อาการป่วยประหลาด

"ถ้าท่านพูดออกมาเพียงคำเดียว... เพียงคำเดียวว่าทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความจริง ข้าจะยอมลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้" เสียงของหลินเยว่ฉีสั่นพร่า ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงสง่าตรงหน้า มู่หรงเฟยยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก มือหนาของเขาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบที่ขยายตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่กดทับจนอากาศในห้องปรุงยาดูจะเบาบางลงอย่างประหลาด มู่หรงเฟยไม่ตอบ เขาเพียงแต่เบือนหน้าหนี สายตาคมกริบคู่นั้นมักจะมองทะลุผ่านทุกสิ่ง แต่บัดนี้กลับเลือกที่จะจับจ้องไปที่กาน้ำชาใบเก่าบนโต๊ะไม้แทน "ท่าน... ไม่ปฏิเสธ?" เยว่ฉีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงนั้นแห้งแล้งและขมขื่น นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวที่นางมักใช้คลุกคลีอยู่กับการปรุงยาตลอดหลายปีที่ผ่านมา "เจ้าควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว เยว่ฉี" น้ำเสียงของราชครูหนุ่มราบเรียบเย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ แม้แต่หางตาก็ไม่ยอมเหลือบแล "พักผ่อนหรือคะ?" นางแค่นยิ้ม ดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ รู้สึกถึงมวนท้องที่บิดเร้าอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าท้องไว้แน่น "ข้าเพิ่งรู้ว่าศิษย์ที่ท่านเฝ้าพร่ำสอนมาตลอด กลับเป็นเพียงแค่... หมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองที่ท่านวางแผนไว้" ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านร่างกายเหมือนเข็มนับพันเล่มที่จู่โจมเข้าสู่กระแสเลือด เยว่ฉีพยายามข่มกลั้นเสียงครางประหลาดที่ติดอยู่ในลำคอ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผมทั้งที่อากาศภายในห้องไม่ได้ร้อนอบอ้าว *กลิ่น...* กลิ่นหอมจางๆ จากชาที่นางเพิ่งจิบไปเมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แต่มันไม่ใช่กลิ่นชาอู่หลงธรรมดา มันมีความหวานล้ำของดอกไม้ป่าที่ดูคุ้นตา... ดอกโฉ่วเยว่ที่นางเพิ่งจะส่งให้มู่หรงเฟยไปเมื่อวาน! หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้เรื่องสมุนไพรที่เคยร่ำเรียนมาผุดขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว หากดอกโฉ่วเยว่ถูกสกัดอย่างถูกวิธี มันจะกลายเป็นยาสงบประสาทชั้นเลิศ แต่หากผสมกับรากหญ้าหนามที่นางเห็นวางอยู่บนโต๊ะของเขาเมื่อเช้า... มันคือยาพิษที่จะทำให้ผู้ดื่มค่อยๆ สูญเสียเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะไปช้าๆ มู่หรงเฟยยังคงยืนหันหลังให้ ทว่าไหล่กว้างนั้นดูเกร็งผิดปกติ เขากำลังรอให้ใครบางคนก้าวเข้ามา หรือรอให้พิษนี้ออกฤทธิ์จนนางไม่อาจขัดขืนได้อีก? "อาจารย์..." เยว่ฉีเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความรู้สึกร้อนผ่าวลามไปทั่วสรรพางค์กาย ปลายนิ้วของนางเริ่มซีดเผือดจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ นางพยายามจะหยิบขวดยาแก้พิษที่อยู่ในกระเป๋าคาดเอว แต่ทว่าแขนกลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนล่ามไว้ "ท่านวางยาข้า..." นางเอ่ยคำนั้นออกมาด้วยความยากลำบาก ในขณะที่ดวงตาสีมรกตของอาหลิน สัตว์เลี้ยงเทพตัวน้อยที่แอบดูอยู่ใต้โต๊ะเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันคำรามในลำคอด้วยความโกรธเกรี้ยวจนขนลุกชัน เตรียมจะพุ่งเข้าใส่มู่หรงเฟย แต่เยว่ฉีกลับส่งสายตาห้ามไว้ มู่หรงเฟยหันกลับมา แววตาของเขาในวินาทีนั้นไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นความรวดร้าวที่ฉายชัดจนบาดลึกถึงหัวใจคนมอง เขาขยับกายเข้ามาใกล้นางอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของไม้จันทน์ที่นางเคยหลงใหลกลับกลายเป็นกลิ่นแห่งความตายในความรู้สึกของนางตอนนี้ "อย่า... เข้ามา" เยว่ฉีถอยกรูดจนหลังชนผนัง ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาพร่าเลือนจนเห็นมู่หรงเฟยเป็นเงาซ้อนทับกัน "เยว่ฉี ฟังข้า..." เขาย่อกายลงตรงหน้านาง พยายามจะยื่นมือมาประคองใบหน้าที่ซีดขาว แต่เยว่ฉีกลับปัดมือนั้นทิ้งอย่างแรงด้วยแรงเฮือกสุดท้าย "ท่านทำเพื่อใคร? องค์ชายสามหรือ?" นางเค้นเสียงถาม ทั้งที่ความรู้สึกคล้ายมีเปลวเพลิงเผาผลาญอยู่ในอก "ท่านต้องการแลกตัวข้ากับอำนาจที่ท่านโหยหามาตลอดชีวิตงั้นหรือคะ อาจารย์ผู้สูงส่ง!" มู่หรงเฟยเม้มปากแน่น ความลับที่เขาเก็บไว้ใต้ความนิ่งสงบดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีที่หยาดน้ำตาเม็ดใสไหลรินจากดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึงด้วยการเอื้อมมือไปกดจุดสกัดชีพจรบนไหล่ของนาง เพื่อหยุดยั้งการกระจายตัวของพิษเข้าสู่หัวใจ "เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าเพื่อใคร" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะช้อนตัวนางขึ้นสู่อ้อมแขน "เจ้าเพียงแค่ต้องมีชีวิตรอด... แม้ว่าข้าจะต้องกลายเป็นปีศาจในสายตาเจ้าก็ตาม" ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องปรุงยา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพังประตูบานไม้สนอย่างรุนแรง "ราชครูมู่หรง! ท่านช่างกล้าหาญนักที่ลักลอบนำตัวนางมาซ่อนไว้ที่นี่!" ร่างขององค์ชายสามก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ด้านหลังของเขามีทหารองครักษ์นับสิบพร้อมอาวุธครบมือ มู่หรงเฟยชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบมองไปยังองค์ชายสามด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่เขาจะก้มลงมองเยว่ฉีที่เริ่มหมดสติในอ้อมแขน "ข้าบอกแล้วไงว่านางเป็นคนของข้า" องค์ชายสามหัวเราะร่า ก่อนจะกวาดสายตามองมาที่เยว่ฉีด้วยความกระหาย "ส่งตัวนางมา แล้วข้าจะยอมละเว้นชีวิตของศิษย์รักท่าน... หรือท่านอยากจะเห็นนางสิ้นใจตายในอ้อมกอดท่านตั้งแต่วินาทีนี้กันล่ะ?" เยว่ฉีที่กำลังเลือนรางขยับเปลือกตาหนักอึ้ง นางเห็นมือของมู่หรงเฟยที่สั่นสะท้าน เขากำลังตัดสินใจเลือกทางที่บีบคั้นหัวใจที่สุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง อาหลินที่ซ่อนตัวอยู่ได้พุ่งออกจากใต้โต๊ะ กระโจนเข้าใส่ใบหน้าขององค์ชายสามอย่างจัง พร้อมกับเสียงระเบิดของควันไฟที่พวยพุ่งไปทั่วห้องปรุงยา! ในความมืดมิดที่เข้าครอบคลุม มู่หรงเฟยกระซิบที่ข้างหูของเยว่ฉีด้วยน้ำเสียงที่นางไม่มีวันลืม "อย่าหลับ... ถ้าเจ้าหลับไปตอนนี้ เจ้าจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาพบความจริงว่า... คนที่วางยาเจ้าไม่ใช่ข้า!" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ยี่สิบเอ็ดนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!