ตบหน้าคนปากดีด้วยความรวย

"ช่วยถอนคำพูดที่ว่าเอลีน่าเป็นคนขโมยสร้อยเพชร 'ดาราแห่งนภา' ออกไปซะเถอะค่ะคุณมีเรีย ก่อนที่ฉันจะทำให้คุณรู้ซึ้งว่า การกลMรแกล้งคนอื่นด้วยข้อหาสารเลว มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงหูฉี่แค่ไหน" เสียงหวานใสแต่เย็นเฉียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงจัดเลี้ยงกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ สายตาทุกคู่ในงานต่างพากันจับจ้องมาที่ร่างระหงของเอลีน่า ในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปที่ขับผิวขาวเนียนดั่งหยกอุ่นให้โดดเด่นยิ่งขึ้น มีเรีย—นางเอกผู้แสนดีในนิยายต้นฉบับที่กำลังสวมบทบาทเป็นเหยื่อผู้ถูกรังแก—สะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาจวนเจียนจะหยด เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างน่าสงสาร พร้อมกับซบหน้าลงกับไหล่ของฟิลลิป อดีตคู่หมั้นจอมปลอมของเอลีน่าที่ตอนนี้ทำตัวเป็นสุนัขรับใช้คอยปกป้องหญิงสาวอย่างออกหน้าออกตา "เอลีน่า... เธอจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ!" ฟิลลิปส่งเสียงตวาดกร้าว ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "มีเรียเป็นถึงบุตรีแห่งดยุกผู้ทรงเกียรติ เธอจะมาใส่ร้ายเธอยังไง ในเมื่อหลักฐานมันคาตาอยู่ชัดๆ ว่าสร้อยเพชรราคาหลักล้านมาสเตอร์พีซเส้นนั้นอยู่ในกระเป๋าถือแบรนด์เนมของเธอ!" ดิฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขบขันและเวทมนตร์แห่งความเย่อหยิ่งที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี ร่างบางไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาตำหนิติเตียนนับร้อยคู่รอบกาย ตรงกันข้าม มือเรียวบางภายใต้ถุงมือลูกไม้สีขาวกลับค่อยๆ เอื้อมไปจัดปรกผมของตัวเองอย่างใจเย็น ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบราตรีและละอองเวทมนตร์สีทองคำขาวก็โชยมาแตะจมูก พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่เอวคอด มือหนาของคาลอส—อดีตท่านชายผู้เย็นชาและไร้หัวใจในความทรงจำ ที่ตอนนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มผู้คลั่งไคล้เอลีน่าจนยอมพลิกแผ่นดิน—กระชับเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและเป็นเจ้าของ ร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ครึ่งก้าว ไออุ่นจากแผ่นอกแกร่งแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา ราวกับจะประกาศให้ทุกคนในห้องโถงนี้ได้ประจักษ์ว่า "ผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว และใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" เสียงเฮลิคอปเตอร์เวทมนตร์ส่วนตัวติดพลังงานแสงอาทิตย์รุ่นล่าสุด ที่บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงระเบียงกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องโถงพอดีเป๊ะ สร้างแรงลมวูบใหญ่จนชายผ้าคลุมของแขกเหรื่อปลิวไสว มันคือสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งที่แม้แต่ตระกูลดยุกก็ยังต้องอ้าปากค้าง "หลักฐานคาตาอย่างนั้นเหรอคะคุณฟิลลิป?" เอลีน่ายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้อง "ตาบอดหรือว่าสมองเสื่อมกันแน่ ถึงได้ดูไม่ออกว่าสร้อยเพชรปลอมเกรดต่ำที่ยัดใส่กระเป๋าฉันเนี่ย มันทำมาจากแก้วเคลือบพลาสติกราคาไม่กี่เหรียญจากตลาดมืดต่างหาก" บรรยากาศในงานพลันฮือฮาขึ้นมาทันที มีเรียหน้าถอดสี รีบผละออกจากอ้อมอกของฟิลลิปด้วยความลิบลับ ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "คะ... คุณพูดเรื่องอะไรกันคะเอลีน่า ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย..." มีเรียเสียงสั่นเครือ พยายามบีบน้ำตาเรียกคะแนนความน่าสงสาร "ฉันแค่วางสร้อยไว้บนโต๊ะแล้วมันก็หายไป... แล้วจู่ๆ ก็มีคนไปเจอในกระเป๋าของคุณ..." "อ๋อเหรอคะ? วางไว้บนโต๊ะแล้วมันบินเข้ากระเป๋าฉันเองได้ด้วยเวทมนตร์บทไหนกันนะ น่าสนใจจัง" ดิฉันก้าวเท้าเข้าไปใกล้มีเรียทีละก้าว ส้นสูงสีเงินกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง "แต่ก็นะ... คนที่ชอบหยิบฉวยของคนอื่นเป็นสันดาน มักจะคิดว่าคนอื่นเป็นเหมือนตัวเองสินะคะ" "เอลีน่า! อย่ามาปรักปรำมีเรียนะ!" ฟิลลิปพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้ามีเรียไว้ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโห "ถ้าเธอบอกว่าสร้อยเส้นนั้นเป็นของปลอม แล้วสร้อยของจริงล่ะอยู่ที่ไหน? อย่าบอกนะว่าเธอเอาไปขายแลกเงินสดเพื่อเอาไปใช้หนี้พนันหมดแล้ว!" คำพูดของฟิลลิปเรียกเสียงหัวเราะเยาะหยันจากพวกAристократกลุ่มหนึ่งที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ริมเสา หลายคนส่งเสียงซุบซิบเยาะเย้ยถากถางถึงข่าวลือเรื่องการล้มละลายของตระกูลดิฉันในอดีต แต่เอลีน่ากลับยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า คาลอสที่ยืนเงียบมานานขยับตัวเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องหุบปากฉับทันที "ถ้าพวกคุณรบกวนเวลาอันมีค่าของภรรยา... อ้ะ ขอโทษที ว่าที่ภรรยาของผม ด้วยเรื่องไร้สาระแค่หลักล้านเหรียญนี้ เกรงว่าพวกคุณคงจะไม่รู้สินะครับว่า..." คาลอสเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนจะโบกมือเบาๆ ปัง! ประตูบานคู่แกะสลักทองคำแท้ของห้องโถงถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี พนักงานต้อนรับในชุดสูทสากลระดับไฮendสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกับถือกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มขนาดยักษ์สี่กล่อง และที่สำคัญที่สุด... หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ที่ฉายตัวเลขยอดเงินในบัญชีกลางของตระกูล "ระบบธนาคารกลางเวทมนตร์แห่งอาณาจักรยืนยันยอดเงินฝากปัจจุบันของ 'เอลีน่า วاندอร์เวิร์ด'..." เสียงสังเคราะห์จากระบบดังดังกังวานก้องไปทั่วห้อง "...ยอดคงเหลือ: 9,999,999,999,999 เหรียญทอง" ทุกสรรพเสียงในห้องโถงเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ใบหน้าของมีเรียซีดเผือดจนขาวโพลนไร้สีเลือด ฟิลลิปอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลออกมานอกเบ้า มือไม้สั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เก้าล้านล้านเหรียญทอง?! นั่นมันมากกว่างบประมาณแผ่นดินของอาณาจักรนี้ทั้งปีเสียอีก! เอลีน่าหันไปมองหน้ามีเรียที่กำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหมดแรง รอยยิ้มหวานหยดถูกระบายลงบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับนางเอกผู้ตกอับ "สร้อยราคาหลักล้านเหรียญที่คุณมีเรียอุตส่าห์ลงทุนยัดใส่กระเป๋าให้ฉัน... ฉันคงต้องขอ 'ซื้อขาด' ทั้งร้านจิวเวลรีนั้นเพื่อเอามาทุบเล่นแก้เซ็งในสวนหลังบ้านดีกว่ามั้งคะ?" ดิฉันหันไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทประดับเพชรแท้ไร้ขีดจำกัดจากมือของคาลอสมาถือไว้ในมือหมุนเล่นเบาๆ "อ้อ เกือบลืมไป..." เอลีน่ากระซิบเสียงหวานข้างหูกลีบกุหลาบของมีเรียที่สั่นระริกด้วยความกลัว "สวนดอกไม้เวทมนตร์ของฉันปีนี้ กำลังขาดแคลนปุ๋ยชั้นดีพอดีเลยค่ะ สนใจจะไปสมัครเป็นคนงานสวนของฉันไหมคะ เงินเดือนดีนะ... แต่อาจจะต้องแลกกับศักดิ์ศรีทั้งหมดที่คุณมี" มีเรียกรีดเรี่ยวแรงที่เหลือทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมองเอลีน่าด้วยความหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ ขณะที่ฟิลลิปทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก คาลอสยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ โอบไหล่บางของเอลีน่าไว้แน่นเตรียมจะพาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหนีความน่าเบื่อนี้ไป ทว่า... ในวินาทีที่เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์กำลังเร่งรอบสูงสุดเพื่อเตรียมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทปริศนาคนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากระเบียงชั้นบน พุ่งตรงเข้ามาขวางหน้าทางขึ้นเครื่องบิน พร้อมกับกระชากฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเอลีน่าต้องกระตุกวูบ "คิดจะหนีไปกับมันเหรอ... น้องสาวตัวแสบ? ลืมพี่ชายแท้ๆ คนนี้ไปแล้วหรือไง?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!