รอยแผลเป็นที่ซ่อนไว้

“หากท่านยังไม่ขยับตัว ข้าจะถือว่าท่านอนุญาตให้ข้าใช้ ‘เข็มพิษสลายกล้ามเนื้อ’ แทนโอสถสมานแผลแล้วนะคะ!” หลินเยว่ฉีตะคอกเสียงต่ำ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความหงุดหงิด มือข้างหนึ่งถือขวดกระเบื้องสีคราม ส่วนอีกข้างกำเข็มสีเงินวาววับไว้แน่น เธอไม่ได้กำลังขู่เล่นๆ เพราะสถานการณ์ตรงหน้ามันบีบคั้นเกินกว่าจะมามัวรีรอความเกรงใจได้ มู่หรงเฟย ราชครูผู้เคร่งขรึมที่ใครต่อใครต่างยำเกรง บัดนี้กำลังนั่งหลังพิงขอบเตียงไม้จันทน์หอม แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดจากพิษที่ตกค้างจากการต่อสู้เมื่อยามค่ำคืน เสื้อผ้าอาภรณ์สีขาวสะอาดตาถูกฉีกขาดออกจนเห็นผิวเนื้อช่วงหัวไหล่ไปจนถึงแผ่นหลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้นิ้วมือของเยว่ฉีสั่นเทา ไม่ใช่ความกังวลเรื่องพิษ หากแต่เป็นรอยแผลเป็นที่น่ากลัวนับไม่ถ้วนที่กรีดผ่านแผ่นหลังแกร่งนั้น มันไม่ใช่รอยแผลจากคมดาบธรรมดา... แต่เป็นรอยไหม้ของตราประทับโบราณที่ดูเหมือนกรงเล็บปีศาจซ้อนทับกันไปมาจนกลายเป็นลวดลายอัปลักษณ์ “ออกไปเสีย... เยว่ฉี” เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาเช่นเคย แม้จะรวยรินด้วยแรงพิษ แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นยังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เรื่องบางเรื่อง... รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์กับเจ้า” “ไม่มีประโยชน์งั้นหรือคะ?” เยว่ฉีแค่นหัวเราะ พลางก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับไหล่ของเขา “ท่านเป็นถึงราชครูผู้สูงส่ง แต่แผ่นหลังกลับมีตราประทับของนักโทษประหารที่ควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน! นี่ท่านคิดจะหลอกข้าไปถึงไหนคะ มู่หรงเฟย!” มู่หรงเฟยชะงัก ร่างกายที่เกร็งแข็งผ่อนคลายลงชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักจนได้ยินเพียงเสียงฟู่ของสมุนไพรที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตาถ่านด้านนอก “เจ้าเห็นมันแล้ว...” เขาพึมพำ น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “เจ้าไม่ควรเห็นมันเลยจริงๆ” เยว่ฉีเม้มริมฝีปากแน่น เธอวางขวดโอสถลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรง เสียงกระแทกดัง ‘กริ๊ก’ สะท้อนความไม่พอใจ เธอเอื้อมมือไปแตะลงบนรอยแผลเป็นที่นูนเด่นนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความเย็นเยียบและร่องรอยของพลังปราณมืดที่ยังคงกัดกินผิวเนื้ออยู่ “ท่านแบกรับมันไว้คนเดียวมาตลอดเลยใช่ไหมคะ? ความลับที่เหมือนคำสาปนี่...” เธอถาม พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น “ทำไมต้องเป็นท่าน? ทำไมต้องเป็นรอยแผลที่บ่งบอกว่าท่านคือคนบาปที่ถูกเนรเทศ?” มู่หรงเฟยหลับตาลงแน่น สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น “เจ้าเด็กโง่... บางครั้งความจริงก็มีไว้เพื่อฆ่าคนนะ หากเจ้ายังดื้อรั้นอยากรู้ไปมากกว่านี้ คนที่จะไม่ได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้... อาจเป็นเจ้าเอง” ในจังหวะที่เยว่ฉีจะเอ่ยถามต่อ อาหลินที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านก็กระโดดออกมา ดวงตาสีทองของมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันส่งเสียงขู่ฟ่อผ่านลำคอ ก่อนจะกระโดดไปเกาะไหล่เยว่ฉีแล้วฉุดดึงให้เธอถอยหลัง “เจ้ามนุษย์หน้านิ่ง! เจ้าอย่าได้คิดจะลงมือกับนางนะ!” อาหลินคำรามในลำคอ “รอยแผลนั่น... กลิ่นอายของมันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะแตะต้องได้ เจ้าคิดจะฆ่าศิษย์ตัวน้อยๆ ของเจ้าเพื่อปิดปากหรืออย่างไร!” “อาหลิน เงียบนะ!” เยว่ฉีตวาดใส่สัตว์เลี้ยง แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่มู่หรงเฟย มู่หรงเฟยค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกที่ยากจะหยั่งถึง เขาคว้าข้อมือเยว่ฉีไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่น “ข้าไม่ได้จะฆ่าเจ้า...” เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ “แต่คนที่จะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่อึดใจต่างหาก... ที่จะฆ่าพวกเราทุกคน” ประตูกระดาษห้องพักถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาจนเทียนในห้องดับพรึบลง กลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วห้องพร้อมกับร่างสูงโปร่งขององค์ชายสามที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ท่านราชครูดูเหมือนจะกำลังสนุกอยู่กับการเปิดเผยความลับในที่รโหฐานนะคะ” องค์ชายสามกล่าวพลางปรายตามองเยว่ฉีด้วยสายตาหื่นกระหาย “น่าเสียดายที่วันนี้ ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังเรื่องเล่านิทานก่อนนอน แต่ข้ามาเพื่อเอา ‘หัวใจ’ ของท่าน... และ ‘ตัว’ ของนางไป” มู่หรงเฟยลุกขึ้นยืนในทันที แม้ร่างกายจะอ่อนแรงจากพิษ แต่เขาก็ขยับกายบังเยว่ฉีไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด ความมืดมิดในดวงตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสอดคล้องกับรอยแผลที่แผ่นหลังที่เริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำออกมาอย่างน่าขนลุก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นไปพร้อมกับความป่วนและละมุนของศิษย์สาวกับราชครูหนุ่มในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!