เยว่ฉีในฐานะที่ปรึกษาเงา

“หมากกระดานนี้ท่านเดินพลาดแล้ว ท่านราชครู” เสียงใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา หลินเยว่ฉีใช้นิ้วเรียวเล็กจิ้มลงบนจุดยุทธศาสตร์บนแผนที่ม้วนยาวที่กางอยู่บนโต๊ะไม้หอม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้าที่กำลังขมวดคิ้วแน่น มู่หรงเฟยไม่ได้โต้ตอบในทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวที่มักจะเฉยเมยต่อทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า บัดนี้กลับฉายแววครุ่นคิด เขาจ้องมองนิ้วเล็กๆ ของนางที่วางอยู่บนตำแหน่ง ‘หุบเขาเมฆา’ ซึ่งเป็นจุดที่เขาเพิ่งสั่งการให้กองกำลังลับไปซุ่มตัว “เจ้าจะบอกว่าองค์ชายสามรู้อยู่แล้วหรือ” สุ้มเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาอาหลินที่นอนขดอยู่บนตั่งไม้ถึงกับลืมตาขึ้นมามองด้วยสายตาสมเพช “รู้อยู่แล้วไม่พอ ท่านอาจารย์... เขาจงใจปล่อยข่าวลวงให้ท่านคิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า” เยว่ฉีขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นไอจางๆ ของสมุนไพรจากตัวเขา “หุบเขาเมฆานั่นเป็นกับดัก ถ้าท่านส่งคนไปวันนี้ อีกครึ่งชั่วยามต่อมา หัวของคนเหล่านั้นคงถูกส่งกลับมาวางบนโต๊ะอาหารของท่านแทนน้ำชาแน่ๆ ค่ะ” มู่หรงเฟยหลับตาลงนิ่งงัน เขาแบกรับความปลอดภัยของแผ่นดินไว้บนบ่ามานานเกินกว่าจะยอมรับความคิดเห็นของ ‘ศิษย์สาวจอมแก่น’ เพียงคนเดียวได้ง่ายๆ ทว่าทุกคำพูดของนางในวันนี้กลับแม่นยำดุจจับวาง ยิ่งเขานึกทบทวนรายงานการเคลื่อนไหวขององค์ชายสามเมื่อคืน ก็ยิ่งเห็นความผิดปกติที่นางชี้ให้ดู “แล้วเจ้าเสนอสิ่งใด” เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง เยว่ฉีเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความใสซื่อเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือรอยยิ้มของ ‘ที่ปรึกษาเงา’ ที่ผ่านการกลั่นกรองแผนการมาอย่างแยบยล “เราต้องเล่นละครฉากใหญ่ค่ะ ในเมื่อเขาอยากเห็นท่านพลาด ท่านก็จงมอบความพลาดพลั้งที่แสนหอมหวานให้เขา จนเขาตายใจ... แล้วค่อยปิดปากถ้ำให้สนิท” นางหยิบพู่กันขึ้นมาแต้มหมึกสีแดงฉาน ก่อนจะวาดเส้นทางลัดเลาะผ่านป่าทึบไปสู่เส้นทางสายหลักที่องค์ชายสามใช้ขนส่งเสบียงลับ “เราจะไม่สู้ในจุดที่เขาตั้งรับ แต่เราจะล่อเสือออกจากถ้ำด้วยเหยื่อที่เขาไม่มีวันปฏิเสธ” “เหยื่อคืออะไร” มู่หรงเฟยถาม พลางขยับกายเข้ามาใกล้จนเยว่ฉีสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา เยว่ฉีหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นระรัวผิดจังหวะท่ามกลางความจริงจังของสถานการณ์ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนวันวาน มันกลับมีความอ่อนโยนที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากบุรุษผู้สูงส่งเช่นนี้ “เหยื่อก็คือตัวข้าเองอย่างไรเล่าคะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าในใจกลับสั่นไหว มู่หรงเฟยชะงักไปทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “เจ้าล้อเล่นกับชีวิตตัวเองหรือหลินเยว่ฉี ข้าอนุญาตให้เจ้าเสนอแผน แต่ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเป็นอันขาด” “ท่านราชครูคะ” เยว่ฉีตัดสินใจก้าวเข้าไปประจันหน้า วางมือลงบนบ่ากว้างของเขาอย่างถือวิสาสะ “หากไม่มีการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า องค์ชายสามไม่มีทางเผยไต๋ออกมา ท่านแบกรับหน้าที่เพื่อคนทั้งแผ่นดิน แต่สำหรับข้า... ข้าแบกรับหน้าที่เพื่อท่านเพียงผู้เดียว หากท่านไม่อยากให้ข้าเสี่ยง ท่านก็ต้องเชื่อใจให้ข้าเป็นหมากที่เดินเอง อย่าลืมสิคะว่าใครกันที่ปรุงยาพิษแก้อาการนอนไม่หลับของท่านมาตลอดทั้งปี” มู่หรงเฟยเม้มปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เขาไม่เคยเห็นด้านที่เด็ดขาดและเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ในตัวนางมาก่อน เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลซ่านเข้ามาในอก ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายปีเริ่มสั่นคลอน “ตกลง” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “แต่ข้าจะมีคนคุ้มกันตามไปกับเจ้าในระยะที่สายตาข้ามองเห็น หากพลาดพลั้ง... ข้าจะถือว่าแผนการนี้ไร้ค่า” เยว่ฉีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “รับทราบค่ะ ท่านราชครูผู้เข้มงวด” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังตกลงรายละเอียดกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงรายงานที่ทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดของกลยุทธ์ กลายเป็นความเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ “รายงานท่านราชครู! องค์ชายสาม... บัดนี้เขาได้นำกองกำลังเข้าปิดล้อมจวนราชครูไว้หมดแล้ว พร้อมกับประกาศก้องว่าท่านซ่อนตัวผู้ทรยศแผ่นดินไว้ภายใน และเขาจะเข้ามา ‘รับตัว’ คนผู้นั้นด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้!” มู่หรงเฟยเบิกตากว้าง สายตาของเขาตวัดกลับมามองเยว่ฉีที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะนั่นหมายความว่า แผนการที่พวกเขาวางไว้ถูกรู้ทันตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม ประตูห้องทรงงานถูกพังออกด้วยแรงถีบมหาศาล พร้อมกับร่างขององค์ชายสามที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ในมือของเขามีม้วนกระดาษคำสั่งที่ประทับตราลัญจกรชัดเจน “ราชครูมู่หรง... ข้าเกรงว่าหน้าที่ ‘ที่ปรึกษา’ ของแม่นางน้อยผู้นี้ คงต้องจบลงที่คุกหลวงเสียแล้ว” เสี่ยวเถาฮวาหวังว่าเรื่องราวในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ