พลังที่ซ่อนเร้น

กรงเล็บเหล็กกล้าของเงาโลหิตคมกริบราวกับใบมีดโกน มันพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายกลางอกของมู่หรงเฟยที่กำลังไร้เรี่ยวแรงจะหลบหลีก ร่างสูงสง่าของราชครูหนุ่มผู้คุมกฎแห่งแผ่นดิน บัดนี้อาบไปด้วยโลหิตสีชาดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาคมกราบดั่งเหยี่ยวหอคอยฉายแววความกังวลระคนความแค้นใจเป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง… แต่เป็นร่างเล็กของศิษย์สาวที่ถูกสะกดจุดไว้เบื้องหลัง "ท่านราชครู!" เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของหลินเยว่ฉีดังสะท้อนก้องในหุบผามืดมิด นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อทำลายพันธการลมปราณที่องค์ชายสามใช้สะกดร่างนางไว้ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นทะลักขอบตา ภายใต้รอยยิ้มจอมแก่นเซี้ยวที่ผู้คนเคยเห็น บัดนี้มีความเจ็บปวดร้าวราญที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนานระเบิดออกมา ความโดดเดี่ยว ความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่นางแอบพิทักษ์ไว้ในใจลึกๆ สุมแน่นจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบ "เจ้าเด็กโง่! อย่าฝืนนะ ถอยจิตกลับเข้ามา!" อาหลิน สัตว์เลี้ยงเทพที่แปลงร่างเป็นจิ้งจอกเพลิงพยายามเอาตัวเข้าขวางกรงเล็บมรณะ แต่มันกลับถูกพลังกดดันระดับเซียนของมือสังหารตบกระเด็นจนกระแทกผนังถ้ำสำลักโลหิตออกมาคำโต องค์ชายสามแย้มยิ้มเยือกเย็น แววตากระหายอำนาจฉายชัด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วท่านราชครู ความดื้อรั้นของท่านจบลงตรงนี้... ส่วนเจ้าศิษย์ตัวแสบ เจ้าจะได้เป็นเครื่องมือชิ้นเอกในการครอบครองบัลลังก์ของข้าอย่างเต็มภาคภูมิ" ในวินาทีที่เงาสังหารกำลังจะปลิดชีพลมหายใจสุดท้ายของมู่หรงเฟย ดวงตาคู่สวยของหลินเยว่ฉีที่แดงก่ำพลันเกิดความเปลี่ยนแปลง ประกายแสงสีม่วงทองแปลกประหลาดสว่างวาบขึ้นจากม่านตา ลมปราณรอบกายของนางไม่ได้รั่วไหลออกอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกลับหมุนวนดั่งพายุสุริยะ บีบอัดจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวและส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าดุร้าย "ปล่อย... เขา..." เสียงหวานที่เคยเปล่งวาจาหยอกล้อบัดนี้แหบพร่าและก้องกังวานด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่แม้แต่มือสังหารระดับปรมาจารย์ยังต้องสะท้านเฮือก แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างเล็ก ราวกับผนึกโบราณที่ถูกกักเก็บมาหลายร้อยปีได้พังทลายลงในพริบตา มู่หรงเฟยเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เขารู้ดีว่าศิษย์สาวของตนมีพรสวรรค์เรื่องการปรุงยาและชีพจรหยินหยางที่แปลกประหลาด แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่ลมปราณยุทธ์ธรรมดา มันคือ "พลังบรรพกาล" ที่สูญหายไปจากแผ่นดินนานนับภพชาติ! *เปรี้ยง!* โซ่ตรнокพลังปราณที่พันธการร่างของเยว่ฉีไว้ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินผารอบด้านแตกละเอียดเป็นผุยผง หลินเยว่ฉีค่อยๆ ก้าวเท้าลอยขึ้นเหนือพื้นดินช้าๆ เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายไสวท่ามกลางกระแสลมปราณสีม่วงทองที่ห่อหุ้มเรือนร่างบอบบางไว้ราวกับเทพเซียนผู้ลงทัณฑ์ "ข้าบอกให้... ไสกหัวไป!" เพียงแค่มือเรียวบางสะบัดออกเบาๆ คลื่นพลังอัคคีผสานกับแสงดาราพุ่งทะยานออกไปดั่งคลื่นยักษ์ซัดสาด มือสังหารเงาโลหิตที่ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายถึงกับหน้าถอดสี รีบยกกระบี่คู่กายขึ้นต้านรับ แต่แรงปะทะกลับรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการ ร่างของมือสังหารกระเด็นทะลุผนังถ้ำหายลับไปกับความมืด พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้อันยับเยิน องค์ชายสามใบถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวจนสะดุดก้อนหินล้มไม่เป็นท่า "นะ... นี่มันพลังบ้าอะไรกัน! เจ้าเป็นใครกันแน่!" เยว่ฉีไม่ได้ตอบคำถาม นางก้าวเดินผ่านความว่างเปล่าด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก รัศมีรอบตัวกดทับจนองค์ชายสามกระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดจากการสูญเสียการควบคุมร่างและจิตใจทำให้เยว่ฉีในยามนี้งดงาม ทรงพลัง และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดในใต้หล้า มู่หรงเฟยฝืนพยุงกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เขามองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แม้พลังจะตื่น ขึ้นมาปกป้องทุกคน แต่นางกำลังจะถูกพลังนั้นแผดเผาจากภายใน! "เยว่ฉี... พอได้แล้ว!" ราชครูหนุ่มตะโกนเรียกสุดเสียง พร้อมกับพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของนางไว้ แม้จะรู้ว่าพิษความเย็นจากพลังบรรพกาลกำลังกัดกินแขนของเขาจนชาดิกก็ตาม "มองหน้าข้า... เจ้าชนะแล้ว กลับมาหาข้าเถอะนะ" ดวงตาสีม่วงทองที่ว่างเปล่าค่อยๆ หันมามองบุรุษผู้บาดเจ็บเบื้องหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินผ่านแก้มที่เปื้อนฝุ่น ร่างกายของนางทรุดฮวบลงสู่อ้อมอกกว้างที่คุ้นเคย ทว่า ในวินาทีที่ร่างทั้งสองแนบชิดกัน ลมหายใจของมู่หรงเฟยก็ต้องสะดุดกึก เมื่อผนึกศิลาโบราณที่หน้าผากขององค์ชายสามที่นอนสลบอยู่ จู่ๆ ก็เปล่งแสงสีเลือดประหลาดออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากตัวองค์ชายสาม... แต่ดังสะท้อนมาจากความว่างเปล่าเบื้องบน "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ราชครูผู้สูงส่งกับศิษย์สาวผู้ถือครองกุญแจสวรรค์..." เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเหนือชะง่อนผา พร้อมกับปลายกระบี่ที่จ่อตรงมายังศีรษะของมู่หรงเฟยโดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบค่ะ