ความโกรธของมู่หรงเฟย

“ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้ามาแทรกแซงเรื่องของข้า... และข้าก็เกลียดที่สุดคือการที่ใครมาแตะต้อง ‘ของ’ ที่ข้าหมายตาไว้” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงก้องกังวานไปทั่วโถงวิหารร้าง มู่หรงเฟยไม่ได้ตะโกน หากแต่ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้เย็นชาดั่งเช่นทุกครา แต่มันวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน เบื้องหน้าของเขา องค์ชายสามที่เพิ่งจะสั่งให้องครักษ์เงาจัดการ ‘ลงโทษ’ หลินเยว่ฉีจนร่างบางนอนสลบไสลไร้สติอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด กำลังยืนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของราชนิกุลหนุ่มมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามปิดซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจ “ท่านราชครู... ท่านคงไม่คิดจะเสียมารยาทกับข้าเพียงเพราะนังเด็กไร้ค่าคนหนึ่งหรอกนะ?” องค์ชายสามแค่นหัวเราะ พยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แม้ขาของเขาจะเริ่มสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว มู่หรงเฟยไม่ตอบ แต่ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหา ออร่าสีดำทมิฬเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโปร่ง ปลายกระบี่ที่เคยแนบข้างกายสั่นระริกราวกับหิวกระหายเลือด ลมปราณที่กดทับลงมาทำให้เหล่านักฆ่าในเงามืดที่ซุ่มอยู่ถึงกับกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะชักอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว ร่างของพวกมันถูกพลังมหาศาลบีบอัดจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ “เจ้าเรียกนางว่า... นังเด็กไร้ค่า?” มู่หรงเฟยหยุดยืนห่างจากองค์ชายสามเพียงหนึ่งช่วงแขน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่แววตาที่จ้องมองนั้นราวกับกำลังมองซากศพที่เดินได้ “นางคือศิษย์ที่ข้าเป็นคนเลือก... คือความวุ่นวายเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าเต็มใจจะรับมือ แล้วเจ้าเป็นใคร? ถึงบังอาจมาทำให้นางต้องมีรอยแผลแม้เพียงจุดเดียวบนผิวขาวๆ นั่น” ฉับพลัน ราชครูหนุ่มสะบัดมือออกด้วยกำลังมหาศาล องค์ชายสามกระเด็นไปกระแทกกับผนังหินอย่างแรงจนเลือดสดๆ ทะลักออกจากปาก มู่หรงเฟยมิได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาวาร์ปผ่านอากาศมาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าในพริบตา มือหนาบีบเข้าที่ลำคอขององค์ชายผู้สูงศักดิ์จนเท้าลอยพ้นพื้น “ท่านราชครู... หากท่านฆ่าข้า... จักรพรรดิจะไม่ปล่อยท่านไว้!” องค์ชายสามเค้นเสียงผ่านลำคอที่ถูกบีบจนแทบแหลก “จักรพรรดิหรือ?” มู่หรงเฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็นมา “สำหรับข้า บัลลังก์ของเขาเป็นเพียงเก้าอี้ไม้ผุๆ ที่ข้าจะทำลายทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ชีวิตของเยว่ฉี... มีค่าเกินกว่าที่คนอย่างเจ้าจะเอาไปแปดเปื้อนได้” มู่หรงเฟยสะบัดมือออกเหมือนโยนเศษขยะ องค์ชายสามร่วงลงพื้นอย่างหมดสภาพ ทว่าราชครูหนุ่มกลับไม่มองเขาอีกต่อไป ร่างสูงรีบหันกลับไปหาหลินเยว่ฉีที่นอนนิ่งอยู่ท่ามกลางหย่อมเลือด กลิ่นคาวเลือดที่แตะจมูกทำให้หัวใจของมู่หรงเฟยบีบรัดจนเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองตลอดหลายปีพังทลายลงในวินาทีนั้น เขารีบช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ปลายนิ้วที่สั่นเทาสัมผัสใบหน้าซีดเผือดของนางอย่างแผ่วเบา “เยว่ฉี... ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าดื้อรั้น... บอกให้เจ้าอยู่ข้างหลังข้า ทำไมถึงชอบเอาตัวไปเสี่ยงนัก” เสียงของเขาไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป หากแต่มันสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ท่านมู่หรง...” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากริมฝีปากที่แห้งผากของหญิงสาว นางลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก สายตาที่พร่าเลือนจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูจะร้อนรนเกินกว่าเหตุ “ท่าน... ร้องไห้หรือคะ?” มู่หรงเฟยชะงัก นิ้วมือของเขาสัมผัสหยดน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้ตอบเพียงแค่โอบกอดร่างนั้นแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือ นางจะเลือนหายไปในอากาศธาตุ แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บแห่งการเข่นฆ่า เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความอาฆาตจากเงามืดด้านหลังก็ดังขึ้น “ดูเหมือนศิษย์รักของท่านราชครูจะยังไม่ตายสินะ... เช่นนั้น ข้าคงต้องลงมือให้เร็วกว่านี้เสียหน่อยแล้ว” มู่หรงเฟยตวัดสายตาไปทางเงามืดที่บิดเบี้ยวเบื้องหลังอาสนะไม้เก่าแก่ พลังลมปราณสีเงินยวงปะทุออกจากร่างของเขาจนพื้นหินรอบข้างแตกร้าว ทว่าเงาร่างที่ปรากฏออกมากลับไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดคิด แต่เป็น ‘คนคุ้นเคย’ ที่ควรจะตายไปนานแล้ว ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีดำนั้นยิ้มกว้าง ก่อนจะขว้างยันต์อาคมสีโลหิตใส่ร่างของเยว่ฉีในอ้อมแขนของเขา! “หลบไป!” มู่หรงเฟยคำราม แต่ยันต์นั้นกลับระเบิดตัวออกเป็นโซ่ตรวนแห่งความมืดพันธนาการร่างของทั้งคู่ไว้ และสิ่งที่ตามมาหลังจากควันจางลง คือการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่ทำให้มู่หรงเฟยถึงกับหน้าถอดสี... เขาคือ ‘อาจารย์’ ของมู่หรงเฟยเองที่หายสาบสูญไปนับสิบปี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและเอาใจช่วยเยว่ฉีกับท่านราชครูมาจนถึงตอนนี้ เสี่ยวเถาฮวาซึ้งใจที่สุดเลยค่ะ!