แผนซ้อนแผน

"หากท่านต้องการหมากตัวนี้เพื่อกระดานของท่าน ไยต้องใช้วิธีที่ต่ำช้าเช่นนี้ด้วยเล่า ท่านอาจารย์?" น้ำเสียงของเยว่ฉีไม่ได้สั่นเครืออย่างที่นางกลัว หากแต่มันกลับราบเรียบดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของมู่หรงเฟยที่ทอประกายเย็นเยียบในความมืด ความเงียบงันในห้องหนังสือหนักอึ้งราวกับมีหินผาทับถมลงมาบนอกของนาง มู่หรงเฟยขยับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนเยว่ฉีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไม้สนและหมึกจีนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา นิ้วเรียวยาวดั่งหยกของเขาสอดแทรกเข้ามาในปอยผมของนาง ก่อนจะออกแรงดึงรั้งให้ใบหน้าของนางเงยขึ้นสบตา "เจ้าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไป หรือประเมินความเมตตาของข้าต่ำไปกันแน่ เยว่ฉี?" เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชิดใบหู "หมากที่ขยับตัวตามใจชอบเช่นเจ้า... สมควรถูกกำราบไม่ใช่หรือ?" เยว่ฉีหลับตาลงแน่น หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความรักบัดนี้กลับเต้นด้วยจังหวะแห่งการเอาตัวรอด ในหัวของนางสมองหมุนวนราวกับพายุ นางรู้ดีว่าหากวันนี้พ่ายแพ้ นางมิใช่แค่ถูกเนรเทศ แต่หมายถึงชีวิตของคนในตระกูลที่นางพยายามปกป้องด้วย *ตุบ!* เสียงสิ่งของบางอย่างหล่นกระทบพื้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันคือถุงผ้าแพรบรรจุหยกสลักลวดลายมังกรห้าเล็บ—ตราประทับลับที่นางแอบสลับมาได้ทันท่วงทีก่อนที่แผนการขององค์ชายสามจะเริ่มขึ้น เยว่ฉีลืมตาขึ้นแววตาของนางเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยว นางย่อตัวลงเล็กน้อยราวกับจะยอมจำนน ก่อนจะพลิกข้อมือใช้เข็มเงินเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในปลอกแขนจิ้มลงบนจุดชีพจรที่ฝ่ามือของราชครูผู้สูงศักดิ์ มู่หรงเฟยชะงัก ร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของเขาสั่นสะท้านไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "ท่านอาจารย์... หากท่านจะเล่นเกมนี้ ก็อย่าลืมว่าคนที่สอนวิชาการใช้เข็มพิษให้ข้า ก็คือตัวท่านเองไม่ใช่หรือ?" เยว่ฉีถอยหลังออกมายืนเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของนางฉายแววซุกซนปนเศร้า "ตราประทับนี้ของท่าน... ร่วงหล่นจากแขนเสื้อของท่านเมื่อครู่ องค์ชายสามคงจะดีใจมากหากได้เห็นมันในมือข้า... หรือท่านว่าอย่างไร?" มู่หรงเฟยพยายามก้าวเข้ามา แต่มือของเขาเริ่มสั่นเทา พิษอ่อนๆ ที่สกัดจากดอกน้ำค้างแข็งทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม เขาสบถในลำคอเบาๆ สายตาที่มองนางเริ่มเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความประหลาดใจ "เจ้าคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้หรือ?" เขาเค้นเสียงถาม "ข้าไม่หวังให้มันจบค่ะ แต่ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่า... ศิษย์คนนี้ ไม่ใช่หมากที่ท่านจะวางไว้ตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ" เยว่ฉีหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกบนโต๊ะ แล้วตวัดเขียนอักษรลงบนกระดาษแผ่นหนึ่งด้วยความรวดเร็ว "นี่คือตำรับยาถอนพิษที่ข้าปรุงเอง หากท่านอยากได้ชีวิตปกติคืนมาภายในหนึ่งชั่วยาม ก็จงเลิกเล่นละครบทนี้เสีย" นางวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนอกเสื้อของเขา ก่อนจะหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูที่ผิดวิสัยของมู่หรงเฟยก็ดังขึ้นไล่หลังมา "เจ้าฉลาดนักเยว่ฉี... แต่เจ้าลืมไปหนึ่งอย่าง" เยว่ฉีหยุดชะงัก มือที่จับลูกบิดประตูสั่นระริก "องค์ชายสามไม่ได้มาที่นี่คนเดียว" ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระบี่ที่ชักออกจากฝักในความมืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษ—องค์ชายสามยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง พร้อมกับทหารองครักษ์นับสิบที่ล้อมรอบห้องหนังสือเอาไว้ "ราชครู... ข้าได้ยินว่าศิษย์รักของท่านทำเรื่องงามหน้าไว้ไม่น้อย" องค์ชายสามกล่าวพลางปรายตามองเยว่ฉีด้วยสายตาหื่นกระหาย "ส่งตัวนางมาให้ข้าเถอะ แล้วข้าจะลืมเรื่องที่นางขโมยตราประทับของท่านไป" เยว่ฉีหันกลับไปมองมู่หรงเฟยที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความหวังเพียงน้อยนิดว่าเขาจะออกโรงปกป้องนาง แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "นางกระทำความผิดมหันต์ องค์ชาย... เชิญพระองค์จัดการได้ตามกฎมณเฑียรบาล" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่นางเคยได้ยินมา พร้อมกับส่งตราประทับมังกรห้าเล็บให้องค์ชายสามด้วยมือของเขาเอง เยว่ฉีเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ ราวกับมีกระบี่นับพันเล่มทิ่มแทงลงมาพร้อมกัน นี่หรือคือความจริงที่นางต้องเผชิญ? เขาไม่ได้แค่เล่นละคร แต่นี่คือการตัดสินใจของเขาตั้งแต่ต้นจริงๆ หรือ? นางกำหมัดแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้แทบจะทะลักออกมา แต่เยว่ฉีคนใหม่จะไม่ยอมให้ใครเห็นความอ่อนแออีกแล้ว "ดีค่ะ..." นางแค่นยิ้มออกมา "ในเมื่อท่านอาจารย์ตัดสินใจเช่นนี้ ศิษย์อย่างข้าก็ไม่มีอะไรต้องอาวรณ์" ทว่าในวินาทีที่องค์ชายสามก้าวเข้ามาใกล้จะถึงตัวนาง ประตูห้องหนังสือก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของอาหลิน สัตว์เลี้ยงเทพที่แปลงกายเป็นบุรุษหนุ่มชุดดำท่าทางดุดัน "ใครกล้าแตะต้องคนของข้า!" ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจไม่ใช่การปรากฏตัวของอาหลิน... หากแต่เป็นเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของนางขณะที่มู่หรงเฟยเดินผ่านตัวนางไปเพื่อประชิดตัวองค์ชายสาม "อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น... แล้ววิ่งไปทางช่องลับหลังตู้หนังสือซะ... วิ่งไปหาหัวหน้าหน่วยลับของข้าที่รอเจ้าอยู่ข้างนอก... แล้วอย่ากลับมาจนกว่าข้าจะเรียก!" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับเยว่ฉีในตอนนี้นะคะ!