การดวลที่ดุเดือด

“หากท่านราชครูรักนางจริง ก็จงวางตำแหน่งแห่งที่ของนางลงเสีย ก่อนที่ข้าจะทำให้ท่านตระหนักว่าอำนาจในมือท่านเทียบไม่ได้เลยกับปลายกระบี่ของข้า!” เสียงตะโกนก้องของแม่ทัพ ‘จ้าวเหวินซวน’ ดังสะท้อนไปทั่วลานฝึกทหาร ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้ายที่ปิดไม่มิด ขณะที่ปลายกระบี่เหล็กกล้าชี้ตรงไปยังทรวงอกของมู่หรงเฟย บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของเหล่าทหารที่ยืนล้อมวง มู่หรงเฟยไม่ได้ขยับเขยื้อน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยดุจผืนน้ำในฤดูหนาว ทว่านัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยคลื่นอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ เขาไม่ได้มองกระบี่ในมือแม่ทัพหนุ่ม แต่มองเลยไปถึงใบหน้าซีดเผือดของหลินเยว่ฉีที่ถูกจับตัวอยู่ไม่ไกล นางพยายามดิ้นรน แต่เชือกที่รัดแน่นทำให้ทำได้เพียงกัดริมฝีปากจนห่อเลือด “เจ้าคิดว่าการเอาตัวนางมาเป็นเครื่องต่อรอง จะทำให้ข้ายอมลดตัวลงไปเต้นตามเกมของเจ้าหรือ จ้าวเหวินซวน?” มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของคนฟัง “ข้าไม่ได้ต่อรอง ข้าแค่กำลังจะ ‘กำจัด’ เสี้ยนหนาม!” สิ้นคำ แม่ทัพหนุ่มก็พุ่งกายเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ กระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งดุจพยัคฆ์ตะปบเหยื่อ มู่หรงเฟยขยับตัวเพียงเล็กน้อย หลบหลีกคมกระบี่ที่เฉียดผ่านชายแขนเสื้อชุดคลุมสีขาวไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่กลับใช้เพียงพัดไม้จันทน์หอมในมือปัดป้องและกระแทกจุดชีพจรของคู่ต่อสู้ เยว่ฉีที่เฝ้ามองอยู่หัวใจแทบหยุดเต้น นางตะโกนสุดเสียง “อาจารย์! อย่ารับคมกระบี่ของเขานะ! เขามีพิษเคลือบอยู่!” คำเตือนของนางทำให้อาหลินที่หมอบอยู่ข้างกายขยับตัวด้วยความร้อนรน “นังมนุษย์โง่! เจ้ารีบคลายเชือกพวกนี้ก่อนเถอะ ไม่ต้องไปห่วงคนเย็นชาพวกนั้นหรอก!” การดวลที่ดุเดือดดำเนินไปท่ามกลางความกดดัน มู่หรงเฟยไม่ได้ต้องการสังหาร เพียงแค่ต้องการลากถ่วงเวลาเพื่อเปิดโอกาสให้อาหลินแอบใช้พลังเทพที่ซ่อนอยู่คลายพันธนาการให้เยว่ฉี ทว่าจ้าวเหวินซวนก็ไม่ใช่คนโง่เขลา เขารู้ดีว่าหากยืดเยื้อไปกว่านี้ องค์ชายสามที่รออยู่หลังม่านจะมองว่าเขาไร้น้ำยา “ท่านราชครูผู้อหังการ!” จ้าวเหวินซวนแสยะยิ้มขณะพลิกตัวเตะเข้าที่ก้านคอของมู่หรงเฟย “คนอย่างท่านน่ะหรือจะปกป้องใครได้ แม้แต่ผู้หญิงของตัวเองยังต้องให้มานั่งดูความพ่ายแพ้!” มู่หรงเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง จังหวะที่ความโกรธแล่นผ่านสมองนั่นเอง ที่เปิดช่องว่างให้แม่ทัพหนุ่มอาศัยจังหวะนี้พุ่งกระบี่เข้าใส่เป้าหมายที่แท้จริง... ไม่ใช่มู่หรงเฟย แต่เป็นร่างเล็กของหลินเยว่ฉีที่นั่งอยู่ด้านหลัง! “เยว่ฉี!” มู่หรงเฟยแผดเสียงลั่น ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ร่างสูงโปร่งดีดตัวจากพื้นพุ่งเข้าขวางหน้าร่างบางโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตนเอง คมกระบี่ของจ้าวเหวินซวนฝังเข้าที่หัวไหล่ของราชครูหนุ่มอย่างจัง เลือดสีแดงฉานย้อมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์จนกลายเป็นสีเลือด ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลองอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปยังภาพที่เกิดขึ้น หลินเยว่ฉีเบิกตากว้าง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงอาบแก้ม “อาจารย์... ท่านมันคนบ้า! ท่านทำแบบนี้ทำไม!” มู่หรงเฟยกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวเท่ากับการที่ได้เห็นนางปลอดภัย เขายกมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปากก่อนจะหันไปสบตากับแม่ทัพหนุ่มที่ดูจะตกตะลึงกับความบ้าคลั่งของเขา “หากเจ้าอยากได้ชีวิตข้า ก็เอาไป... แต่จงปล่อยนางไปเสีย” จ้าวเหวินซวนหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “ดี! เช่นนั้นก็ไปตายด้วยกันทั้งคู่!” ทว่าในวินาทีที่จ้าวเหวินซวนกำลังจะซ้ำดาบลงมานั้นเอง ลมพายุก็พัดกระโชกแรงจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งลานประลองสั่นสะเทือนดั่งแผ่นดินไหว ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดหลังกองเสบียง กลิ่นอายสังหารที่เข้มข้นจนทำให้ทหารรอบข้างต้องทรุดเข่าลงด้วยความหวาดกลัว “ใครที่อนุญาตให้เจ้าทำร้ายคนของข้ากัน... ท่านแม่ทัพ?” เยว่ฉีเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความมึนงง มู่หรงเฟยเองก็ชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้นชัดๆ... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือองค์ชายสามที่ควรจะอยู่ในวังหลวง ทว่าในมือของเขากลับถือตราประทับที่บ่งบอกถึงการยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ... มืออีกข้างของเขา กำลังลากร่างของคนที่เยว่ฉีคุ้นเคยดีที่สุดออกมา นั่นคือร่างของ 'อาจารย์ใหญ่' ผู้เป็นเสาหลักของสำนักที่น่าจะสิ้นชีพไปนานแล้ว ทว่ายามนี้เขากลับมีสภาพเหมือนหุ่นเชิดที่มีเข็มเงินปักอยู่เต็มแผ่นหลัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเยว่ฉีและท่านราชครูมาจนถึงตอนนี้นะคะ เสี่ยวเถาฮวาจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวเลยค่ะ!