จดหมายปริศนา

"เจ้าคิดว่าคนโง่เง่าที่กล้าส่งจดหมายฉบับนี้เข้ามาในตำหนักราชครู จะมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้เช้าหรือไม่?" น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิททว่าแฝงด้วยไอสังหารเยือกเย็นของมู่หรงเฟย ทำให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกจีนดูหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษสีเหลืองซีดในมือ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังอ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือดมากกว่าน้ำหมึก หลินเยว่ฉีที่กำลังแอบยืนเคี้ยวขนมกุ้ยฮวาอยู่มุมห้องถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง นางรีบกลืนขนมลงคออย่างทุลักทุเล ก่อนจะกระโดดปราดเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมของเขา "ท่านอาจารย์! ท่านพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นเล่า ข้าแค่เดินผ่านเห็นจดหมายวางอยู่ก็นึกว่ามีคนส่งเทียบเชิญมาดื่มชาเสียอีก" "เทียบเชิญหรือ?" มู่หรงเฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "นี่คือคำเตือนว่า... วันที่ข้าต้องสูญเสียทุกอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่คิด" นางชะงักไป ความขี้เล่นในแววตาจางหายกลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด นางรู้ดีว่าราชครูผู้สูงศักดิ์ท่านนี้แบกรับอะไรไว้บ้าง หากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เขาไม่มีทางใช้คำว่า 'สูญเสีย' กับตนเองเด็ดขาด "ส่งมาให้ข้าดูหน่อย" เยว่ฉีเอื้อมมือไปหมายจะคว้าจดหมาย แต่มู่หรงเฟยกลับขยำมันแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ก่อนจะตวัดสายตามามองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "หลินเยว่ฉี... เจ้าควรจะออกไปจากที่นี่เสียตั้งแต่ตอนนี้" เขาเอ่ยเสียงพร่า "ท่านจะไล่ข้าเพราะจดหมายใบเดียวเนี่ยนะ?" นางแผดเสียงอย่างเหลืออด ความเหงาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจถูกกระตุ้นด้วยความรู้สึกว่าเขากำลังผลักไส "ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเราตกลงกันไว้อย่างไร ข้าเป็นศิษย์ของท่าน! ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องที่ท่านจะหยิบวางไว้ที่ไหนก็ได้เมื่อเกิดเรื่องวุ่นวาย!" "เจ้าไม่เข้าใจ..." มู่หรงเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวหิมะดูราวกับจะแยกขาดจากโลกแห่งความวุ่นวายนี้ไปเสียทุกที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้านาง "ในจดหมายฉบับนี้... มีตราประทับของตระกูลหลินที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" หลินเยว่ฉีตัวแข็งทื่อ คำว่า 'ตระกูลหลิน' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนาง นางพยายามทำใจดีสู้เสือ แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก นางพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อคุมสติ "ตระกูลหลิน... ที่ถูกล้างบางในคืนจันทร์ดับน่ะหรือ?" เสียงของนางสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ ทว่าก่อนที่มู่หรงเฟยจะได้เอ่ยคำใดต่อ อาหลิน สัตว์เลี้ยงเทพที่ขดตัวอยู่บนตั่งไม้ก็กระโดดลงมา มันขู่ฟ่อพร้อมกับแยกเขี้ยวแหลมคม ขนของมันลุกชัน ราวกับสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ไม่ได้มาจากจดหมาย แต่มาจาก 'ใครบางคน' ที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ "นายท่าน... มีคนมา" อาหลินสื่อสารผ่านกระแสจิตด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ไอสังหารรุนแรงมาก ไม่ใช่ยอดฝีมือธรรมดา แต่น่าจะเป็นคนขององค์ชายสามที่ได้รับคำสั่งให้มาเก็บกวาดเรื่องนี้!" มู่หรงเฟยขยับตัวอย่างรวดเร็ว เขาคว้าแขนเยว่ฉีแล้วผลักนางไปหลบหลังชั้นหนังสือเล่มโต ก่อนจะดึงกระบี่ประจำกายออกมาจากช่องลับใต้โต๊ะ แสงสะท้อนจากคมกระบี่อาบไล้ใบหน้าที่เย็นชาของเขาจนดูเหมือนเทพสงครามผู้ไร้ความปรานี "จำไว้หลินเยว่ฉี... ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด" เขาหันมาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังจะบุกเข้ามา ประตูห้องหนังสือถูกถีบจนพังคร่าเข้าหากัน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามิใช่ทหารขององค์ชายสาม หากแต่เป็นบุรุษในชุดดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิดเพียงผู้เดียว ในมือของเขาถือดาบที่มีเลือดสดๆ หยดลงพื้นไม่ขาดสาย "ราชครูมู่หรง..." บุรุษชุดดำเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า "เจ้าได้รับคำเตือนแล้ว แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้า... กำลังจะทำให้อนาคตของแผ่นดินต้องลุกเป็นไฟ" มู่หรงเฟยยืนนิ่ง ดาบในมือชี้ตรงไปที่ลำคอของศัตรู "ใครส่งเจ้ามา... ไม่สำคัญเท่ากับว่าวันนี้เจ้าจะต้องทิ้งชื่อไว้ที่นี่" ในจังหวะที่มู่หรงเฟยจะพุ่งตัวออกไป บุรุษชุดดำกลับหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว สารพิษบางอย่างก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง มู่หรงเฟยชะงักฝีเท้า ความเจ็บปวดแปลบแล่นผ่านเข้าสู่หัวใจจนเขาทรุดตัวลงกับพื้น กระบี่ในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น "ท่านอาจารย์!" เยว่ฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป นางถลาออกมาจากที่ซ่อนอย่างลืมตัว บุรุษชุดดำหันมามองนางด้วยแววตาที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้าย เขายกดาบขึ้นสูง หมายจะปลิดชีพหญิงสาวผู้ที่องค์ชายสามต้องการตัวมากที่สุดในคราเดียว ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากหน้าต่างห้องหนังสือ มือเรียวบางคว้าข้อมือของบุรุษชุดดำไว้ได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... เสียงที่ไม่ได้ยินมานานนับสิบปี "อยากฆ่าคนของข้า... เจ้าถามความเห็นข้าหรือยัง?" เสี่ยวเถาหวังว่าทุกท่านจะหายใจกันทั่วท้องนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ