวเดินต่อไป "ดีมากค่ะ งั้นในเมื่อเรามีเสบียงชั้นดีอยู่ในมือแล้ว คืนนี้เรามาฉลอง 'ข้าวสารใหม่ในคลัง' กันดีกว่านะคะ" ฟางเซียนกล่าวด้วยดวงתาทีเป็นประกายระยับ ความคิดสร้างสรรค์เมนูอาหารเลิศรสผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นอายของความสุข เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของหญิงสูงวัยที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "นังตัวดี! นังสะใภ้เนรคุณ! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ หรือแกคิดจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านแล้วทำเป็นไม่ได้ยินเสียงฉันหึ!" เสียงของแม่สามีตระกูลฉินดังแหลมบาดแก้วหู พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้โครมครามราวกับจะพังเข้ามาให้ได้ ฟางเซียนหันไปมองหน้ากับอี้เฉินทันที รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวอีกครั้ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างคนเหนือกว่า "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' จะกลิ่นความหอมของข้าวสารใหม่เราออกแล้วสินะคะ..." ฟางเซียนกระซิบเสียงเบาด้วยความสนุกสนาน "ในเมื่อพวกเขาอยากรู้นักว่าเรามีอะไรกิน งั้นเราก็ออกไปต้อนรับพวกเขากันหน่อยดีกว่าค่ะ... เผื่อว่าพวกเขาจะได้เห็น 'ความลับ' ที่เราซ่อนเอาไว้แบบเต็มๆ ตา" อี้เฉินพยักหน้ารับช้าๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววคมปลาทูที่พร้อมจะจัดการกับพวกน่ารำคาญให้สิ้นซาก ชายหนุ่มก้าวออกไปขวางหน้าภรรยาเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัวเปิดประตูรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา ในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปปลดกลอนประตูไม้ ทันใดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสารใหม่ที่ถูกสีสดๆ ก็ลอยฟุ้งกระจายทะลุรอยแยกของประตูออกไปปะทะจมูกของผู้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกอย่างรุนแรง ชะתากรรมและความวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้... - - - - - - - - - - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!