คำสัญญาระหว่างอาจารย์และศิษย์

“เจ้าคิดจะใช้ชีวิตที่เหลือของเจ้าเพื่อแลกกับความปลอดภัยของแผ่นดินที่สังหารครอบครัวของเจ้าจริงหรือ เยว่ฉี?” น้ำเสียงแหบพร่าของอาหลินที่แฝงไปด้วยความเวทนาและเกรี้ยวกราดในคราเดียวกันดังก้องอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึก ทว่าหลินเยว่ฉีกลับนิ่งเงียบ ดวงตาเรียวรีที่มักจะเปล่งประกายด้วยความซุกซนบัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ นางก้มมองฝ่ามือตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นเยียบจากถ้อยคำทำนายของปรมาจารย์แห่งอดีตที่ฝังแน่นอยู่ในหัวใจยังคงกัดกินความรู้สึกราวกับมดนับพันตัว “หากข้าไม่ทำ โลกก็จะพินาศไม่ใช่หรือ?” เยว่ฉีตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่น “มู่หรงเฟย... เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ข้าเหลืออยู่ หากข้าต้องเสียเขาไปเพื่อแลกกับความสงบสุขของโลก ข้าคงไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองได้” “โง่เขลา! เจ้ากำลังเอาหัวใจไปมอบให้ฆาตกร!” อาหลินคำรามในร่างสัตว์เทพตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของนาง เยว่ฉีไม่ตอบโต้ นางก้าวออกจากหอตำราลับในขณะที่ท้องฟ้าด้านนอกกำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำผิดปกติ มู่หรงเฟยยืนรออยู่เบื้องหน้า ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของราชครูตัดกับบรรยากาศอันอึมครึมโดยรอบ เขาหันกลับมามองนาง แววตาคมกริบดุจดั่งใบมีดน้ำแข็งที่หลอมละลายเพียงเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาของศิษย์สาว “เจ้าหายไปไหนมา?” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าเยว่ฉีสัมผัสได้ถึงความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นนั้น เยว่ฉีเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่นางเพิ่งล่วงรู้หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้เพียงลำพัง นางก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างที่เคยมีช่องว่างบัดนี้ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากร่างกายของราชครูผู้ทรงอำนาจ “ท่านอาจารย์...” นางเอ่ยเรียกเสียงสั่น “หากวันหนึ่ง... ท่านต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับชีวิตของคนคนหนึ่ง ท่านจะเลือกสิ่งใด?” มู่หรงเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวยาวของเขาที่มักจับตำราหยิบยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนหัวใจของเยว่ฉีกระตุกวูบ “หน้าที่คือพันธนาการที่ข้าแบกรับมาตลอดชีวิตเยว่ฉี แต่หากวันใดที่ ‘คนคนนั้น’ คือเจ้า... หน้าที่เหล่านั้นก็ไม่มีค่าเพียงพอที่จะทำให้ข้าลังเล” เยว่ฉีเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของราชครูไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้ง “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” “ไม่ว่าเจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวายเพียงใด หรือแม้ว่าโชคชะตาจะบีบคั้นให้เจ้าต้องเป็นศัตรูกับทั้งแผ่นดิน” มู่หรงเฟยขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกของเขาเกือบชิดกับขมับของนาง “ข้าสัญญา... จะไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ทำร้ายเจ้าได้ ตราบใดที่ลมหายใจของมู่หรงเฟยผู้นี้ยังคงอยู่ แม้ต้องแลกด้วยสวรรค์ล่มสลาย ข้าก็จะปกป้องเจ้า... ด้วยชีวิตของข้าเอง” คำสัญญานั้นดังก้องในความเงียบสงัด มันเป็นความอบอุ่นที่เยว่ฉีโหยหามาตลอดชีวิต ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนคำพิพากษาที่ตอกย้ำถึงความจริงอันโหดร้าย นางรู้ดีว่าหากนางยอมรับหัวใจของเขาตามคำทำนาย นั่นหมายความว่านางกำลังดึงเขาเข้าสู่หุบเหวแห่งโชคชะตาที่ยากจะถอนตัว “หากข้ากลายเป็นคนเลวร้ายในสายตาคนทั้งโลก... ท่านยังจะยืนอยู่ข้างข้าเช่นนี้หรือคะ?” นางถามเสียงกระซิบ “ข้าจะยืนอยู่ข้างเจ้า... แม้ในวันที่โลกหันหลังให้เจ้าก็ตาม” มู่หรงเฟยตอบโดยไม่ลังเล เขาคว้ามือนางมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังสั่นไหวด้วยความรู้สึกอันเปราะบาง ความเงียบรอบข้างพลันถูกทำลายด้วยเสียงปรบมืออันเยือกเย็นที่ดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงหิน “ช่างเป็นคำสัญญาที่ซาบซึ้งกินใจเหลือเกินนะ ท่านราชครู” เยว่ฉีสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างออกมา มู่หรงเฟยรีบดึงนางไปไว้ข้างหลังทันทีพร้อมกับเรียกกระบี่อาคมออกมาไว้ในมือด้วยท่าทีระแวดระวัง ร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มอันตรายคือสิ่งที่ทำให้เยว่ฉีต้องกลั้นหายใจ องค์ชายสาม... ผู้ที่ควรจะอยู่ที่วังหลวงในเวลานี้ “ท่านเข้ามาในเขตหวงห้ามได้อย่างไร?” มู่หรงเฟยเค้นเสียงถาม รังสีอำนาจกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นพายุ องค์ชายสามหัวเราะร่า “อาณาเขตหวงห้ามรึ? สำหรับข้า... ไม่มีที่ใดที่ข้าเข้าไปไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อข้ามาพร้อมกับ ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับของราชครูผู้ทรงธรรม” เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางชี้ปลายกระบี่มาที่เยว่ฉี “เจ้าคงยังไม่รู้สินะ เยว่ฉี... ว่าคำสัญญาที่อาจารย์ของเจ้าเพิ่งให้ไว้กับเจ้านั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงกับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อควบคุมพลังมืดในตัวเจ้า และยิ่งไปกว่านั้น... เขาคือคนที่ลงมือสังหารบิดามารดาของเจ้าด้วยมือของเขาเองในคืนที่ไฟเผาผลาญตระกูลเจ้าจนสิ้นซาก!” โลกทั้งใบของเยว่ฉีดูเหมือนจะหยุดหมุนในทันที นางหันกลับไปมองมู่หรงเฟยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและไม่เชื่อหูตัวเอง ขณะที่มู่หรงเฟยกลับนิ่งค้างไป ใบหน้าคมคายของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด และที่ร้ายกาจกว่านั้น... คือการที่เขามิได้ปฏิเสธคำกล่าวหานั้นแม้แต่คำเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของทั้งคู่นะคะ