รักษาบาดแผล

"ท่านอย่าขยับ! ถ้าไม่อยากให้แผลที่ไหล่นี่ฉีกจนเลือดอาบไปมากกว่าเดิม ก็จงอยู่นิ่งๆ เหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่ท่านชอบทำตัวเป็นเสียที!" เสียงหวานใสที่บัดนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนสะอื้นเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับของราชครู หลินเยว่ฉีขยับมือที่สั่นเทาเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง นางกำลังใช้ผ้าชุบน้ำสมุนไพรเช็ดคราบเลือดกรังที่แห้งติดอยู่บนผิวขาวจัดของมู่หรงเฟย แผ่นอกกว้างที่เคยตึงแน่นด้วยมัดกล้ามเนื้อบัดนี้มีเพียงรอยแผลฉกรรจ์จากการถูกกระบี่อาบยาพิษกรีดเป็นทางยาว มู่หรงเฟยกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปีบัดนี้ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขามองดูศิษย์สาวตัวน้อยที่คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม สองมือน้อยๆ ของนางทำงานอย่างคล่องแคล่วแต่กลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้า... ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก เขากำลังพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เยว่ฉีเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายซุกซนบัดนี้แดงก่ำ "ไม่ทำหรือ? ถ้าข้าไม่ทำ ท่านก็คงปล่อยให้มันเป็นหนองจนเน่าตายไปเองสินะ ท่านมันคนบ้าอำนาจ! แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ยังไม่รัก แล้วท่านจะไปปกป้องใครได้!" นางกระแทกถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดังเพล้ง ก่อนจะคว้ามีดขนาดเล็กที่ลนไฟจนร้อนผ่าวมาถือไว้ มือของนางสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้ มู่หรงเฟยจ้องมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยเห็นนางในมุมนี้... มุมที่เปราะบางและแตกสลายเพียงเพราะความเจ็บปวดของเขา "เยว่ฉี" เขาเรียกชื่อนางแผ่วเบา ขณะที่เอื้อมมือที่สั่นเทาไปกุมข้อมือนางไว้ "ข้าขอโทษ" คำขอโทษที่ไม่ได้มีไว้สำหรับบาดแผลทางกาย แต่มีไว้สำหรับความโดดเดี่ยวที่เขาบังคับให้นางต้องเผชิญในโลกที่โหดร้ายใบนี้เพียงลำพัง เยว่ฉีชะงักค้าง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของราชครูหนุ่ม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงจังหวะหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ "อย่าพูด" เยว่ฉีสั่งเสียงเครือ "ข้าไม่อยากฟังคำขอโทษ ข้าอยากให้ท่าน... อดทนไว้ อีกนิดเดียวเท่านั้น" นางจดจ่อกับการกรีดเนื้อเพื่อคว้านเอาหัวลูกธนูที่มีอาถรรพ์ออกไป ความเจ็บปวดแล่นผ่านเข้าสู่ประสาทสัมผัสของมู่หรงเฟยจนเขาต้องหลับตาแน่น กัดฟันจนกรามขึ้นนูนชัด แต่น่าประหลาดนัก... เมื่อนางแตะต้องตัวเขา เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แทรกซึมผ่านความเย็นเยียบของราชสำนักเข้ามาได้ ทันใดนั้น อาหลินที่หลับใหลอยู่บนขื่อหลังคาพลันลืมตาโพลง ขนสีขาวปุยลุกชันไปทั้งตัว มันหันขวับไปยังหน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท แววตาคมกริบของมันบ่งบอกถึงภยันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ฉีเอ๋อร์! หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงกระซิบของอาหลินดังก้องในโสตประสาทของเยว่ฉี "มีคนล้อมห้องนี้ไว้แล้ว! กลิ่นไอสังหาร... นี่ไม่ใช่คนขององค์ชายสาม แต่มันคือหน่วยเงาไร้ชื่อ!" เยว่ฉีตัวแข็งทื่อ มือที่ถือมีดสั่นระริก ยาพิษที่นางกำลังสกัดออกมาส่งกลิ่นฉุนกึกไปทั่วห้อง ทันใดนั้นบานหน้าต่างไม้ก็ถูกกระแทกจนพังพินาศ เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเงาดำสามร่างที่ทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงกว่าสายลม มู่หรงเฟยที่บัดนี้ไร้ทางสู้เพราะยาพิษทำหน้าที่ พลันลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของเหวนรกวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร เขาคว้าข้อมือเยว่ฉีแล้วกระชากนางเข้ามาหลบหลังร่างที่บาดเจ็บของตนเอง พร้อมกับคว้ากระบี่ประจำกายที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม หนึ่งในนักฆ่าหยุดฝีเท้าลง แล้วหัวเราะเสียงแหลมสูง "ราชครูผู้เก่งกาจถึงกับต้องให้สตรีมาพยาบาลยามใกล้สิ้นใจ น่าสมเพชนัก!" มู่หรงเฟยกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หน้าอก "ต่อให้ข้าเหลือลมหายใจเพียงเฮือกสุดท้าย เจ้าก็ไม่มีวันได้เห็นหัวข้าหลุดจากบ่า" เยว่ฉีกอดแขนเขาไว้แน่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก นางรู้ดีว่าหากมู่หรงเฟยฝืนใช้พลังปราณในตอนนี้ เขาอาจจะต้องเสียชีวิตภายในไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า แต่ทว่า... ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่พลันหยุดลงที่หน้าประตูห้อง และเสียงหนึ่งที่คุ้นหูก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ข้าไม่นึกเลยว่าท่านราชครูจะรสนิยมดีขนาดนี้... ซ่อนตัวอยู่กับศิษย์สาวสองต่อสองในยามค่ำคืนเช่นนี้ ช่างน่าอิจฉาจริงๆ" ประตูห้องถูกเปิดออกเผยให้เห็นองค์ชายสามที่ยืนแย้มยิ้มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย เขาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับองครักษ์นับสิบ โดยที่มือหนึ่งของเขากำลังกุมสร้อยข้อมือหยกที่เยว่ฉีทำหายไปเมื่อหลายวันก่อนไว้มั่น "ข้ามีข้อเสนอให้เจ้าเลือกนะ... เยว่ฉี" องค์ชายสามกล่าวพลางสายตาจับจ้องไปที่ราชครูผู้บาดเจ็บ "เลือกว่าจะให้เขารอด... หรือจะให้ข้าทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่นางกำนัลผู้นั้นทิ้งไว้ให้เจ้าก่อนตายกันแน่!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางเคียงข้างความระทึกขวัญครั้งนี้กับเสี่ยวเถาฮวานะคะ