ความลับใต้เงาดอกไม้

"ผลัก!" บานประตูเหล็กดัดลายกุหลาบพันปีของคฤหาสน์วิคทอเรียถูกกระแทกจนเปิดผาง เสียงเหล็กกระทบกำแพงอิฐมอญดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วอาณาบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนในชุดคลุมสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่พากันกรูเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย บรรยากาศรอบตัวของพวกมันแผ่ไอความมืดทมิฬและกลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้ามที่รุนแรงจนต้นไม้ใบหญ้าข้างทางเหี่ยวเฉาลงในพริบตา เอลีน่าไม่ได้ขยับเขยื้อนกายหนีไปไหน ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีเขียวมรกตปักลวดลายเถาวัลย์ทองคำยังคงยืนสงบนิ่งอยู่กลางสวนดอกไม้เวทมนตร์ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเงาสะท้อนนับสิบบนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่เมื่อครู่ยังคงสงบเงียบ แต่บัดนี้กลับบิดเบี้ยวและพXองตัวราวกับมีชีวิต "คิดจะเล่นตลกอะไรกันคะ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่นึกเกรงกลัว มือเรียวบางสะบัดเบาๆ กลีบกุหลาบสีเพลิงนับร้อยที่เคยโปรยปรายอยู่บนพื้นก็พลันลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีชีวิตและพร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบพิฆาตได้ทุกเมื่อ นี่ไม่ใช่สวนดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นอาณาจักรเวทมนตร์ส่วนตัวที่เธอทุ่มเททั้งพลังและทรัพย์สินมหาศาลในการเนรมิตมันขึ้นมาเพื่อสร้างความมั่งคั่งและปกป้องตัวเองจากพวกเหลือบไรในสังคมชั้นสูง กลุ่มคนชุดดำชะงักฝีเท้าลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของอดีตนางร้ายผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า พวกมันไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่เคยเอาแต่กรีดร้องและวิ่งตามผู้ชายอย่างไร้ศักดิ์ศรีในอดีต จะกลายมาเป็นผู้ควบคุมพลังเวทมนตร์โบราณที่น่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนี้ "เอลีน่า ส่งมอบคัมภีร์เวทโบราณและสิทธิ์การครอบครองสวนนี้มาซะดีๆ ถไม่อยากเจ็บตัว!" ผู้นำกลุ่มชุดดำเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาภายใต้ฮู้ดสีดำฉายแววโลภโมజుโทสันอย่างปิดไม่มิด เอลีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ยหยัน ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับหน้าชา "ของของฉัน ทำไมฉันต้องให้... อีกอย่าง พวกคุณคิดว่าพรรคพวกกระจอกสิบกว่าคนนี้ จะล้มสวนดอกไม้ที่ฉันใช้เวลาปลูกฟูมฟักด้วยเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อได้จริงๆ งั้นเหรอคะ?" สิ้นเสียงคำพูดของเธอ แผ่นดินใต้เท้าของพวกมันก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รากไม้สีทองส่องประกายระยิบระยับผุดขึ้นจากใต้ดินราวกับงูยักษ์ รัดตรึงข้อเท้าของเหล่าคนชุดดำไว้แน่นจนพวกมันล้มกลิ้งไม่เป็นท่า เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตกอยู่ใน1การควบคุมของเอลีน่านั่นเอง ความผิดปกติบางอย่างก็เริ่มคืบคลานเข้ามา... กลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบราตรีที่ควรจะหอมอบอวล กลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นฉุนรุนแรงของสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตาย แสงสีทองจากรากไม้เวทมนตร์เริ่มกะพริบรัวและเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นสายพลังงานที่เชื่อมต่อระหว่างเธอกับสวนดอกไม้เกิดอาการติดขัด ราวกับมี "บางสิ่ง" กำลังพยายามแย่งชิงการควบคุมอาณาจักรนี้ไปจากเธอจากภายใน! เอลีน่าขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคู่สวยมองสำรวจไปรอบสวนเวทมนตร์ที่ตอนนี้เริ่มแปรสภาพ กลีบดอกไม้ร่วงหล่นระนาด พื้นดินแตกระแหงเป็นร่องลึก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างไม่ได้ทำตามท่าทางของเธออีกต่อไปแล้ว! พวกมันกำลังเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง... และหนึ่งในเงาเหล่านั้นกำลังยกยิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวทะลุกระจกออกมาสู่โลกความเป็นจริง! "นั่นมัน... เวทมนตร์อะไรกัน?" เอลีน่าพึมพำกับตัวเอง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง พลังเวทในกายปั่นป่วนจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทันใดนั้นเอง อ้อมแขนแกร่งคุ้นเคยก็โอบกอดเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูที่กระซิบชิดริมใบหูด้วยความร้อนรน "บอกแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าทำอะไรเกินตัวคนเดียว ยัยตัวแสบ" คาลอสปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพแห่งสงคราม มือหนาข้างหนึ่งถือดาบเคลือบเวทมนตร์ที่ส่องแสงเจิดจ้า แววตาคมกริบจ้องมองร่างเงาที่กำลังก้าวออกมาจากกระจกด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด เอลีน่าชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เคยเต้นระส่ำเพราะความตกใจ กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อได้กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยที่โอบล้อมเธอไว้ "คุณมาทำอะไรที่นี่... คาลอส?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มความเย่อหยิ่งเอาไว้ แม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตเกินกว่าจะรับมือไหวแล้วก็ตาม คาลอสไม่ตอบคำถาม แต่กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พร้อมกับยกยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคลั่งรัก "ก็ตามมาปกป้องภรรยาในอนาคตไงล่ะครับ... ดูเหมือนว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้รากไม้พวกนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องเวทมนตร์ธรรมดาเสียแล้วสิ" พูดจบ คาลอสก็เหวี่ยงดาบในมือเข้าใส่ร่างเงาที่พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างแม่นยำ ประกายไฟจากการปะทะกันของเวทมนตร์สว่างวาบทั่วท้องสวนยามค่ำคืน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ดาบของคาลอสปะทะเข้ากับร่างงานนั้น พื้นดินเบื้องล่างของพวกเขาก็ยุบตัวลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับโลกกำลังจะถล่ม! เอลีน่าเบิกตากว้างเมื่อหลุมลึกสีดำสนิทปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากก้นบึ้งของความมืดมิด... และก่อนที่ร่างของทั้งสองจะร่วงหล่นลงไปในหลุมพรางนั้น มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากความมืด คว้าข้อเท้าของเอลีน่าไว้แน่นสนิท! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ