ข่าวลือเรื่องความรวย

“ถ้าจะรวยขนาดนี้ ก็อย่าลืมแบ่งเศษเงินจากกระเป๋ามาให้ญาติพี่น้องอย่างพวกเราได้ใช้บ้างสิ หรือว่ามีผัวรวยแล้วจะลืมรากเหง้าตัวเองไปหมดแล้วล่ะ ฟางเซียน?” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลฉินบาดหูจนน่ารำคาญ สายตาของนางไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของหลินฟางเซียนด้วยความปรารถนาดีเลยแม้แต่น้อย แต่กลับกวาดมองถุงเมล็ดพันธุ์และอุปกรณ์การเกษตรราคาแพงที่วางกองอยู่บนโต๊ะไม้ในลานบ้านด้วยความหิวกระหายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินฟางเซียนวางช้อนไม้ในมือลงช้าๆ นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนที่หวังจะเข้ามาป่วนเปี้ยนในยามบ่าย เพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “คนเรามักจะเห็น ‘ความรวย’ ของคนอื่นชัดกว่า ‘ความจน’ ของตัวเองเสมอเลยนะจ๊ะป้าสะใภ้… เรื่องที่ดิฉันจะลืมรากเหง้าน่ะไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เพราะขนาดรากหญ้าแถวนี้ดิฉันยังจำได้ดีเลยว่าใครเคยเอาดินมาถมทับทางเดินจนดิฉันเกือบตกคูน้ำตอนย้ายเข้ามาใหม่ๆ” ใบหน้าของป้าสะใภ้ฉินแดงก่ำขึ้นมาทันที นางพยายามจะก้าวเท้าล้ำเส้นเข้ามาในเขตบ้าน แต่กลับถูกแรงมหาศาลจากฝ่ามือหนาของใครบางคนดึงรั้งไว้เสียก่อน “ที่นี่เป็นเขตบ้านของผม ถ้าไม่มีธุระสำคัญ กรุณากลับไปครับ” ฉินอี้เฉินยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังผู้เป็นป้าสะใภ้ ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นทำเอาอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งโหยง “อี้เฉิน! นี่เจ้าถึงกับกล้าไล่ป้าเหรอ? เห็นเมียดีกว่าญาติหรือไง! พวกเจ้าทำตัวร่ำรวยผิดปกติแบบนี้ ใครๆ ในหมู่บ้านเขาก็ลือกันไปทั่วว่าไปแอบขโมยของหลวงมาขาย หรือไม่ก็นังฟางเซียนนี่แหละที่ทำตัวเป็นแม่มดคอยเป่าหู!” หลินฟางเซียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนด้วยท่าทีสง่างามผิดกับชาวบ้านทั่วไป นางหยิบตะกร้าผักสลัดที่เพิ่งเก็บมาจาก ‘มิติห้างสรรพสินค้า’ ขึ้นมา ผักแต่ละต้นดูเขียวสด กรอบเงา และมีกลิ่นหอมของความสดใหม่ที่หาไม่ได้ในตลาดทั่วไป “ข่าวลือก็คือข่าวลือค่ะป้า” ฟางเซียนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบ “แต่ถ้าความอิจฉาของป้ามันล้นจนทำให้นอนไม่หลับ ดิฉันแนะนำให้ไปหาหมอที่อนามัยนะคะ ไม่ใช่มาตะโกนป่าวประกาศความไร้สมรรถภาพในการทำมาหากินของตัวเองอยู่หน้าบ้านดิฉันแบบนี้ มันน่าสมเพชค่ะ” “นังเด็กนี่!” “พอได้แล้ว!” ฉินอี้เฉินก้าวมาคั่นกลางด้วยความอดทนที่ขาดผึง “ถ้าใครกล้าพูดเรื่องการขโมยของหลวงอีกล่ะก็ ผมในฐานะอดีตพันจ่าจะใช้กฎหมายจัดการให้ถึงที่สุด ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม” เมื่อเห็นสายตาจริงจังที่ไร้ซึ่งความเมตตาของฉินอี้เฉิน ป้าสะใภ้ก็ทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีและก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายก่อนจะเดินจากไป หลินฟางเซียนมองตามหลังร่างที่จากไปนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของคลื่นใต้น้ำในหมู่บ้านที่เริ่มมองพวกเขาเป็นเป้าหมายแห่งความอิจฉา นางหันกลับมามองสามีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานที่ทำให้คนตัวโตต้องชะงัก “พี่อี้เฉินคะ เย็นนี้เรามาทำหม้อไฟเห็ดหอมกับเนื้อตุ๋นน้ำแดงกันเถอะค่ะ ผักจากฟาร์มเราวันนี้สวยมาก เชื่อสิว่ากลิ่นหอมนี้จะทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลายจนนอนไม่หลับเลยล่ะ” ฉินอี้เฉินมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น เขาไม่สนใจข่าวลือเหล่านั้นตราบใดที่หลินฟางเซียนยังคงยืนอยู่เคียงข้างเขา แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบ กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มก็ค่อยๆ อบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่นานนัก... เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นกว่าเดิมก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงของป้าสะใภ้คนเดิม แต่เป็นเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เพื่อนบ้านที่แวะมาทักทาย “หลินฟางเซียน! ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนข้ามรั้วมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน “มีคนแจ้งว่าพวกเจ้ากักตุนสินค้าหายากและกำลังลักลอบค้าของผิดกฎหมาย... ตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่จากอำเภอมาถึงแล้ว!” หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังหั่นผัก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันที นางวางมีดลงอย่างนุ่มนวลก่อนจะสบตากับฉินอี้เฉิน ทั้งคู่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายฐานะที่พวกเขากำลังสร้างขึ้นมา “ดูเหมือนศัตรูของเราจะเล่นใหญ่กว่าที่คิดนะคะพี่” ฟางเซียนแค่นหัวเราะ “งั้นเราก็ต้องต้อนรับพวกเขาให้สมกับที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่... ด้วยการเปิดมิติห้างสรรพสินค้าโชว์สักนิดจะเป็นไรไป” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ