ความลับที่เริ่มเผย

“ศิษย์ทรยศ... เจ้าดูจะลืมเลือนวิถีแห่งการคุมกฎไปหมดสิ้นแล้วกระมัง?” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นเหล็ก มู่หรงเฟยชะงักงัน ร่างสูงสง่าที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้กลับสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อยที่ปลายนิ้ว เขาไม่ได้หันไปมองร่างชายชราในชุดคลุมสีเทาซีดที่ก้าวออกมาจากเงามืด แต่ดวงตาคมกริบนั้นเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตะลึง หลินเยว่ฉีที่เพิ่งหลุดพ้นจากโซ่ตรวนแห่งความมืดรีบถลาเข้าไปคว้าแขนเสื้อของราชครูหนุ่มไว้แน่น หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้คือใคร แต่รัศมีกดดันที่แผ่ซ่านออกมานั้นทำให้ลมหายใจของนางติดขัด “ท่านราชครู... เขาเป็นใครกันคะ?” เยว่ฉีกระซิบถาม เสียงของนางสั่นพร่า มู่หรงเฟยไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ดึงตัวนางไปไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง “เจ้าไปซ่อนตัวที่หลังตู้ตำรานั่น... อย่าออกมาไม่ว่าเจ้าจะได้ยินอะไรก็ตาม” “แต่ว่า—” “นี่เป็นคำสั่ง!” น้ำเสียงของเขาดุดันจนนางต้องกัดริมฝีปากแน่น เยว่ฉีจำต้องถอยร่นเข้าไปในมุมมืดหลังชั้นหนังสือโบราณที่อัดแน่นไปด้วยม้วนคัมภีร์เก่าแก่ ในจังหวะที่นางกำลังจะแทรกตัวผ่านซอกชั้นหนังสือ มือของนางก็ปัดโดนกลไกไม้แกะสลักรูปดอกท้อโดยบังเอิญ *แกร๊ก...* ช่องลับใต้ชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์เก่าคร่ำคร่า เยว่ฉีชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นตราประทับบนฝากล่อง—มันคือตราสัญลักษณ์ ‘หงส์คู่กลางเพลิง’ ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลของบิดามารดานางที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ในขณะที่มู่หรงเฟยกำลังเผชิญหน้ากับอาจารย์ผู้ควรจะตายไปนานแล้ว เยว่ฉีก็ตัดสินใจเปิดกล่องใบนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ด้านในมีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งกับหยกสีขาวนวลที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง นางรีบคลี่กระดาษแผ่นบางออกอ่าน ลายมือคุ้นตาที่นางจำได้ดีตั้งแต่ยังเยาว์วัยทำให้หยาดน้ำตาเอ่อล้น *‘หากเจ้าได้อ่านบันทึกนี้... จงจำไว้ว่ามู่หรงเฟยไม่ใช่ศัตรู แต่เขาคือผู้ที่แบกรับความผิดบาปของข้าไว้... คนที่เจ้าตามหา ไม่ได้หายไปไหน แต่มันอยู่ในหอจดหมายเหตุใต้ดินแห่งนี้... ในร่างของคนใกล้ตัวที่สุด’* เยว่ฉีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง นางขยี้ตาอ่านซ้ำอีกครั้ง ความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของราชครูหนุ่มเริ่มเผยตัวออกมาทีละน้อย เขาไม่ได้แค่ปกป้องนาง แต่เขาอาจกำลังปกป้องความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เสียงการต่อสู้ด้านนอกเริ่มรุนแรงขึ้น ร่างของชายชราเคลื่อนไหวว่องไวประดุจเงา มู่หรงเฟยพยายามต้านรับด้วยกระบี่อาคม แต่มันกลับแตกละเอียดเพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ ของอีกฝ่าย “ศิษย์รัก... เจ้าคิดจะปกป้องทายาทของคนทรยศนั่นไปเพื่ออะไร? เจ้าก็รู้ดีว่าเลือดของนางนั่นแหละคือกุญแจสำคัญในการเปิดประตูมิติที่จะทำลายล้างแผ่นดินนี้!” ชายชราหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเยว่ฉี นางแทบหยุดหายใจ กุญแจสำคัญ? เลือดของนางงั้นหรือ? นางมองไปที่มู่หรงเฟยที่บัดนี้ทรุดเข่าลงกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา ชายชราก้าวเข้ามาใกล้เยว่ฉีที่ซ่อนตัวอยู่ เงาสีดำทาบทับลงมาบนร่างนาง นางตัดสินใจคว้าอาวุธลับ—เข็มพิษที่นางปรุงขึ้นเอง—ออกมาจากถุงผ้าข้างเอว มือของนางสั่นเทาแต่ดวงตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยว “อย่าเข้ามาใกล้เขา!” เยว่ฉีก้าวออกมาจากมุมมืด พุ่งตัวเข้าหาชายชราด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ทว่าในจังหวะที่เข็มพิษจะปักลงบนคอเสื้อของชายชรา เขากลับหยุดมือลงกะทันหัน พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา ชายชราเอื้อมมือมาคว้าข้อมือนางไว้แน่นจนนางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด “ในที่สุด... ก็หาตัวเจ้าพบจนได้ เยว่ฉีเอ๋ย” เขาพูดพลางหันไปมองมู่หรงเฟยที่พยายามลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก “บอกนางสิ มู่หรงเฟย... บอกนางไปว่าใครกันแน่ที่เป็นคนลงมือสังหารบิดามารดาของนางในคืนนั้น... ด้วยมือของเจ้าเอง!” มู่หรงเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวรุนแรงราวกับคลื่นพายุ เขามองเยว่ฉีด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป “ใช่แล้ว... ข้าเป็นคนทำ” เสียงของมู่หรงเฟยแหบแห้งและสั่นเครือ “ข้าฆ่าพวกเขา... เพราะนั่นคือหน้าที่ที่ข้ามิอาจหลีกเลี่ยง” เยว่ฉีตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เข็มพิษในมือร่วงหล่นลงพื้น ความรัก ความเชื่อใจ และความผูกพันที่เคยมีให้ชายตรงหน้าพังทลายลงในชั่วพริบตา ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะตัดสินใจหันหลังหนีจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘ฆาตกร’ มู่หรงเฟยก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าตัวนางไว้ พร้อมกับดึงกริชเล่มหนึ่งออกมา... ไม่ใช่เพื่อแทงนาง แต่เขาปักมันลงที่พื้นดินข้างตัวพวกเขา ก่อนจะเกิดวงแหวนอาคมสีทองสว่างวาบขึ้นปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมด “รีบหนีไป!” มู่หรงเฟยตะโกนสุดเสียง “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า! จดหมายนั่น... มีความลับอีกอย่างที่เจ้ายังไม่ได้อ่าน พลิกด้านหลัง... แล้วเจ้าจะรู้ว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่น!” เยว่ฉีพลิกกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่วงแหวนอาคมเริ่มร้าวแตกสลายด้วยพลังของชายชรา ข้อความที่ปรากฏอยู่ด้านหลังทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมา *‘หากมู่หรงเฟยตาย... เจ้าจะเป็นผู้เดียวที่สามารถผนึกพลังแห่งความมืดนี้ได้ แต่การจะทำเช่นนั้นได้... เจ้าจะต้องมอบหัวใจให้แก่ผู้สังหารบิดามารดาเจ้าด้วยความเต็มใจ มิฉะนั้น... โลกจะถึงกาลอวสานภายในสามราตรี!’* เสี่ยวเถาฮวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิษย์สาวตัวป่วนกับราชครูผู้เย็นชามาถึงตอนนี้นะคะ