เยว่ฉีเลือกใคร?

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดจะบงการอาจารย์ใหญ่!” เสียงตะคอกของหลินเยว่ฉีดังสนั่นก้องห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างหุ่นเชิดของอาจารย์ใหญ่ไม่ได้ทำให้ความกล้าหาญในแววตาของหญิงสาวลดน้อยลงแม้แต่น้อย นางก้าวออกมาข้างหน้ามู่หรงเฟยที่กำลังอยู่ในท่าเตรียมพร้อมรับมือ มือเล็กๆ สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นเข็มเงินเล่มยาวนับสิบที่ปักอยู่ตามแนวกระดูกสันหลังของบุรุษผู้เคยเป็นดั่งเสาหลักของสำนัก “เยว่ฉี ถอยไป” มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในดวงตาคมปลาบนั้นกลับมีความกังวลฉายชัด มือหนาคว้าแขนเสื้อของนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอปล่อยเพียงนิด หญิงสาวจะหายไปในความมืดมิดของเล่ห์กลนี้ “ไม่! ท่านราชครู ท่านมองไม่ออกหรือไงว่านี่ไม่ใช่การรักษา แต่มันคือการทำลายวิญญาณ!” เยว่ฉีหันกลับมาจ้องเขม็ง ใบหน้าที่เคยแต้มรอยยิ้มซุกซนบัดนี้กลับจริงจังจนน่าใจหาย นางสะบัดแขนออกเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหา 'องค์ชายสาม' ที่ยืนกอดอกอยู่มุมมืดของห้อง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มหยันที่เผยให้เห็นถึงความกระหายอำนาจอย่างปิดไม่มิด “ช่างเป็นศิษย์ที่กตัญญูเสียจริง...” องค์ชายสามหัวเราะร่วน เสียงนั้นฟังดูแหลมคมบาดหู “แต่เจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่า มู่หรงเฟยผู้นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดของราชสำนัก เขาถูกหล่อหลอมมาเพื่อเป็นดาบให้ฮ่องเต้ ไม่เคยมีหัวใจ ไม่เคยรู้จักคำว่ารัก... เจ้าจะเอาชีวิตไปฝากไว้กับบุรุษที่แม้แต่ความสุขของตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้เชียวหรือ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที อาหลินที่เกาะอยู่บนไหล่ของเยว่ฉีส่งเสียงขู่ฟ่อผ่านลำคอ ขนพองฟูด้วยความไม่พอใจ เยว่ฉีเงียบไปครู่หนึ่ง นางไม่ได้หันไปมองมู่หรงเฟย แต่นางรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งข้างหลัง นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับราชครูหนุ่มที่กำลังนิ่งค้างไปกับคำพูดขององค์ชายสาม “ข้าอาจจะเป็นเพียงดาบที่ไร้ความรู้สึกในสายตาผู้อื่น” เยว่ฉีเอ่ยขึ้น เสียงของนางนุ่มนวลแต่หนักแน่น “แต่หากดาบเล่มนี้เป็นเล่มเดียวที่ยอมลดคมลงเพื่อปกป้องข้าในวันที่ข้าเปราะบางที่สุด... ท่านคิดว่าข้าจะเลือกดาบเล่มอื่นที่สวยงามกว่าแต่พร้อมจะบาดมือข้าได้ลงคอหรือคะ?” มู่หรงเฟยชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกค่อยๆ สั่นไหวราวกับถูกกระแสธารอุ่นๆ ไหลผ่าน “เยว่ฉี... เจ้าทำเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร” “หมายความว่า ในขณะที่ท่านอาจจะมองข้าเป็นเพียงศิษย์ตัวป่วนที่ต้องคอยตักเตือน แต่สำหรับข้า... ท่านคือคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย แม้ว่าพรุ่งนี้โลกจะล่มสลายหรือราชสำนักจะเรียกท่านกลับไปรับภาระหนักหนาเพียงใดก็ตาม” นางพูดพลางก้าวเข้าไปหาเขา สองมือเล็กวางทาบบนฝ่ามือที่เย็นเฉียบของราชครู “ข้าไม่ได้เลือกคนสมบูรณ์แบบข้าเลือกคนที่ข้าพร้อมจะเรียนรู้ความบกพร่องไปกับเขา” องค์ชายสามแค่นหัวเราะ “น่าสมเพช! ความรักของคนโง่เง่าสองคน... งั้นข้าจะส่งพวกเจ้าไปรักกันในนรกแทนก็แล้วกัน!” สิ้นคำสั่ง เข็มเงินเล่มหนึ่งในแผ่นหลังอาจารย์ใหญ่ก็สั่นระริก ร่างที่ดูเหมือนไร้วิญญาณค่อยๆ ยกกระบี่เล่มยักษ์ขึ้นชี้ตรงมาที่หัวใจของมู่หรงเฟย ทว่าในจังหวะที่มู่หรงเฟยกำลังจะชักกระบี่ออกมาป้องกันตัวนั้นเอง เยว่ฉีกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นางก้าวไปยืนขวางหน้ามู่หรงเฟยไว้ หันหลังให้คมกระบี่ แล้วกรีดนิ้วลงบนฝ่ามือตัวเอง เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินจนเกิดประกายแสงสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วห้องโถง! “เจ้าทำอะไร!” องค์ชายสามร้องลั่นเมื่อเห็นม่านพลังบางอย่างก่อตัวขึ้นล้อมรอบอาจารย์ใหญ่เอาไว้ “ข้าเรียนปรุงยามาทั้งชีวิต” เยว่ฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่เด็ดขาด “ข้าไม่ได้แค่รู้วิธีรักษาคน แต่ข้ารู้วิธีแก้พิษในใจคน... แม้แต่คนที่ตายไปแล้วก็ด้วย!” ทันใดนั้น ดวงตาของอาจารย์ใหญ่ที่เคยเป็นสีเทาขุ่นมัวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือด เขาส่งเสียงคำรามต่ำลึกในลำคอ ก่อนจะหันปลายกระบี่ไปทางองค์ชายสามด้วยแรงอาฆาตที่รุนแรงจนกำแพงห้องสั่นสะเทือน เยว่ฉีทรุดตัวลงเพราะอาการอ่อนเพลีย มู่หรงเฟยรีบคว้าตัวนางไว้ได้ทันก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้น “เจ้าเด็กโง่!” มู่หรงเฟยตะคอก แต่ทว่าในแววตากลับฉายความเจ็บปวดที่เห็นเลือดบนฝ่ามือนาง “ใครใช้ให้เจ้าแลกเลือดกับวิชาต้องห้าม!” “ก็... ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ ท่านราชครูที่แสนเย็นชาของข้าก็อาจจะกลายเป็นคนอื่นไปแล้วไม่ใช่หรือคะ” เยว่ฉีฝืนยิ้มแม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่ก่อนที่มู่หรงเฟยจะทันได้ตอบอะไร ร่างของอาจารย์ใหญ่ที่ควรจะพุ่งเข้าโจมตีองค์ชายสามกลับเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน! คมกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของมู่หรงเฟยด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากปากของอาจารย์ใหญ่ว่า... “หน้าที่ของข้า คือการกำจัดศัตรูของแผ่นดิน... แม้แต่เจ้า... มู่หรงเฟย!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเยว่ฉีและท่านราชครูนะคะ!