คนขี้หึงในคราบราชครู

“ป้ายหยกนี้... ท่านได้แต่ใดมา?” เสียงของมู่หรงเฟยเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง หลินเยว่ฉีที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาคนแปลกหน้าชะงักกึก ความสนุกสนานในงานเลี้ยงชมบุปผาจางหายไปในพริบตา เมื่อนางเห็นแววตาของราชครูหนุ่มที่จ้องมองไปยังป้ายหยกในมือชายปริศนาผู้นั้น “โอ้... ราชครูมู่ ช่างโชคดีจริงที่พบกันที่นี่” ชายในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มยิ้มเยาะ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับหมุนป้ายหยกในมือเล่นด้วยท่าทีสบายอารมณ์ “ข้าเพียงแต่เก็บมันได้... ในที่ที่ ‘ท่าน’ ไม่ควรทำตกไว้” หลินเยว่ฉีขมวดคิ้ว นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดที่จางๆ ในบรรยากาศ สายตาของนางเหลือบมองไปที่ชายผู้นี้ ก่อนจะหันไปเห็น ‘คุณชายจาง’ บุตรชายเจ้ากรมอาญาที่เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เขาสวมอาภรณ์หรูหราผิดกับท่าทีที่ดูเจ้าชู้ประตูดิน “แม่นางเยว่ฉี วันนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ดอกโบตั๋นในสวนนี้ยังหมองไปถนัดตาเมื่ออยู่ข้างกายท่าน” คุณชายจางเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ ทำท่าจะใช้พัดจีบเชยคางหญิงสาว มู่หรงเฟยที่ยืนนิ่งราวดั่งรูปปั้นหินขยับกายในเสี้ยววินาที เขาแทรกตัวเข้ามาอยู่กึ่งกลางระหว่างเยว่ฉีกับคุณชายจางโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง มือหนาคว้าข้อมือของคุณชายจางไว้แน่นจนอีกฝ่ายหน้าเปลี่ยนสี “คุณชายจาง สวนนี้ลมแรงนัก หากท่านไม่ระวัง อาจจะมือหลุดติดมือข้าไปแทน” น้ำเสียงของมู่หรงเฟยเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งใต้แสงจันทร์ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะสาปแช่งให้คนตรงหน้าหายไปจากโลกนี้ เยว่ฉีที่ยืนอยู่ด้านหลังงุนงง นางกระตุกชายเสื้อราชครูเบาๆ “อาจารย์... ท่านเป็นอะไรไป? คุณชายจางเพียงแค่ทักทาย...” “ถอยไป” มู่หรงเฟยสั่งเสียงต่ำ โดยไม่หันมามองคนตัวเล็กที่เอาแต่ปกป้องคนอื่น “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมาเสนอหน้าทำตัวเป็นมิตรกับใคร” “ท่านมันน่ารำคาญจริงๆ!” เยว่ฉีเริ่มฉุน นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดราชครูผู้สูงส่งถึงได้แสดงท่าทีหึงหวงไร้เหตุผลเช่นนี้ “ข้าคุยกับใครก็เรื่องของข้า ท่านเป็นอาจารย์ข้า ไม่ใช่บิดาข้า!” คำว่า ‘ไม่ใช่บิดา’ ทำให้มู่หรงเฟยชะงัก กรามของเขาขบแน่นจนนูนเด่น ความหึงหวงที่เขากดทับไว้พุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด เขาหันกลับมาประจันหน้ากับนาง ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาดังเช่นเคย แต่มันกลับลุกโชนด้วยไฟโทสะและ... ความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด “เยว่ฉี... เจ้ารู้หรือไม่ว่าในมือของคนผู้นั้นคืออะไร” เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูของนางด้วยเสียงที่สั่นพร่า “นั่นคือป้ายที่หมายหัวชีวิตเจ้า และเจ้ายังจะมาหัวเราะร่าคุยเรื่องไร้สาระกับคนพวกนี้อีกหรือ!” บรรยากาศรอบตัวเริ่มโกลาหล เมื่อชายชุดน้ำเงินคนนั้นหัวเราะลั่นพร้อมโยนป้ายหยกขึ้นฟ้า แล้วรับไว้อย่างเย้ยหยัน “ราชครูมู่... ดูเหมือนศิษย์รักของท่านจะยังไม่รู้อะไรเลยกระมัง ว่าพวกท่านทั้งคู่กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้แล้ว” ทว่าในจังหวะที่มู่หรงเฟยกำลังจะชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงกระซิบแผ่วเบาจากอาหลิน—สัตว์เลี้ยงเทพที่ซ่อนตัวอยู่บนบ่าของเยว่ฉี—ก็ดังขึ้นในจิตของนาง *‘นายหญิง... อย่ามองที่ชายคนนั้น ให้มองไปที่เท้าของเขา... เขาไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นดิน!’* เยว่ฉีก้มลงมองตาม และต้องตกตะลึง เมื่อปลายเท้าของชายชุดน้ำเงินลอยอยู่เหนือพื้นหญ้าเพียงหนึ่งกระเบียดนิ้ว และเงาของเขาที่ทอดลงบนพื้นนั้น... ไม่ได้มีรูปร่างเป็นมนุษย์ แต่มันกลับเป็นรูปเงาของอสรพิษขนาดยักษ์ที่กำลังอ้าปากกว้าง! ในวินาทีนั้นเอง มู่หรงเฟยตัดสินใจคว้าตัวเยว่ฉีเข้ามากอดแนบอกแน่น ก่อนจะหมุนตัวกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ใหญ่ ทว่าเมื่อเขามองย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ ทั้งคุณชายจางและชายชุดน้ำเงินกลับอันตรธานหายไป เหลือเพียงป้ายหยกสีเลือดที่ตกอยู่บนพื้นท่ามกลางกลีบดอกโบตั๋นที่ร่วงโรย “อาจารย์... นั่นมัน...” เยว่ฉีเสียงสั่น นางซุกหน้าลงบนอกกว้างของมู่หรงเฟย สัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ มู่หรงเฟยไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาหรี่ลงด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง “ไม่ใช่คน... มันเป็นเพียงร่างแยกของอาคมปีศาจ” เขาเพิ่งจะคลายกอดจากหญิงสาว แต่แล้วจู่ๆ มู่หรงเฟยก็กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดสีดำสนิทหยดลงบนชุดขาวสะอาดของเขา เขาทรุดกายลงกับกิ่งไม้ มือหนากุมหน้าอกตัวเองแน่นด้วยความเจ็บปวด เยว่ฉีตกใจจนขวัญหาย นางรีบคว้าข้อมือเขาเพื่อตรวจชีพจร แต่นางกลับต้องชะงักงันด้วยความสยดสยอง “อาจารย์... ชีพจรของท่าน... มันหายไปแล้ว!” เยว่ฉีเงยหน้าขึ้นมองมู่หรงเฟย และต้องพบกับความจริงที่ชวนให้หัวใจหยุดเต้น ในขณะที่ราชครูหนุ่มกำลังพยายามประคองสติ ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด และสิ่งที่อยู่บนคอของเขาไม่ใช่รอยแผล แต่เป็นรอยประทับรูปป้ายหยกที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นใหม่—มันกำลังเรืองแสงวาบ! -------------------------------------------------- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับศิษย์สาวและราชครูหนุ่มในตอนนี้นะเจ้าคะ - เสี่ยวเถาฮวา