ศัตรูหัวใจคนใหม่

“ใครกันที่บังอาจแตะต้องตัวนาง!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องไปทั่วตำหนักราชครู มู่หรงเฟยไม่ได้สนใจพยานหลักฐานที่ตกอยู่บนพื้นอีกต่อไป ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่ร่างบางของหลินเยว่ฉีที่ยังคงนอนไร้สติอยู่บนเตียง มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พลังปราณสีครามที่ข่มขวัญผู้คนมานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งราวกับภูเขาถล่ม “ใจเย็นก่อนท่านราชครู!” อาหลินที่อยู่ในร่างแมวสีขาวขนปุยกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ มันใช้หางปัดถ้วยชาที่วางอยู่จนคว่ำ “เจ้ามัวแต่โมโหแล้วเฝ้าแต่กดดันไอพลังแบบนี้ วิญญาณของเยว่ฉีจะยิ่งถูกดึงรั้งจากพิษนั่นนะ ถ้าเจ้าไม่รีบสกัดจุดสกัดพิษ นางได้หลับยาวจนลืมตื่นขึ้นมาถอนหงอกเจ้าแน่!” มู่หรงเฟยขบกรามแน่น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันจิตใจถูกกระชากออกจนหมดสิ้น เขาขยับตัวไปข้างกายหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วสัมผัสชีพจรที่เต้นแผ่วเบาของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดที่อกซ้ายแผ่ซ่าน... นี่หรือคือสิ่งที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด? การต้องเห็นนางเป็นเช่นนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในแผ่นดินเสียอีก “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไป” เขาพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เริ่มเดินปราณรักษา ประตูไม้บานใหญ่ของห้องก็ถูกกระแทกจนเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก้าวเข้ามาด้วยจังหวะที่บ่งบอกถึงการผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินที่มีรอยขีดข่วนจากการศึกปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังมู่หรงเฟย “ข้าได้ข่าวว่ามีคนพยายามลอบสังหารศิษย์รักของสำนักศึกษาหลวง... หวังว่าข้าคงมาไม่ช้าเกินไปนะ ราชครูมู่หรง” มู่หรงเฟยชะงัก สายตาที่หันกลับไปมองเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ‘แม่ทัพจางเว่ย’ บุรุษผู้เป็นตำนานแห่งแดนเหนือ ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งแสงตะวันและสายตาที่มักจะทอดมองเยว่ฉีด้วยความรักใคร่เสมอมา จางเว่ยไม่ได้สนใจบรรยากาศตึงเครียด เขารีบก้าวตรงไปที่ข้างเตียง สายตาที่ทอดมองเยว่ฉีนั้นสั่นไหวและเปี่ยมไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมไปแตะข้างแก้มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “เยว่ฉี... ข้ากลับมาแล้วนะ เจ้าจะมานอนเป็นนิทราแบบนี้ไม่ได้” มู่หรงเฟยขยับตัวขวางไว้ทันควัน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบย่อยๆ ระหว่างราชครูผู้สงบนิ่งกับแม่ทัพผู้ห้าวหาญ “ท่านแม่ทัพ การเข้าใกล้ตัวนางในตอนนี้ไม่เป็นผลดีต่อการรักษา ท่านควรถอยไปเสีย” “การรักษาหรือการหวงก้างกันแน่?” จางเว่ยหัวเราะในลำคอ สายตาที่เขามองมู่หรงเฟยไม่ได้มีความเกรงใจเหมือนที่ผ่านมา “ข้าได้รับจดหมายลับจากสายสืบ ข้าทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง และที่สำคัญที่สุด... ข้ารู้ว่าใครเป็นคนส่งพิษนี้มาให้ถึงมือศิษย์ของท่าน!” คำพูดของจางเว่ยทำให้มู่หรงเฟยต้องชะงัก “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” “องค์ชายสามไม่ได้ต้องการแค่บัลลังก์ เขาต้องการนาง” จางเว่ยลดเสียงลงต่ำแต่ชัดเจนในทุกคำ “และเขาไม่ได้ลงมือคนเดียว... คนที่ท่านไว้ใจที่สุดกำลังถือมีดรอจ่อคอหอยนางอยู่ แต่ท่านกลับมัวแต่หึงหวงไร้สาระ!” หัวใจของมู่หรงเฟยกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง พยานหลักฐานที่เขาพบเมื่อครู่... รอยตราประทับลับที่เป็นของคนสนิทในวังหลวง! ทันใดนั้น ร่างที่นอนแน่นิ่งของเยว่ฉีก็เริ่มสั่นสะท้าน มือเล็กของนางกำชายเสื้อของแม่ทัพจางเว่ยไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของนางในตอนนี้ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางไม่ได้มองไปที่มู่หรงเฟย แต่กลับจ้องมองผ่านไปที่หน้าต่างที่เปิดอยู่ เปล่งเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบราวกับใบมีด “...มู่หรงเฟย... หนีไป... เขา... เขามาที่นี่แล้ว” สิ้นคำพูดนั้น แสงสีแดงวาบผ่านเข้ามาจากหน้าต่าง เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของบุรุษผู้หนึ่งดังก้องไปทั่วตำหนัก ก่อนที่ไอสังหารมหาศาลจะถาโถมเข้าใส่คนทั้งสามจนผนังห้องร้าวราน จางเว่ยชักดาบออกมาก่อนกายเยว่ฉีไว้ทันที แต่มู่หรงเฟยกลับเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างที่ยืนอยู่บนขื่อหลังคา ไม่ใช่คนแปลกหน้า... แต่เป็นคนที่เขาเพิ่งฝากฝังให้ดูแลความปลอดภัยของเยว่ฉีเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมา! “ราชครู... ข้าเตือนท่านแล้วว่าอย่าไว้ใจใครในวังหลวง” เงาร่างนั้นกล่าวพลางกระโดดลงมาเบื้องหน้า พร้อมกับดาบเล่มยาวที่อาบไปด้วยพิษสีม่วงเข้ม มู่หรงเฟยตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า สิ่งที่เขาเผชิญอยู่ไม่ใช่แค่เรื่องราวในวังวนแห่งอำนาจ แต่เป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเองด้วยความประมาท... และเยว่ฉี กำลังจะถูกพรากไปจากเขาจริงๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความรักที่เต็มไปด้วยอุปสรรคของท่านราชครูและแม่ทัพสาวจอมแก่นนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังอยู่เคียงข้างเสี่ยวเถาฮวานะคะ!