ข่าวลือในราชสำนัก

“เจ้าคิดว่าถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนฝุ่นผง หรือว่าหนามยอกอกกันแน่... ศิษย์ตัวน้อยของข้า?” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกของมู่หรงเฟยดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา เขาวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น ทว่าแววตาที่จ้องมองมายังหลินเยว่ฉีกลับมีความกดดันบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ เยว่ฉีขยับยิ้ม ทั้งที่ในใจกำลังเต้นระรัวเหมือนกลองศึก “ศิษย์เพียงแค่สงสัยว่า... ในเมื่อท่านราชครูผู้ทรงธรรมทำหน้าที่สอนสั่งข้าอย่างตรงไปตรงมา เหตุใดเหล่าขุนนางในวังหลังถึงได้เปลี่ยนเรื่องการเรียนการสอนของเราให้กลายเป็นนิยายรักน้ำเน่าได้ล่ะคะ” นางแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนพลางหยิบตำราขึ้นมาพลิกเล่น ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำซุบซิบที่ได้ยินมาตลอดทางเดินเมื่อเช้า—ข่าวลือที่ว่าราชครูผู้เย็นชาผู้นี้ กำลังใช้ 'ความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์อาจารย์' บดบังความสัมพันธ์ลับที่เกินเลย “ความเงียบคืออาวุธที่ดีที่สุดของราชครู” มู่หรงเฟยลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลก้าวเข้ามาใกล้จนเยว่ฉีได้กลิ่นอายเย็นเยียบและสุขุมจากตัวเขา “แต่เจ้า... หลินเยว่ฉี เจ้าไม่เคยรู้จักคำว่าเงียบเลยสักครั้ง” “เพราะข้าไม่เห็นความจำเป็นต้องเงียบในเรื่องที่ไม่เป็นความจริงนี่คะ” นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ทว่าลึกๆ ในใจกลับวูบไหวเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมนั้น อาหลิน สัตว์เลี้ยงเทพที่อยู่ในร่างแมวสีขาวนวลซึ่งนอนหมอบอยู่บนโต๊ะ ส่งเสียงหึในลำคอ “เจ้ามนุษย์สองคนนี้จะเล่นละครตบตาคนทั้งเมืองไปอีกนานแค่ไหนกันนะ ข้าละเวทนาเหล่าขุนนางที่พากันเดาทางไม่ถูกจริงๆ” บรรยากาศตึงเครียดขึ้นในทันที มู่หรงเฟยปรายตามองอาหลินก่อนจะหันกลับมามองเยว่ฉีด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ “หากข่าวลือคือสิ่งที่เจ้ากังวล ก็จงรีบทำคะแนนสอบให้ผ่านเกณฑ์ในอีกสามวันข้างหน้าเสียสิ เพราะเมื่อถึงวันนั้น... ข้าจะได้ไม่ต้องมีข้ออ้างในการดึงตัวเจ้าไว้ใกล้ตัวในฐานะศิษย์อีกต่อไป” ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจ เยว่ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง นางรู้ดีว่าหน้าที่ของเขาคือการรักษากฎเกณฑ์และศักดิ์ศรีของราชสำนัก แต่ลึกๆ ในใจที่นางมักจะเก็บซ่อนไว้... ความเหงาที่แฝงอยู่ใต้รอยยิ้มร่าเริงเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำว่า 'ไม่ต้องดึงตัวไว้อีกต่อไป' “ท่านราชครูหมายความว่าอย่างไรคะ?” น้ำเสียงของนางแผ่วลง “ท่านจะทอดทิ้งศิษย์คนนี้ทันทีที่หมดหน้าที่หรือ” มู่หรงเฟยไม่ได้ตอบในทันที เขาเอื้อมมือไปหยิบตำราจากมือของนาง ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงแผ่วเบา ทว่ากระแสไฟฟ้ากลับแล่นพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ เขาก้มลงกระซิบข้างหูน้ำเสียงที่ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ “ข้าไม่ได้หมายความว่าจะทอดทิ้ง... แต่ข้าแค่กำลังพยายามรักษาความสัมพันธ์ของเราให้รอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาของคนในราชสำนัก โดยเฉพาะองค์ชายสามที่จ้องจะเล่นงานเจ้าอยู่ทุกเมื่อ” ขณะที่บรรยากาศกำลังหน่วงหนักด้วยความในใจที่ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าพูดออกมา เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “ท่านราชครู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขุนนางผู้น้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาใบหน้าซีดเผือด “มีพระราชโองการด่วนจากองค์ชายสาม ให้ตรวจสอบหอตำราหลวงเป็นการชั่วคราว เนื่องจากพบร่องรอยของยาพิษตระกูลหลินที่ปนเปื้อนอยู่ในบันทึกการเรียนของศิษย์สาวหลินเยว่ฉี... และตอนนี้ องค์ชายสามกำลังเสด็จมาที่นี่พร้อมกับองครักษ์!” ใบหน้าของเยว่ฉีถอดสีทันที ยาพิษตระกูลหลิน? นางไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสกปรกเช่นนั้น! มู่หรงเฟยหันกลับมามองเยว่ฉี สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเด็ดขาดที่น่าเกรงขาม “ดูเหมือนว่าหน้ากากที่พวกเขาสวมใส่อยู่จะหลุดออกมาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” เขารีบคว้าข้อมือนางแล้วลากไปยังชั้นวางตำราลับที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะกดกลไกบางอย่างจนกำแพงหินเลื่อนเปิดออก แต่ก่อนที่เยว่ฉีจะได้ก้าวเข้าไป นางกลับเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องทำงานของราชครู นั่นคือองค์ชายสาม... ผู้ที่ยิ้มแย้มอย่างผู้ชนะในมือถือม้วนกระดาษที่มีตราประทับเลือดของบิดานาง “ท่านราชครู... ดูเหมือนวันนี้ข้าจะมาจับกุมตัวอาชญากรได้ถูกเวลาเสียจริง” องค์ชายสามเอ่ยพลางปรายตามาที่มือของมู่หรงเฟยที่ยังคงกุมข้อมือเยว่ฉีไว้อย่างแน่นหนา “หรือว่า... ท่านราชครูเองก็มีส่วนรู้เห็นกับการลอบปลงพระชนม์ในครั้งนี้ด้วย?” มู่หรงเฟยไม่สะทกสะท้าน เขาดึงตัวเยว่ฉีมาไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง ก่อนจะขยับยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวสั่นลงจนถึงขีดสุด “องค์ชายสาม ทรงมั่นใจหรือพ่ะย่ะค่ะว่าสิ่งที่ถืออยู่ในมือนั่นคือความจริง... หรือเป็นเพียงหมากที่ท่านเตรียมไว้เพื่อกำจัดศิษย์ของข้าเพียงเพราะท่านกลัวความลับของท่านจะถูกเปิดเผย?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เสี่ยวเถาฮวารับรองว่าตอนหน้าเดือดกว่านี้แน่นอนค่ะ!