ความช่วยเหลือจากสามี

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สินส่วนตัว!” น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดของหลินฟางเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานบ้าน ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีด เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายสวนทางกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว ท่ามกลางแปลงผักออร์แกนิกเขียวขจีที่เธอเพิ่งลงแรงปรับปรุงจนเจริญงอกงาม เบื้องหน้าของเธอคือแม่สามีตระกูลฉินและญาติสนิทอีกสองคนที่บุกเข้ามาโวยวายตั้งแต่หัววัน หวังจะกอบโกยผลผลิตจากฟาร์มและเงินสดที่ได้จากการขายพืชผลล็อตแรกไปแบ่งกันอย่างหน้าไม่อาย “นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉัน ผู้หญิงอกُสามศอกอย่างแกมันก็แค่คนนอกที่เกาะลูกชายฉันกิน กล้าดียังไงมาทำเสียงแข็งใส่แม่สามี!” นางเฉิน แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและเห็นแก่ตัว แผดเสียงแหลมสูงจนนกกระจอกบนต้นไม้ข้างรั้วแตกตื่น ใบหน้าย่นยู่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางพยายามก้าวเท้าฝ่ารั้วไม้ไผ่เข้ามาหมายจะสั่งสอนลูกสะใภ้ที่ไม่เคยอยู่ในโอวาทเช่นเธอให้หลาบจำ ฟางเซียนเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีแม้แต่น้อย ในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอมีทั้งสเปรย์พริกไทยและอุปกรณ์ป้องกันตัวสารพัด แต่เธอยังไม่ทันได้หยิบมันออกมาใช้งาน เหตุการณ์ตรงหน้าก็พลันพลิกผันอย่างรวดเร็ว *เอี๊ยด—!* เสียงเบรกของรถจิ๊ปทหารคันใหญ่บด 4WD ดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นตลบอบอวล ประตูรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบประณีต ไอสังหารเย็นเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวของพันจ่าฉินอี้เฉินจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์กวาดมองผู้บุกรุกทั้งสามด้วยแววตานิ่งสนิท แต่กลับทรงพลังกดดันจนแม่สามีถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แม่กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ฉินอี้เฉินก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยาตัวน้อยของเขาอย่างปกป้อง สายตาคมก้มมองฟางเซียนแวบหนึ่งเพื่อสำรวจว่าเธอได้รับอันตรายใดๆ หรือไม่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาดุดันเมื่อหันกลับไปหาผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้า “อี้เฉิน ลูกมาก็ดีแล้ว! ดูเมียแกสิ มันกล้าเนรคุณ ไม่ยอมให้ข้าวของเงินทองกับแม่ แถมยังไล่พวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา ลูกต้องจัดการมันหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!” แม่สามีรีบฟ้องทันทีโดยหวังว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะเข้าข้างตนเหมือนเช่นอดีต ทว่า... ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ฉินอี้เฉินแค่น In-hale เบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก “หย่าเหรอครับ? ผมเป็นคนขอร้องให้เธอแต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาเอง ถ้าไม่มีเธอ บ้านหลังนี้และตัวผมก็คงไม่มีวันกินดีอยู่ดีเหมือนทุกวันนี้หรอกครับแม่” คำพูดของเขาทำเอาแม่สามีอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู “ลูก... ลูกเข้าข้างนังนี่งั้นเหรอ มันเป่าหูอะไรลูกหะ อี้เฉิน!” “ผมไม่ได้ถูกใครเป่าหู แต่ผมใช้ตาดูและใช้สมองคิด” ฉินอี้เฉินก้าวเข้ามาโอบเอวบางของฟางเซียนเข้ามาชิดกายอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและให้เกียรติอย่างเต็มที่ สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด “ภรรยาผมหาเงินเก่ง ปรุงอาหารอร่อย และดูแลบ้านอย่างดีเยี่ยม คนที่จะถูกไล่ออกไปจากที่นี่... ควรจะเป็นพวกคุณต่างหาก” ฟางเซียนแอบอมยิ้มกริ่มอยู่ในอ้อมกอดอุ่น เธอช้อนตาขึ้นมองสามีหนุ่มผู้ทรงพลังที่ยืนหยัดปกป้องเธออย่างไม่มีเงื่อนไข เคมีระหว่างคนทั้งคู่ระอุอุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของชนบท ญาติสนิทที่มาด้วยกันเห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงแขนแม่สามี “คุณป้า กลับกันก่อนเถอะค่ะ ดูท่าทางผู้กองฉินเอาจริงแน่” “จำไว้เลยนะนังตัวดี แกกับไอ้ลูกอกตัญญู!” แม่สามีชี้หน้าอาฆาตก่อนจะสะบัดก้นเดินขึ้นรถคันเดิมออกไปอย่างหัวเสีย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่ฟาร์มอีกครั้ง เมื่อผู้บุกรุกพ้นสายตาไปแล้ว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นความหวานชื่นทันที ฉินอี้เฉินก้มลงมองภรรยาในอ้อมแขน น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นออดอعนทันควัน “เมียจ๋า... วันนี้ผมช่วยปกป้องเธอแล้ว มีรางวัลอะไรให้ผมบ้างไหมครับ?” ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิกเอวหนาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ “อยากได้รางวัลอะไรล่ะคะ ท่านประธานสายเปย์?” “ผมอยากกิน...” เขาก้มกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความนัย “...ซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนฝีมือเธอ... และก็ ‘รางวัล’ อย่างอื่นด้วย” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีด้วยความเขินอาย เธอตีแขนเขาเบาๆ แก้เก้อ ก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมกอดเพื่อเดินเข้าครัว “งั้นก็ตามใจคุณค่ะ เดี๋ยวฉันจะเข้าครัวทำมื้อใหญ่ให้ทานหายเหนื่อยเลย” กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบ้านไม้หลังน้อย ลอยออกไปตามสายลมจนเพื่อนบ้านต่างสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา ทว่าในขณะที่ฟางเซียนกำลังบรรจงตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบลวดลายประณีตเพื่อเตรียมยกเสิร์ฟให้สามี เสียงเคาะประตูก็izzดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่หน้าบ้าน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ฟางเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ยามวิกาลเช่นนี้... ใครกันที่เป็นคนมาเคาะประตูบ้านของพวกเขา? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ