ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้น

“หากท่านยังไม่ลดดาบลง ข้าจะถือว่ายาพิษในขวดนี้คือเครื่องบรรณาการชิ้นสุดท้ายที่ข้ามอบให้ท่านแทนคำขอบคุณที่เกือบทำให้ข้ากลายเป็นผีเฝ้าป่า!” หลินเยว่ฉีตะโกนลั่น เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่มือที่ถือขวดแก้วใบจิ๋วสั่นระริก ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น มู่หรงเฟยชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวย่างเข้ามาประชิด เขาสวมชุดคลุมสีเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบดินจากการต่อสู้เมื่อคืน แววตาคมกริบดุจน้ำแข็งของราชครูผู้สูงศักดิ์ยามนี้กลับฉายชัดถึงความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด “เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ทำเพื่อข้าเอง” มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความเย็นชาที่เคยมีกลับลดทอนลงเหลือเพียงความอ่อนใจ “บาดแผลบนไหล่เจ้านั่น... หากข้าไม่ดึงลูกธนูออกให้ทันเวลา ป่านนี้เจ้าคงไม่ได้มายืนเถียงข้าเช่นนี้” เยว่ฉีเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดแปลบที่ไหล่ซ้ายเตือนสติให้นางจำได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้เพียงแค่ช่วยชีวิต แต่เขายังยอมให้นางซบไหล่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวหลังจากรอดพ้นจากกับดักขององค์ชายสามมาได้อย่างหวุดหวิด บรรยากาศภายในห้องลับที่พักระหว่างทางเงียบสงัดจนได้ยินเสียงฟืนปะทุในเตาผิง “ข้าไม่ชอบติดค้างใคร” นางพึมพำ ลดมือลงช้าๆ แต่ดวงตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าหล่อเหลาที่นางเคยแอบก่นด่าในใจว่า ‘คนไร้หัวใจ’ “เจ้าไม่ได้ติดค้างข้า” มู่หรงเฟยขยับกายเข้าใกล้ขึ้นอีกก้าว คราวนี้เยว่ฉีไม่ถอยหนี นางกลับรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะจนหน้าอกสั่นสะเทือน เขาเอื้อมมือมาหยิบขวดยาจากมือนางอย่างเบามือ สัมผัสจากนิ้วเรียวยาวที่แตะโดนฝ่ามือนางเพียงแผ่วเบากลับทำให้รุ่มร้อนราวกับถูกไฟลวก “เพราะตั้งแต่ต้น... ข้าก็ไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นเพียงศิษย์ หรือหมากตัวหนึ่งในกระดานของข้าเลย” เยว่ฉีกลืนน้ำลายลงคอ “แล้วท่านคิดว่าข้าเป็นอะไร” มู่หรงเฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสั่นไหวเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป เขาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน เยว่ฉีสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงปลายจมูก นางรับรู้ได้ถึงความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมเยือกเย็นนั้น เขาแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า แต่ในวินาทีนี้ โลกของเขากลับเหลือเพียงหญิงสาวจอมป่วนตรงหน้าเท่านั้น “เจ้าคือความผิดพลาดที่งดงามที่สุดในชีวิตข้า” เขาเอ่ยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า ก่อนที่เยว่ฉีจะได้ทันตั้งตัว หรือแม้แต่จะหาคำพูดมาโต้ตอบ อาหลิน—เจ้าสัตว์เลี้ยงเทพจอมแสบที่แอบหลบอยู่ใต้เตียง—กลับกระโดดออกมาขัดจังหวะด้วยการข่วนเข้าที่ชายเสื้อของราชครูหนุ่มจนเกิดเสียงฉีกขาดเบาๆ “เจ้านี่มันตัวขัดจังหวะจริงๆ!” เยว่ฉีรีบถอยออกมาพลางหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนแดงก่ำถึงใบหู มู่หรงเฟยมองอาหลินด้วยสายตาคาดโทษ ก่อนจะกลับมามองเยว่ฉีด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก “ดูท่าเจ้าปีศาจน้อยนี่คงหวงเจ้ามากกว่าที่ข้าคิด” “มันแค่กลัวว่าถ้าข้ามีท่าน... ข้าจะลืมให้อาหารมันต่างหาก!” นางว่าพลางเบือนหน้าหนี ทว่ามือกลับแอบขยุ้มชายเสื้อตัวเองแน่น ความรู้สึกในอกที่เคยว่างเปล่ากลับถูกเติมเต็มด้วยไออุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าความรัก? ความรู้สึกที่ทำให้คนคนหนึ่งกล้าเผชิญหน้ากับความตายเพียงเพื่อปกป้องอีกคน ทว่าความสุขที่ก่อตัวขึ้นกลับถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลายนายดังขึ้นจากภายนอกประตูไม้เก่าๆ ประตูถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเกรงใจ “ท่านราชครู! องค์ชายสามส่งสารด่วนมา... พระองค์ทรงทราบแล้วว่าท่านอยู่ที่นี่ และพระองค์ไม่ได้มาเพียงลำพัง!” มู่หรงเฟยหันกลับมามองเยว่ฉี สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในฉับพลัน เขาดึงกระบี่คู่กายออกมาพร้อมกับหันไปสั่งนาง “เยว่ฉี ออกไปทางประตูลับหลังห้องทันที อย่าหันกลับมาจนกว่าจะถึงชายป่า!” “แต่ท่าน...” “ไป!” มู่หรงเฟยตวาดเสียงแข็ง ทว่าสายตากลับฉายชัดถึงความเป็นห่วงที่แทรกซึมผ่านน้ำเสียง เยว่ฉีเม้มปากแน่น ตัดใจหมุนตัววิ่งไปทางประตูหลัง ทว่าเมื่อนางแง้มประตูออก แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยรอบหุบเขากลับสว่างไสวราวกับงานเทศกาล และเบื้องหน้าของนางคือร่างสูงโปร่งขององค์ชายสามที่ยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ มือของเขาถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราสีชาด—ตราประจำตำแหน่งของอาจารย์เยว่ฉีที่หายสาบสูญไปนานหลายปี “ในที่สุดข้าก็เจอเจ้า... ศิษย์รักของอาจารย์ที่ข้าตามหามาตลอด” องค์ชายสามเอ่ยพลางเหลือบมองเข้าไปในห้องที่มู่หรงเฟยกำลังยืนเผชิญหน้ากับเหล่าทหาร “และดูเหมือนว่าราชครูผู้ทรงธรรมของข้า จะมี ‘ความลับ’ ซ่อนไว้ในห้องนี้มากกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะทีเดียว” เยว่ฉีตัวเย็นเฉียบ เมื่อพบว่านอกจากองค์ชายสามแล้ว ด้านหลังเขายังมีเงาร่างของบุรุษชุดดำที่คุ้นตา... คนที่เคยเป็นอาจารย์ของนาง และเป็นคนที่มู่หรงเฟยพยายามปกป้องนางมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่คอยเป็นกำลังใจและติดตามความวุ่นวายของยัยตัวแสบกับท่านราชครูมาจนถึงตอนนี้นะคะ!