คืนวันอันแสนสุข

"ท่านราชครูคะ ถ้าหากข้าใส่ 'หญ้าหิมะผันแปร' ลงไปเพียงครึ่งส่วนในตำรับยานี้ ท่านคิดว่ามันจะระเบิดใส่หน้าข้า หรือจะช่วยให้ข้าบรรลุวิชาปรุงยาขั้นสูงกันแน่คะ?" หลินเยว่ฉีเอ่ยถามพลางเงยหน้าขึ้นจากหม้อปรุงยา คราบเขม่าสีดำป้ายอยู่บนปลายจมูกรั้นของนาง แววตาซุกซนเป็นประกายท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมา นางไม่ได้รอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ แต่กลับยื่นนิ้วเรียวไปจิ้มชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มของบุรุษข้างกายอย่างถือวิสาสะ มู่หรงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับวางพู่กันในมือลงพลางถอนหายใจยาว แววตาเย็นชาที่มักจะใช้มองเหล่าขุนนางในท้องพระโรงยามนี้กลับเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าที่แสนจะอ่อนโยน "เยว่ฉี เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าหากข้าไม่คอยปรามเจ้าไว้ ห้องปรุงยานี้อาจจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเหยียบย่างเข้ามาแล้ว" "ก็เพราะมีท่านคอยปราม ข้าถึงได้สนุกอย่างไรเล่าคะ" นางหัวเราะคิกคัก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ข้างๆ เขา กลิ่นสมุนไพรจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้กฤษณาที่เป็นเอกลักษณ์จากตัวเขาทำให้นางรู้สึกสงบอย่างประหลาด นี่คือช่วงเวลาสั้นๆ ในรอบหลายสัปดาห์ที่พายุแห่งการเมืองการปกครองและเรื่องวุ่นวายในวังหลวงดูจะห่างไกลออกไป มู่หรงเฟยละสายตาจากเอกสารราชการเบื้องหน้า หันมามองสตรีที่นั่งแกว่งขาอยู่ข้างๆ เขาเห็นรอยยิ้มสดใสที่พยายามซ่อนความเหงาเอาไว้ภายใต้ท่าทีร่าเริงนั้นเสมอมา มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาหมายจะเช็ดคราบเขม่าบนจมูกให้นาง ทว่าเขากลับชะงักค้างไปชั่วครู่เมื่อสายตาประสานกัน ความเงียบก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องแผ่วเบาจากสวนภายนอก มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่หนาแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา "ข้าเคยถามตัวเอง..." มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดกว้าง "ว่าเหตุใดข้าถึงยอมให้ศิษย์สาวจอมป่วนคนหนึ่ง เข้ามาเปลี่ยนห้องทำงานที่แสนจะเงียบเหงาและเคร่งขรึมของข้าให้กลายเป็นที่ที่ข้าอยากจะกลับมาหาทุกวันเช่นนี้" เยว่ฉีชะงัก ลมหายใจของนางสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "ท่าน... หมายความว่าอย่างไรหรือคะ?" "ข้าหมายความว่า..." เขาขยับเข้าใกล้นางอีกนิด จนเยว่ฉีสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากกายของเขา "หน้าที่ของข้าคือการรักษาเสถียรภาพของแผ่นดิน แต่หัวใจของข้า... บางครั้งมันก็ต้องการเพียงความสงบสุขเล็กๆ ที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะพบในตัวของเจ้า" เสียงของอาหลินที่นอนขดตัวอยู่บนชั้นวางหนังสือดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "หวานเลี่ยนจนข้าแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองตายอยู่แล้ว! พวกเจ้าจะแสดงความรักต่อกันก็ไปที่อื่นได้ไหม ข้าจะนอน!" ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ความตึงเครียดที่เคยมีสลายไปสิ้น เยว่ฉีคว้าหมอนใบเล็กข้างตัวปาใส่เจ้าสัตว์เทพตัวน้อยอย่างหมั่นไส้ "เจ้ามันก็แค่สัตว์ขี้อิจฉาอาหลิน! คืนนี้ข้าจะงดให้ยาบำรุงเจ้าหนึ่งวัน!" "เจ้ากล้าหรือ!?" อาหลินแยกเขี้ยวใส่ แต่นัยน์ตากลับทอประกายขบขัน เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในคืนนั้น พวกเขาไม่ได้พูดเรื่องงาน ไม่ได้พูดเรื่องแผนการร้ายขององค์ชายสาม หรือเรื่องราวที่ต้องแบกรับ มีเพียงเสียงหยอกล้อและเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วห้อง มู่หรงเฟยเริ่มเล่าเรื่องราวในวัยเด็กของเขาที่เขาไม่เคยบอกใคร ขณะที่เยว่ฉีฟังด้วยแววตาที่เป็นประกาย นี่คือคืนวันอันแสนสุขที่เปราะบางประหนึ่งเครื่องแก้วเจียระไน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างนุ่มนวล มู่หรงเฟยพลันชะงักกึก สายตาของเขาเหลือบไปเห็นดวงไฟสีแดงวาบไหวผ่านหน้าต่างสวนชั้นใน สัญชาตญาณนักรบของเขาตื่นตัวขึ้นทันที เขาคว้าแขนเยว่ฉีแล้วกระชากให้นางเข้ามาหลบหลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ "มีคนมา" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเฉียบขาดในเสี้ยววินาที "ท่านราชครู? เกิดอะไรขึ้น..." เยว่ฉีถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่หัวใจของนางเริ่มเต้นแรงด้วยความวิตก ก่อนที่มู่หรงเฟยจะได้ตอบกลับ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกเตะเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับไม้กระเด็นหลุดไปกองที่พื้น เงาร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายฆ่าฟันที่รุนแรง และเมื่อแสงจากโคมไฟตกกระทบใบหน้าของบุรุษผู้นั้น เยว่ฉีก็แทบหยุดหายใจ องค์ชายสามยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขาช่างดูอำมหิตและไร้ความปรานี ในมือของเขามีม้วนกระดาษประทับตราหลวงที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ อยู่ "ราชครูมู่... ยามวิกาลเช่นนี้ เจ้าคงมีช่วงเวลาที่สุขสำราญเกินไปจนลืมไปแล้วกระมังว่า บัลลังก์ที่เจ้าปกป้องอยู่นั้น บัดนี้ได้เปลี่ยนมือไปเรียบร้อยแล้ว" เสี่ยวเถาฮวาหวังว่าเรื่องราวในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ