ของขวัญชิ้นแรก

"เจ้าคิดว่าความลับในห่อผ้านั่น มีค่าพอให้หัวหลุดจากบ่าหรือไม่ หลินเยว่ฉี?" น้ำเสียงของมู่หรงเฟยทุ้มต่ำและเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนางภายในห้องหนังสือที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน สายตาของราชครูหนุ่มกวาดมองไปที่มุมผ้าสีมุกที่โผล่พ้นแขนเสื้อของเด็กสาว เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่แค่เรื่องของความเหงา แต่มันคือของที่อาจลากเอาชีวิตของศิษย์ตัวน้อยผู้นี้ลงไปในวังวนแห่งอำนาจที่แม้แต่เขาเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอด หลินเยว่ฉีเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววรั้นแต่ก็สั่นไหว นางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นตำราโบราณ "ท่านอาจารย์... ข้าเพียงแค่..." "เพียงแค่ไปขโมยของจากคลังลับขององค์ชายสามมาอย่างนั้นหรือ?" มู่หรงเฟยแทรกขึ้นทันที เขาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น มิใช่เพื่อรั้งตัว แต่เพื่อกักขังไม่ให้นางหนีความจริง "เจ้ามันโง่เขลา เจ้าคิดว่าในวังหลวงแห่งนี้มีสิ่งใดที่ซ่อนเร้นจากสายตาของเขาได้งั้นหรือ?" บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ อาหลิน สัตว์เทพตัวน้อยที่ปกติชอบประชดประชัน บัดนี้กลับหมอบนิ่งอยู่บนคานไม้ สายตาสีอำพันของมันจ้องมองสถานการณ์อย่างเงียบเชียบ มันรู้ดีว่าเวลาที่ราชครูผู้นี้โกรธจัด มักจะมีพายุที่มองไม่เห็นพัดผ่านเสมอ "ข้าแค่... อยากช่วยท่าน" เยว่ฉีเอ่ยเสียงแผ่ว สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ คลี่ห่อผ้าออก สิ่งที่อยู่ภายในไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณีล้ำค่า แต่เป็นม้วนกระดาษเก่าๆ ที่มีตราประทับของหน่วยลับราชสำนักที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี "ข้าเห็นองค์ชายสามแอบซ่อนมันไว้ ข้าคิดว่ามันอาจเป็นหลักฐานที่ทำให้ท่านไม่ต้องก้มหัวให้เขาอีกต่อไป" มู่หรงเฟยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาที่แข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นมาดูเพียงแวบเดียวแล้วยัดใส่อกเสื้อของตนเองทันที "จากนี้ไป ห้ามเจ้าแตะต้องเรื่องขององค์ชายสามอีกเด็ดขาด" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวอาจไม่ทันสังเกต เยว่ฉีเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง นางเตรียมใจไว้ว่าจะถูกทำโทษอย่างหนัก หรือถูกไล่ออกจากสำนักด้วยซ้ำ แต่ทว่า... มู่หรงเฟยกลับเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมของเขา ก่อนจะหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กที่วางอยู่ข้างตำราออกมา "เห็นแก่ที่เจ้าอดทนฝึกวิชาคาถาพฤกษาจนสำเร็จในวันนี้... นี่คือรางวัล" เขาโยนกล่องไม้ใบเล็กมาให้นาง เยว่ฉีรับไว้ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเปิดออกดู หัวใจดวงน้อยก็เต้นผิดจังหวะ ภายในนั้นคือปิ่นปักผมหยกสีขาวสะอาดตา แกะสลักเป็นรูปดอกเถาฮวาที่กำลังแย้มบานอย่างประณีต งดงามราวกับมีชีวิต "ท่านอาจารย์... นี่มัน..." "ข้าเห็นเจ้ามักจะใช้แค่ริบบิ้นธรรมดาๆ ผูกผม" มู่หรงเฟยหันหลังให้หนีความเขินอายที่เริ่มก่อตัวขึ้นบนใบหน้าคมสัน "อย่าได้คิดเข้าข้างตัวเองนัก ข้าเพียงแค่รำคาญที่เห็นศิษย์ของข้าดูมอมแมมเหมือนเด็กวัดเสียมากกว่า" เยว่ฉีหัวเราะออกมาเบาๆ ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น นางเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะหมุนตัวไปตรงหน้ากระจกสัมฤทธิ์แล้วบรรจงปักปิ่นลงบนมวยผมของตนเอง "สวยไหมคะ ท่านอาจารย์?" มู่หรงเฟยหันกลับมามอง ภาพของเด็กสาวในชุดศิษย์สีอ่อนที่มีปิ่นดอกเถาฮวาประดับอยู่บนเรือนผมดำขลับ ทำให้หัวใจที่เคยเย็นชามาตลอดหลายปีสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือไปแตะปิ่นนั้นเบาๆ เพื่อจัดให้เข้าที่ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวแก้มนวลของนางผ่านความแผ่วเบา และในช่วงวินาทีนั้นเอง ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากภายนอก ปัง! ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีดำก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ในมือนั้นถือราชโองการสีทองอร่ามที่ดูน่าเกรงขาม "ราชครูมู่หรง! องค์ชายสามรับสั่งให้ท่านนำตัวศิษย์สาวผู้นี้ไปสอบสวนที่ตำหนักกลาง เดี๋ยวนี้!" ทหารนายนั้นประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้อหาขโมยของหลวง และซ่องสุมกำลังต่อต้านราชวงศ์!" เยว่ฉีหน้าซีดเผือดนางหันไปมองมู่หรงเฟยที่ยืนอยู่ข้างกาย แต่ทว่าสิ่งที่นางเห็นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้น... เพราะในจังหวะที่ทหารผู้นั้นเงยหน้าขึ้น แสงไฟในห้องสะท้อนให้เห็นแผลเป็นรูปพัดบนข้อมือของมันชัดเจน มันไม่ใช่ทหารองครักษ์ทั่วไป... แต่มันคือมือสังหารอันดับหนึ่งขององค์ชายสาม ที่เคยได้รับคำสั่งให้ปลิดชีพคนในจวนนี้มาแล้วถึงสามคน! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือมู่หรงเฟยไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ในที่สุด ก็ถึงเวลาที่หน้ากากของเจ้าจะต้องหลุดเสียที... ท่านพี่" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่ฉีและท่านอาจารย์มู่หรงเฟยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!