ยาพิษหรือยาบำรุง?

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่าเจ้าพยายามลอบสังหารข้าทางอ้อม... หลินเยว่ฉี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของมู่หรงเฟยนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาเทียนซาน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองที่ใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ หากแต่จ้องเขม็งไปยังถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวในมือของนาง ราวกับมันคือคมดาบอาบยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ บรรยากาศในห้องหนังสือหลวงตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ ได้ ปมปัญหาจากข้อหากบฏทำลายเอกสารราชการที่ยังไม่ทันสะสางดีจากเมื่อวาน ยังไม่ทันทำให้หัวใจของคนทั้งคู่ได้พักหายใจ วันนี้ศิษย์สาวตัวป่วนกลับสร้างเรื่องระทึกขวัญระดับเก้าดาวใหม่อีกรอบ ด้วยการบุกเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวพร้อมกับถ้วยยาควันฉุย "ราชครูมู่... ท่านนี่ละก็ ช่างจินตนาการบรรเจิดเสียจริง!" เยว่ฉีหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหม่า นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมอีกนิดอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พิษบ้าบออะไรกันเล่า นี่คือ 'ยาบำรุงโลหิตสูตรพิเศษ' ที่ข้าเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ นานถึงสามั่วยามเชียวนะ! ข้าเห็นท่านโหมงานหนักจนขอบตาดำคล้ำ หน้าซีดเซียวเหมือนผีดิบเดินได้ ด้วยความ5เป็นศิษย์ที่กตัญญูก็เลย..." "กตัญญู?" มู่หรงเฟยทวนคำ น้ำเสียงเย้ยหยันชัดเจน เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากชนชั้นสูงและผู้กุมอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนเยว่ฉีต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีดำสนิทก้าวเข้าประชิดตัวนางทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง "เจ้าคิดว่าข้าความจำเสื่อมจนลืมไปแล้วหรือว่า เมื่อวานนี้เจ้าเพิ่งจะผสม 'ผงสลายกระดูก' ลงไปในชาต้อนรับแขกของเสนาบดีหลี่ จนแขกผู้ใหญ่เกือบชักดิ้นชักงอรา2วกับปลาไหลถูกทุบหัว?" "โธ่... เรื่องนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ! ข้าแค่อยากจะทดลองฤทธิ์ยาแก้ปวดข้อต่อให้ท่านลุงหลี่ต่างหาก ใครจะไปรู้ว่าข้าจะหยิบขวดผิดกันเล่า!" เยว่ฉีแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้างามงอหงิกจนแก้มป่อง นางซ่อนถ้วยยาไว้ด้านหลังเมื่อเขาเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างของเขาอยู่รำคาญ กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นหมึกจีนชั้นดีและกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมู่หรงเฟยโชยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งเต้นผิดจังหวะเข้าไปใหญ่ เยว่ฉีแอบสูดลมหายใจเข้าลึก ภายใต้รอยยิ้มทะลึ่งตึงตังและท่าทางกะล่อน ความเหงาและความโดดเดี่ยวที่นางเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความสดใสตลอดหลายปี กลับถูกแววตาที่ดูลึกล้ำและอ่านไม่ออกของบุรุษตรงหน้าสั่นคลอนได้ง่ายดายเหลือเกิน มู่หรงเฟยหรี่ตาลงมองท่าทางมีพิรุธของเด็กสาว นางมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ—ยามใดที่ทำความผิด นางจะทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมที่พร้อมจะกระโดดหนีได้ทุกเมื่อ แต่กระนั้น... ความห่วงใยที่แฝงมากับความปั่นป่วนวุ่นวายนี้ เขากลับสัมผัสมันได้รางๆ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกของราชครูหนุ่มยื่นออกไปหมายจะคว้าถ้วยยาในมือของนางมาพิสูจน์ด้วยตนเอง ทว่าเยว่ฉีกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ทำให้ถ้วยกระเบื้องในมือเอียงวับ น้ำยาสีดำส่งกลิ่นฉุนกึกกระฉอกโดนชายเสื้อคลุมของเขาจนเกิดควันจางๆ ขึ้นทันที! "ว้าย!" เยว่ฉีอุทานลั่นด้วยความตกใจ มู่หรงเฟยชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที รัศมีสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่าง "หลินเยว่ฉี! เจ้า..." "ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ!" นางรีบใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดคราบน้ำยาสลุตสลัดบนเสื้อผ้าของเขาอย่างลهاลลาน สัมผัสจากปลายนุ่มนิ่มที่ปัดป่ายอยู่ใกล้หน้าอกและลำตัวทำให้มู่หรงเฟยถึงกับตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง บุรุษผู้ไม่เคยยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ในระยะประชิด ยามนี้กลับถูกเด็กสาวตัวแสบฉวยโอกาสลูบคลำ (โดยไม่เจตนา) จนความเย็นชาแทบจะละลายหายไปในพริบตา "ถอยไป!" เขาคำรามเสียงต่ำ มือใหญ่คว้าจับข้อแขนเรียวของนางไว้แน่นเพื่อหยุดการกระทำอันน่าปวดหัวนี้ ดวงตาคมประสานเข้ากับดวงตากลมโตใสแป๋วที่ฉายแววตื่นตระหนกและ... ความน้อยเนื้อต่ำใจวับผ่าน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสือชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในความสัตย์ซื่อของบรรยากาศ "ข้าแค่อยากให้ท่านดื่ม..." เสียงของเยว่ฉีเบาลง ราวกับรอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ถูกความเปราะบางบางอย่างกัดกิน นางก้มหน้าลงมองพื้น "ข้าสู้อุตส่าห์เคี่ยวตั้งนาน... หากท่านไม่ไว้ใจ ข้าดื่มให้ท่านดูเองก็1ได้!" พูดจบ นางก็ยกถ้วยขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่ายังไม่ทันที่ของเหลวสีดำจะได้แตะโดนกลีบปากบาง มู่หรงเฟยกลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ลึกก้นบึ้งของหัวใจกระชากให้เขารีบยื่นมือไปปัดถ้วยในมือของนางทิ้งทันที! *เพล้ง!* ถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงร่วงลงกระแทกพื้นแตกกระจาย น้ำยาสีดำนองไหลไปตามร่องกระเบื้อง ส่งกลิ่นฉุนตลบอบอวลไปทั่วห้อง เยว่ฉีสะดุ้งเฮือก นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "ท่าน... ท่านทำไมต้องทำลายมันด้วย? ข้าแค่อยากให้ท่าน..." "เจ้าโง่หรือไง!" มู่หรงเฟยตวาดเสียงกร้าว แต่หน้าอกของเขากลับกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อครู่ทำให้เขายากจะควบคุมสติ "กลิ่นนั่นมัน... มันไม่ใช่ยาบำรุง! เจ้าหนูโง่ เจ้าใส่ 'รากบัวหิมะเพลิง' เกินขนาดใช่ไหม? ยาตัวนี้ถ้ากินเข้าไป ทรูโลหิตจะตีกลับและแผดเผาอวัยวะภายในจนหมดสิ้น!" เยว่ฉีอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดด้านการปรุงยาของนางเริ่มคำนวณสูตรเมื่อครู่ในหัว... *แย่แล้ว! นางเผลอสลับสัดส่วนระหว่างโสมพันปีกับรากบัวหิมะเพลิงจริงๆ ด้วย!* บรรยากาศที่กำลังมาคุเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่ากระอักกระอ่วนชั่วขณะ เยว่ฉีหัวเราะแห้งๆ ออกมากลบเกลื่อนความผิด "ฮะ... แหะๆ งั้นเหรอเพคะ? ข้าคงจำสูตรผิดนิดหน่อย..." "นิดหน่อยงั้นรึ!" มู่หรงเฟยขบกรามแน่น กำมือเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตัวเองเกือบจะตายเพราะความหวังดี (ที่เกือบเป็นฆาตกรรม) ของศิษย์สาวตัวป่วนคนนี้เสียแล้ว ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงเกราะกระทบกันก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องหนังสืออย่างกะทันหัน! "ใต้เท้าวมู่! ฝ่าบาทมีรับสั่งด่วน! พบร่องรอยของกองกำลังกบฏแดนเหนือเคลื่อนไหวอยู่บริเวณชายเขตเมืองหลวง และ... และมีรายงานว่า 'ตราประทับหยก' ของราชสำนักหายสาบสูญไปจากห้องคลังหลวงแล้ว!" เสียงรายงานขององครักษ์พิทักษ์ประตูหน้าซีดเผือดดังทะลุประตูเข้ามา มู่หรงเฟยหันขวับไปมองหน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองหลินเยว่ฉีที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างน่ากลัว รัศมีเย็นชาแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความสงสัยระคนระแวงขั้นสุด "หลินเยว่ฉี..." มู่หรงเฟยเอ่ยชื่อนางช้าๆ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก "เมื่อคืนเอกสารราชการหาย วันนี้ตราประทับหยกหาย... และตอนนี้ เจ้ายังเอา 'ยาพิษ' มาให้ข้าดื่มเพื่อทำลายหลักฐานสินะ?" (ขอบครึบจากใจ เสี่ยวเถาฮวา: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ยัยตัวแสบกับท่านราชครูสุดเย็นชามาถึงตอนนี้ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าความลับกำลังจะระเบิดแล้วค่ะ!)