ความกลัวที่ซ่อนอยู่

โลหิตสีดำคล้ำที่หลั่งรินลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน แต่มู่หรงเฟยกลับไม่แยแสต่อกลิ่นอายมรณะนั้นเลยแม้แต่น้อย สองมือของราชครูหนุ่มผู้เย็นชาสั่นเทาอย่างรุนแรง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ความสุขุมลุ่มลึกที่เขาเพียรสร้างมาทั้งชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า นัยน์ตาคมกริบที่เคยราบเรียบดั่งผืนน้ำในฤดูหนาวบัดนี้แดงก่ำระคนความตื่นตระหนก เขากดจุดชีพจรบริเวณหัวไหล่ของหลินเยว่ฉีไว้แน่นเพื่อสกัดกั้นไม่ให้พิษร้ายลุกลามเข้าสู่หัวใจเร็วจนต์เกินไป "ห้ามตายนะ..." น้ำเสียงที่มักจะเอ่ยสั่งสอนนางด้วยความดุและเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มู่หรงเฟยดึงร่างบอบบางที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงเข้ามาแนบอก อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้คนตัวเล็กถึงกับต้องขอบตาพร่าด้วยหยาดน้ำตา หลินเยว่ฉีพยายามฝืนยิ้ม แม้ริมฝีปากซีดเซียวจะเริ่มม่วงคล้ำจากพิษธนู นางยกมืออันสั่นเทาขึ้นแตะเบาๆ ที่ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเขา "ท่านอาจารย์... ท่านเคยสอนข้าว่า... ยาพิษชนิดนี้สกัดจากดอกอัคคีทมิฬ... หากโดนเข้า... ผู้ใช้ต้องสูญเสียพลังยุทธ์ครึ่งหนึ่งเพื่อขับพิษ..." นางหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง "ข้า... ข้าไม่อยากให้ท่านต้องมา... เสียพลังเพราะคนสะดุดขาตัวเองอย่างข้าเลยค่ะ" "เจ้าโง่!" มู่หรงเฟยตวาดเสียงกร้าว แต่หยาดน้ำใสๆ กลับเอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคมของราชครูผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ผู้ใด "ใครอนุญาตให้เจ้าฉลาดน้อยเช่นนี้! ใครใช้ให้เอาตัวมารับธนูแทนข้า! เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้าไม่มีค่ารึไง หลินเยว่ฉี!" "มีสิคะ..." นางกระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากยังคงประดับอยู่ แม้ความเจ็บปวดจะแผดเผาไปทั่วร่าง "ชีวิตของข้า... มีค่ามาก... เพราะในนั้นมีท่านอยู่ด้วยนี่คะ..." คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงกลางใจของมู่หรงเฟย ความรู้สึกผิด ความกลัว และความอาลัยโถมเข้าใส่เขาราวกับคลื่นพายุคลั่ง เขารู้ดีว่าพิษดอกอัคคีทมิฬนี้ร้ายแรงเพียงใด มันไม่ใช่แค่ทำลายกายเนื้อ แต่มันกำลังกัดกินความทรงจำและลมหายใจของผู้รับพิษทีละน้อย หากเขาช่วยนางช้าไปแม้แต่ก้านธูปเดียว... เขาคงต้องอยู่บนโลกใบนี้โดยไม่มีรอยยิ้มป่วนๆ ของศิษย์ตัวแสบคนนี้อีกต่อไป "ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายเด็ดขาด..." มู่หรงเฟยขบกรามแน่นจนสันนูน เขาตัดสินใจถ่ายทอดพลังปราณบริสุทธิ์ของตนเองเข้าไปในร่างของนางทันที แม้จะรู้ว่ามันจะทำให้พิษย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขาเองครึ่งหนึ่งก็ตาม ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดหลังแนวไผ่ไหวระริก องค์ชายสามแย้มยิ้มเยือกเย็นออกมาด้วยความพึงพอใจ แววตาคมปลาบของพระองค์เต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ ทอดมองภาพอาจารย์และศิษย์ที่กำลังกอดกันกลมด้วยความเวทนาแกมสมเพช "ฮึ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ราชครูผู้เย็นชา บัดนี้กลับยอมสละแม้กระทั่งพลังชีวิตเพื่อเด็กผู้หญิงคนเดียว... ช่างอ่อนแอเสียจริงนะ มู่หรงเฟย" องค์ชายสามกระซิบกับความว่างเปล่า รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "แต่... เกมนี้ยังไม่จบหรอก เยว่ฉี... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการตายของเจ้า หรือแม้แต่การรอดชีวิตของเจ้า จะทำให้ราชครูปลอดภัย? ฐานะที่แท้จริงของเจ้าน่ะ... กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้าแล้วนะ..." ทว่า ในขณะที่มู่หรงเฟยกำลังเร่งโคจรลมปราณเพื่อช่วยชีวิตศิษย์รักอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นล้อมรอบตำหนักร้างแห่งนี้ ธนูเพลิงนับร้อยดอกถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขานั่งอยู่ ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวingเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของหลินเยว่ฉีเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "ราชครูมู่... ท่านซ่อนศิษย์คนนี้ไว้ดีเหลือเกินนะ... แต่ 'องค์หญิงรัชทายาทแห่งแคว้นศัตรู' เช่นนาง สมควรได้รับโทษทัณฑ์สถานใด ท่านเองก็คงรู้ดีแก่ใจมิใช่หรือ?" เสี่ยวเถาฮวาซับน้ำตาแทนรี้ดเดอร์แล้วนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!