ทางเลือกใหม่ไม่ขอเป็นนางร้าย

“ท่านดยุกวินсенต์... ลมอะไรหอบท่านมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเกรย์สันในยามวิกาลเช่นนี้คะ?” เสียงของคาلอสเอ่ยทักทายขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนระแวดระวัง แม้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจะยังคงไว้ซึ่งความเรียบเฉยตามวิสัยของทายาทตระกูลขุนนางใหญ่ แต่ดวงตาคมกริบกลับหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองข้ามไหล่หนาของบุคคลมาใหม่ เอลีน่าที่ยังคงถูกพันธนาการข้อมือไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัดของคาลอส ค่อยๆ เบนสายตาไปยังผู้มาเยือน หัวใจของเธอกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อประจักษ์แก่สายตาว่า บุรุษผู้ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเมื่อครู่ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ดยุกวินเซนต์ เวለเลอร์ บุรุษผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจและการทหารเกือบครึ่งหนึ่งของอาณาจักร ผู้ซึ่งในชาติก่อนไม่เคยชายตาแลสตรีใด และยิ่งเกลียดชัง ‘เอลีน่า’ นางร้ายผู้โง่เขลาคนนี้เข้าไส้! ทว่าในชาตินี้... แววตาที่เขามองตรงมายังเธอกลับไม่ได้เย็นชาดั่งเช่นคำร่ำลือ มันมีความระยิบระยับบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับเสือดาวหนุ่มที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะที่เพิ่งตกลงมาในอาณาเขตของมันเอง “ถ้าฉันไม่มา... คงไม่มีวันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ ว่าอดีตคู่หมั้นผู้เย็นชาอย่างท่านคาلอส กำลังใช้วิธีการอันธพาลฉุดกระชากลากถูคุณหนูเอลีน่าผู้บอบบางอยู่หรอกกระมังคะ” ดยุกวินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทว่ากลับกดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา รอยยิ้มมุมปากของเขามีความเย้ยหยันแต่ก็แฝงความอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม คาลอสขบกรามแน่น แรงบีบที่ข้อแขนของเอลีน่าเผลอเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัวจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยฉันเถอะค่ะท่านคาلอส มือของท่านหนักเกินไปแล้วนะคะ” เอลีน่าเอ่ยเตือนเสียงเรียบ ดวงตากลมโตตวัดมองเขาด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ไม่มีแววตาเว้าวอนหรือความคลั่งรักโง่งายเหมือนชาติก่อนอีกต่อไป มีเพียงความรำคาญใจราวกับกำลังไล่แมลงวันน่ารำคาญ คาلอสสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตานั้น หัวใจของเขารู้สึกแปลบปาล์มอย่างประหลาด ความเย็นชาที่เอลีน่ามอบให้มันบาดลึกยิ่งกว่าดาบเล่มไหน เขาค่อยๆ คลายมือออกช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “เอลีน่า... ผมไม่ได้ตั้งใจจะ—” “พวกท่านสองคนเลิกเล่นละครน้ำเน่ากันเสียทีเถอะค่ะ” วินเซนต์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเอลีน่าด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหยุดยืนเคียงข้างเธออย่างสนิทสนม กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงอำนาจและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยเข้าจมูก เอลีน่าผถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความระแวง แต่วินเซนต์กลับไวกว่า เขาเอื้อมมือมาโอบเอวบางไว้หลวมๆ พร้อมกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “สนใจเปลี่ยนเป้าหมายจากการวิ่งไล่ตามผู้ชายไร้ค่า มาเซ็นสัญญาร่วมทุนทำธุรกิจกับฉันแทนไหมล่ะคะ คุณหนูเอลีน่า?” เอลีน่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดที่เพิ่งฟื้นคืนความทรงจำเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในชาติก่อนวินเซนต์คือผู้สนับสนุนเบื้องหลังที่กวาดซื้อที่ดินทั่วอาณาจักร หากเธอกำลังมองหาทำเลทองเพื่อสร้าง ‘อาณาจักรดอกไม้เวทมนตร์’ การร่วมมือกับปีศาจแห่งวงการธุรกิจผู้นี้คือทางลัดที่เร็วที่สุด! “ท่านวินเซนต์กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ? ดิฉันไม่มีความสนใจในตัวผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นท่านคาلอส หรือแม้แต่... ท่านดยุกค่ะ” เอลีน่าจงใจเน้นเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตสบตากับเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว “สิ่งที่ดิฉันสนใจในตอนนี้ มีเพียงผืนดินรกร้างทางตอนใต้ และแผนการสร้างอาณาจักรพฤกษาเวทมนตร์มูลค่าหลายร้อยล้านเท่านั้นค่ะ!” สิ้นคำพูดของเธอ ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องรับแขกหรูหราทันที คาلอสอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาคาดหวังจะได้ยินคำตัดพ้อ การออดอ้อน หรือแม้แต่การอาละวาดหึงหวงจากเธอเช่นเคย แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการ ‘ประกาศกร้าวว่าจะทำธุรกิจ’ อย่างจริงจัง แถมยังเมินเฉยต่อตัวเขาและดยุกผู้ทรงอิทธิพลได้อย่างหน้าตาเฉย! ส่วนวินเซนต์... นิ่งอึ้งไปสามวินาที ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาด้วยความพึงพอใจ แววตาที่มองเอลีน่าเปลี่ยนจากความสนใจธรรมดา กลายเป็นความหลงใหลในความกล้าหาญและแปลกใหม่ของหญิงสาวตรงหน้า “น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ ด้วย” วินเซนต์ยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง แววตาสمارْتเป็นประกายระยับ “คุณหนูผู้ขึ้นชื่อว่าใช้เงินวันละล้านเพื่อซื้อเครื่องประดับ กลับบอกว่าสนใจเรื่องการเกษตรและธุรกิจดอกไม้เนี่ยนะคะ? ช่างเป็นความบันเทิงยามว่างที่แปลกประหลาดเสียจริง” “ดิฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคะท่านดยุก” เอลีน่าปัดมือของเขาที่โอบเอวอยู่ออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด เธอเดินไปหยิบเอกสารโครงการที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาพลิกดูด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ รัศมีความเป็นผู้นำที่ถูกกดทับไว้ในชาติก่อนบัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้าออกมาจนผู้ชายทั้งสองคนในห้องแทบละสายตาไม่ได้ “ถ้าท่านคิดว่านี่คือเรื่องตลก เชิญกลับไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ของท่านแล้วบินกลับคฤหาสน์ไปเสียเถอะค่ะ ดิฉันไม่มีเวลามาเล่นขายของกับใคร” “เดี๋ยวสิคะ...” วินเซนต์ก้าวเข้าไปขวางหน้าเธอไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย “ใครบอกว่าฉันจะปฏิเสธกันล่ะคะ? ในเมื่อคุณหนูเอลีน่าผู้สูงศักดิ์ยอมลดตัวมาจับจดเรื่องดินและรากไม้ทั้งที มีหรือที่นักลงทุนอย่างฉันจะปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือไปได้” เขาควักการ์ดสีดำสนิทฝังทองคำแท้ลวดลายประหลาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ยื่นมันไปตรงหน้าเธอด้วยท่าทางสบายๆ “บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน และสิทธิ์ในการใช้ที่ดินหลวงทางตอนใต้ทั้งหมด... แลกกับการให้ฉันร่วมเป็น ‘หุ้นส่วนชีวิต’ ในโปรเจกต์สวนดอกไม้ของคุณ สนใจข้อเสนอนี้ไหมคะคนสวย?” เอลีน่าก้มมองบัตรเครดิตสีดำในมือของดยุกวินเซนต์ สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มนั้นงดงามหยาดเยิ้มจนคาلอสที่ยืนมองอยู่ถึงกับหายใจสะดุด หัวใจเจ็บปวดร้าวราญราวกับถูกบดขยี้เพราะรู้ตัวว่าตนเองได้สูญเสียเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ ในจังหวะที่เอลีน่ายื่นปลายนิ้วเรียวสวยออกไปหมายจะหยิบบัตรเครดิตใบนั้นเพื่อตกลงทำสัญญาเปลี่ยนชีวิต ประตูห้องรับแขกด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านประจำตระกูล “คุณหนูครับ! แย่แล้วครับ! มี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังบุกเข้ามาในคฤหาสน์ พวกเขาอ้างว่าเป็นเจ้าหนี้เงินกู้ของคุณหนูเมื่อชาติก่อน... เอ้ย หมายถึงยอดหนี้มหาศาลที่ถูกส่งต่อมาจากตระกูลสาขาครับ!” เอลีน่าชะงักมือที่กำลังจะคว้าบัตรดำ เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนท้าทาย หนี้สินเก่าบ้าบออะไรกัน? ในเมื่อเธอกลับมาเกิดใหม่เพื่อทวงคืนความมั่งคั่งและสร้างอาณาจักรดอกไม้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาขัดขวางเส้นทางรวยของเธอทั้งนั้น! “ดีนัก...” เอลีน่าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองไปที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย “ในเมื่อพวกมันอยากมาหาเรื่องถึงที่... ฉันนี่แหละจะตบหน้าพวกมันด้วยยอดเงินในบัญชีที่พวกมันจะต้องคุกเข่ากราบกรานขอร้องให้หยุดเลยคอยดู!” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ!