คาลอสกับการเปลี่ยนแปลงที่น่าประหลาด

เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นที่กระทบกับสายลมด้านนอก ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนในห้องประชุมใหญ่แห่งสมาคมพ่อค้า ร่างโปร่งบางในชุดเดรสยาวสีเขียวมรกตขับผิวผ่องประดุจไข่มุก ก้าวเดินอย่างมั่นคงราวกับนางพญาที่กำลังตรวจเยี่ยมอาณาจักรของตนเอง เอลีน่าไม่ได้หันกลับไปมองสีหน้าเขียวคล้ำปนตกตะลึงของเหล่าบอร์ดบริหารหน้าเลือดพวกนั้นอีกเลย เพราะสำหรับเธอแล้ว... การตบหน้าด้วยตัวเลขเงินสดในบัญชี มันเจ็บปวดและสะใจกว่าการใช้กำลังตบตีเป็นร้อยเท่า "คุณหนูเอลีน่าคะ... ทางตัวแทนจากตระกูลดยุกคาลอสส่งข้อความด่วนมาค่ะ แจ้งว่ารถยนต์ส่วนตัวของท่านเซอร์กำลังรอรับคุณหนูอยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวด้านล่างค่ะ" เสียงกระซิบอย่างนอบน้อมของเลขาฯ สาวคนสนิทดังขึ้นเบาๆ เอลีน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสีอำพันฉายแววครุ่นคิดระคนระอาใจในคราเดียวกัน อดีตคู่หมั้นผู้เคยประกาศกร้าวกลางงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อชาติก่อนว่ารังเกียจเดียดฉันท์เธอเข้าไส้คนนั้น ชาตินี้กลับขยันตามตื๊อและวนเวียนอยู่ใกล้เธอเสียยิ่งกว่าเงาตามตัวเสียอีก "บอกเขาว่าฉันไม่ว่างค่ะ ฉันมีนัดตรวจแปลงดอกกุหลาบเวทมนตร์สายพันธุ์ใหม่ที่สวนท้ายคฤหาสน์" เอลีน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปลายเสียงเจือความเย่อหยิ่งนิดๆ ตามแบบฉบับนางร้ายกลับใจที่ร่ำรวยจนใช้เงินทั้งชีวิตก็ไม่หมด ทว่า... ก่อนที่เลขาสาวจะได้เดินไปแจ้งตามคำสั่ง ประตูบานคู่หรูหราสลักลายวิจิตรของห้องโถงรับรองก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของใครบางคนอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดสง่างามในชุดสูทตัดเย็บประณีตสีชาโคล ไหล่กว้างและสันจี้มนคมคายราวกับรูปสลักของเทพเจ้ากรีก ก้าวเข้ามาด้วยอوراที่กดดันจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเอลีน่าเพียงผู้เดียว คาลอส... อดีตคู่หมั้นผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกในความทรงจำ ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับแววตาที่สั่นไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง "งานเลี้ยงน้ำชาเพื่อการกุศลของสมาคมพ่อค้าจบลงเร็วกว่าที่คิดนะคะท่านเซอร์ หรือว่าธุรกิจนำเข้าอัญมณีของคุณกำลังประสบปัญหา จนต้องมาขอความเมตตาจากเศรษฐีใหม่อย่างฉันกันคะ?" เอลีน่าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงติดตลกแกมประชดประชันเล็กน้อย เธอเชิดหน้าขึ้น ปล่อยให้รอยยิ้มเย้ายวนแต่งแต้มบนเรียวปากสีพีชอย่างจงใจ คาลอสไม่ตอบคำทันที ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยระยะห่างที่อันตราย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นหอมเย็นของไม้ยูคาลิปตัสและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก เอลีน่าเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำในชาติก่อนที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไรเยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่นั่นแหละ... ยิ่งเขาพยายามเข้าใกล้ในชาตินี้ เธอกยิ่งสนุกกับการได้เห็นเขากลืนน้ำลายตัวเอง "ฉันไม่ได้มาเพื่อเรื่องธุรกิจ..." คาลอสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ภาพของเอลีน่าในอดีตคือคุณหนูเอาแต่ใจที่มักจะกรีดร้องโวยวายเวลาไม่ได้ดั่งใจ แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้... เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน ความมั่นใจที่เปล่งประกายเจิดจ้า และความมั่งคั่งที่แม้แต่ตระกูลดยุกของเขายังต้องเหลียวหลังมอง ความรู้สึกผิดหวังในอดีตถูกแทนที่ด้วยความหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย? "ถ้าไม่ใช่เรื่องธุรกิจ... แล้วท่านเซอร์ผู้สูงศักดิ์มีธุระอะไรกับคนนอกสายตาอย่างฉันล่ะคะ?" เอลีน่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่คาลอสกลับก้าวตามมาติดๆ จนแผ่นหลังบางเกือบจะชิดติดกับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่าง "เอลีน่า..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงทุ้มห้วนที่เธอคุ้นเคยในชาติก่อน แต่มันคือความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ผมรู้ว่าในอดีตผมเคยทำผิดพลาด... ผมเคยพูดจาไม่ดีกับคุณ และปล่อยให้คุณต้องโดดเดี่ยว" เอลีน่าหรี่ตาลง หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาเช่นนี้ของคาลอสเป็นสิ่งสุดท้ายบนโลกที่เธอคาดคิด อดีตคู่หมั้นผู้เย็นชาคนนั้นกำลังสารภาพความผิดต่อหน้าเธออย่างนั้นหรือ? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน! "ท่านเซอร์คะ สมองของคุณกระทบกระเทือนตอนนั่งเฮลิคอปเตอร์มาหรือเปล่า ถึงได้มาพูดจาเพ้อเจ้ออะไรแบบนี้กับฉัน?" เอลีน่าแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง "อนุลักษณ์ความรู้สึกผิดของคุณเก็บไว้เถอะค่ะ เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้ต้องการมัน และที่สำคัญ... ฉันมีความสุขดีกับสวนดอกไม้และเงินในบัญชีของฉันมากกว่าการมายืนฟังผู้ชายใจร้ายพูดจาเพ้อเจ้อค่ะ" เธอยกมือขึ้นเตรียมจะผลักแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่คาลอสกลับไวรัสกว่า เขาคว้าข้อมือเรียวบางเอาไว้ด้วยปลายนิ้วที่อุ่นจัด แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กลับมั่นคงจนเธอไม่สามารถสะบัดหลุดได้ "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ..." คาลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่เหนือพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความกดดันและอำนาจแผ่ซ่านรอบตัวเขา แต่นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับสะท้อนภาพเงาของเธอเพียงคนเดียว "ทุกคำที่ผมพูดออกมาคือความจริง... และไม่ว่าคุณจะไล่ผมกี่ครั้ง ผมก็จะยังคงยืนอยู่ตรงนี้ จนกว่าคุณจะยอมให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างพลันเงียบหายไปชั่วขณะ เอลีน่าเบิกตากว้างเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมและหยิ่งทะนงคนนั้น... กำลังยอมจำนนต่อเธออย่างราบคาบแล้วจริงๆ หรือ? ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากนาฬิกาสมาร์ทวอทช์บนข้อมือของเลขาฯ สาวก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกชวนใจเต้นนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า "คุณหนูคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาใกล้ พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงกราฟการเงินและความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ "ระบบรักษาความปลอดภัยของสวนดอกไม้เวทมนตร์โซน A ถูกบุกรุกค่ะ! และ... และคนที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งนี้ คือคนสนิทของตระกูลดยุกคาลอสค่ะ!" รอยยิ้มอ่อนโยนและแววตาคลั่งรักของคาลอสแข็งค้างไปในทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดในเสี้ยววินาที เขาหันขวับไปมองหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนจะหันกลับมาสบตาเอลีน่าที่ตอนนี้แววตาสีอำพันกำลังฉายประกายความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ว่ายังไงนะคะ... ท่านเซอร์?" เอลีน่าดึงข้อมือของตัวเองกลับมาอย่างแรง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "นี่คือวิธีเริ่มต้นใหม่ของคุณสินะคะ... ส่งคนไปทำลายสวนดอกไม้ของฉันเนี่ยนะ?!" คาลอสเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงด้วยความตกใจและโกรธจัด "ไม่ใช่ผม! เอลีน่า ฟังผมก่อน..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ!" เอลีน่าสะบัดหน้าหนีด้วยความผิดหวังและสะใจระคนกัน เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดขึ้นมาเคาะเบาๆ กับฝ่ามือตัวเอง แววตาดุดันทรงพลังเต็มเปี่ยมด้วยออร่าตัวแม่ "ในเมื่อคุณอยากเล่นเกมนี้... งั้นก็เตรียมตัวดูให้ดีเถอะค่ะว่า ฉันจะถอนรากถอนโคนไอ้คนที่กล้าแตะต้องดอกไม้ของฉัน ให้มันไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนยังไง!" พูดจบ เธอก็ก้าวฉับๆ เดินผ่านร่างสูงของคาลอสออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เขาต้องยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับความลับเบื้องหลังที่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกและปรากฏร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ!