คำสั่งย้ายประจำการ

“หน้าที่ของข้า คือการกำจัดศัตรูของแผ่นดิน... แม้แต่เจ้า... มู่หรงเฟย!” คำประกาศิตนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของหลินเยว่ฉี ราวกับเข็มพิษที่ปักลึกลงบนแผ่นหลัง ทว่าในยามนี้ ในห้องทรงงานอันเงียบสงัดของราชครูหนุ่ม บรรยากาศกลับไม่ได้ร้อนระอุด้วยเพลิงโทสะ แต่มันหนาวเหน็บเสียจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ มู่หรงเฟยไม่ได้หันมามองนาง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการตวัดพู่กันลงบนม้วนกระดาษสีชาด หมึกสีดำสนิทหยดลงบนเนื้อกระดาษประหนึ่งหยดเลือดที่ค่อยๆ แผ่ขยาย กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เคยหอมผ่อนคลาย กลับทำให้เยว่ฉีรู้สึกเหมือนถูกบีบคอ “ศิษย์พี่... ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่เจ้าคะ?” เยว่ฉีเอ่ยถาม เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงจ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างไม่ลดละ มือเรียวบางกำชายแขนเสื้อแน่นจนยับย่น เขาวางพู่กันลงช้าๆ จังหวะที่มันกระทบแท่นหินดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของราชครูทำให้เขาดูสูงส่งและห่างไกลเกินเอื้อม เขาค่อยๆ หันกลับมา สายตาคมกริบดั่งกระบี่ที่ฝักถูกชักออกมาเพียงครึ่งทางนั้น จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง “จักรพรรดิมีคำสั่ง... ชายแดนเยว่ฉีเกิดความไม่สงบ พวกกบฏที่อ้างชื่อเจ้าลุกฮือขึ้นตามหัวเมืองต่างๆ เจ้าเป็นต้นเหตุแห่งความวุ่นวายนี้เยว่ฉี หากข้าไม่พาเจ้าไป... ศีรษะของเจ้าก็คงหลุดจากบ่าภายในคืนนี้” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงหนึ่งฝ่ามือ กลิ่นเย็นเยียบประจำตัวที่นางเคยหลงใหลบัดนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด “พาข้าไป... ในฐานะเชลยหรือผู้ร่วมทางเจ้าคะ?” นางแค่นยิ้ม ฝืนทำเป็นใจดีสู้เสือ “หรือว่าเป็นแผนการที่ท่านจะกำจัดข้าให้พ้นทางตามที่ประกาศไว้เมื่อครู่?” อาหลินที่นอนหมอบอยู่มุมห้องสะบัดหางฟาดพื้นเบาๆ มันแค่นเสียงหึในลำคอ “เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา เจ้าจะทำเช่นนั้นจริงๆ หรือ? หากนางตาย เจ้าก็คงเหมือนศพเดินได้ไปอีกคน” มู่หรงเฟยไม่แม้แต่จะเหลือบมองสัตว์เลี้ยงเทพตัวนั้น ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่ดวงตาของเยว่ฉี “เจ้าจะไปในฐานะของ ‘เดิมพัน’ ที่ข้าต้องรักษาไว้... จงเตรียมตัวให้พร้อม ขบวนเสด็จจะออกเดินทางในยามเหม่าวันพรุ่งนี้” คำสั่งนั้นเด็ดขาดราวกับเหล็กกล้า ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง เยว่ฉีมองใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ นางรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย นี่คือชายคนที่นางเคยแอบรักและเคารพเทิดทูนมาตลอดหรือ? ชายที่ยอมสละหัวใจเพื่อความถูกต้องของแผ่นดิน แม้จะต้องเหยียบย่ำความรู้สึกของนางลงใต้ฝ่าเท้า นางไม่ได้ตอบรับ ไม่ได้คัดค้าน เพียงแค่หมุนตัวเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทิ้งให้มู่หรงเฟยยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวใกล้ดับ ตกดึกยามวิกาล เยว่ฉีนั่งอยู่บนหลังคาจวนมองดูจันทร์เสี้ยวที่ถูกเมฆหมอกบดบัง พลันเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายนาง องค์ชายสาม... ผู้ที่ควรจะอยู่ที่จวนของเขาในเวลานี้กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนโยนดั่งหยกขาวนั้นฉาบไปด้วยความเวทนาที่ดูจอมปลอม “เจ้าก็รู้ว่ามู่หรงเฟยไม่มีวันปกป้องเจ้าได้หรอกเยว่ฉี เขาคือสุนัขรับใช้ของราชสำนัก หัวใจของเขาไม่มีวันเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเจ้า” เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว “หากเจ้ามาอยู่กับข้า... ชายแดนเยว่ฉีจะไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าต้องไปในฐานะนักโทษ แต่เป็นอาณาจักรที่เจ้าจะเป็นราชินี” เยว่ฉีหัวเราะเบาๆ แววตาไร้ความสดใส “ท่านจะให้ข้าเปลี่ยนจากกรงทองของมู่หรงเฟย ไปสู่กรงขังที่ล้อมรอบด้วยมีดโกนของท่านงั้นหรือ? องค์ชายสาม... ท่านก็แค่หมากอีกตัวที่อยากครองกระดานนี้เท่านั้น” “ข้าให้เวลาเจ้าคิด จนกว่าจะถึงชายแดน” องค์ชายสามทิ้งคำพูดทิ้งท้ายก่อนจะหายตัวไปในความมืด ทิ้งให้ความหนาวเย็นกัดกินหัวใจนางอีกครั้ง รุ่งเช้า ขบวนม้าถูกจัดเตรียมอย่างแน่นหนา มู่หรงเฟยสวมชุดเกราะอ่อนสีเงินสง่างาม เขานั่งอยู่บนหลังม้าสีดำสนิท ท่าทางองอาจดั่งแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วน เยว่ฉีถูกสั่งให้ขึ้นรถม้าคันหลังที่ล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์แน่นหนา เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวผ่านประตูเมือง เยว่ฉีแอบเปิดม่านหน้าต่างออกเพียงเล็กน้อย สายตาของนางปะทะกับสายตาของมู่หรงเฟยที่หันมามองพอดิบพอดี ดวงตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อวาน แต่มันกลับฉายแววบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก... เป็นความโหยหา หรือความเสียใจ? ทว่าในจังหวะที่ม้าของเขากำลังจะควบนำหน้าไปนั้นเอง ธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศมาจากยอดหอคอยสูงเสียดฟ้า มันไม่ได้มุ่งไปที่ตัวนาง แต่เป้าหมายของมันคือ ‘มู่หรงเฟย’ ที่กำลังเสียหลักจากการถูกลอบโจมตีด้วยอาคมสะกดจิต! “ศิษย์พี่! ระวังเจ้าค่ะ!” เยว่ฉีตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้น เงาร่างของบุรุษชุดดำนับสิบคนก็กระโดดลงมาจากหลังคาตึกขวางทางขบวนเสด็จ และหนึ่งในนั้น... สวมหน้ากากที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับ ‘อาจารย์’ ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 37 ด้วยกันนะคะ เสี่ยวเถาฮวาซาบซึ้งใจเหลือเกินค่ะ