การมาเยือนขององค์หญิงต่างแดน

"ท่านอาจารย์! ท่านจะยอมให้เขาพรากข้าไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!" เสียงของหลินเยว่ฉีดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดของโถงรับรอง องค์ชายสามหน้าเขียวคล้ำขณะกำกระดาษลับในมือแน่น ส่วนมู่หรงเฟยยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหยกชั้นดี เขามิได้หันไปมองศิษย์สาวที่เกาะชายเสื้อเขาไว้แน่น แต่แววตาเย็นเยียบที่ทอดมององค์ชายสามนั้นกลับคมกริบดุจกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก "องค์ชายสาม ทรงลืมไปแล้วหรือว่าอำนาจในการชี้ขาดโทษทัณฑ์ในวังหลวงแห่งนี้ อยู่ที่ผู้ใด" มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนบรรยากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นฉับพลัน "การกล่าวหาว่าศิษย์ของข้าสมคบคิดกับกบฏ... หากท่านหาหลักฐานที่แท้จริงไม่ได้ นี่ถือเป็นการหมิ่นเกียรติราชครูอย่างร้ายแรง" "ราชครูมู่! ท่านจะปกป้องนังเด็กนี่ไปถึงไหนกัน!" องค์ชายสามกัดฟันกรอด ยังไม่ทันที่มู่หรงเฟยจะได้โต้ตอบ ประตูบานคู่ของโถงรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นในชุดผ้าไหมชั้นดีที่เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมของดอกกุหลาบเมืองหนาวอบอวลไปทั่วห้อง "ผู้ใดจะปกป้องผู้ใด... คงต้องพักไว้ก่อนกระมังเพคะ" สุ้มเสียงหวานใสแต่แฝงความหยิ่งยโสทำให้เยว่ฉีต้องชะโงกหน้าจากหลังแผ่นหลังกว้างของอาจารย์ไปมอง หญิงสาวในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิง ปักลวดลายดอกโบตั๋นวิจิตรตา ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญา ดวงตาคมกริบของนางกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของมู่หรงเฟยเพียงผู้เดียว "องค์หญิงซูเหม่ยจากแคว้นอู๋..." มู่หรงเฟยขยับยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เยว่ฉีรู้สึกว่ามันช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน "เหตุใดจึงเสด็จมาถึงที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ" "ข้าพเจ้ามิได้มาเพื่อสนทนาเรื่องยามวิกาล แต่มาเพื่อทวงสัญญาของฝ่าบาท" องค์หญิงซูเหม่ยเชิดหน้าขึ้น นางก้าวเดินผ่านองค์ชายสามไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้ามู่หรงเฟย "ฝ่าบาททรงมีราชโองการให้ข้ามาเลือกคู่ครองเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีระหว่างสองแคว้น และตัวเลือกที่ข้าถูกใจที่สุด... ก็คือท่าน ราชครูผู้เลื่องชื่อ" เยว่ฉีเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นางกระตุกชายเสื้ออาจารย์แรงขึ้นอีกจนแทบจะขาด "นาง... นางจะแต่งกับท่านหรือเจ้าคะ? อาจารย์ ท่านบอกนางไปสิว่าท่านมีลูกศิษย์ที่ต้องดูแล! ท่านจะไปแต่งงานกับคนต่างแดนไม่ได้นะ!" มู่หรงเฟยชำเลืองมองศิษย์สาวที่ดูร้อนรนจนลืมสำรวมกิริยา เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นของมือเล็กๆ ที่กำเสื้อเขาอยู่ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความเย็นชาเริ่มสั่นคลอน "องค์หญิง" มู่หรงเฟยเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือปฏิเสธ "ชีวิตข้าอุทิศให้แก่แผ่นดินและตำรา หากแต่งงานไป เกรงว่าจะทำให้พระองค์ผิดหวัง" "ผิดหวังหรือเพคะ?" องค์หญิงซูเหม่ยหัวเราะเบาๆ นางขยับเข้าใกล้จนเยว่ฉีต้องขยับตามอย่างอดไม่ได้ "ข้าชอบคนยากๆ ยิ่งท่านเย็นชาเพียงใด ข้าก็ยิ่งอยากรู้ว่าภายใต้ท่าทีเหล่านั้น หัวใจของท่านจะมีพื้นที่ว่างให้ใครบ้าง... หรือจะเป็น 'ศิษย์สาว' คนนี้กันแน่?" คำพูดนั้นจี้จุดดำมืดในใจเยว่ฉีเข้าอย่างจัง นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก "เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดถึงข้า!" เยว่ฉีโพล่งออกมาอย่างลืมตัว พลางก้าวออกมาเผชิญหน้ากับองค์หญิง "อาจารย์เป็นคนของแผ่นดิน ไม่ใช่หมากที่จะให้ใครมาแย่งชิงไปเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง!" องค์หญิงซูเหม่ยหรี่ตามองเยว่ฉีด้วยความเหยียดหยาม "เจ้าเป็นใคร? ถึงได้กล้าบังอาจพูดแทรกการสนทนาของเจ้านาย?" "นางเป็นศิษย์ของข้า" มู่หรงเฟยเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาดุดันและปกป้องอย่างชัดเจนจนองค์ชายสามที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับแค่นหัวเราะด้วยความโกรธแค้น "และในฐานะศิษย์ นางย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องเกียรติของอาจารย์ตนเอง ส่วนเรื่องการสมรส... ข้าขอเวลาทูลฝ่าบาทด้วยตนเอง พรุ่งนี้เช้า องค์หญิงโปรดรอฟังคำตอบที่หน้าท้องพระโรง" บรรยากาศในโถงนิ่งสนิท องค์หญิงซูเหม่ยยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ นางหันหลังกลับเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมฉุนที่ชวนให้ปวดหัว ส่วนองค์ชายสามถลึงตาใส่เยว่ฉีก่อนจะสะบัดหน้าตามออกไป เมื่อห้องกลับคืนสู่ความเงียบ มู่หรงเฟยก็หันกลับมามองศิษย์สาวที่ยืนก้มหน้าเม้มปากแน่นอยู่ข้างๆ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือหนาไปแตะเรือนผมนุ่มของนางเบาๆ "เจ้ากลัวข้าจะทิ้งเจ้าไปหรือ?" เยว่ฉีเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นระริก "ข้า... ข้าแค่คิดว่า หากท่านแต่งงานไป ท่านคงไม่สนใจเรื่องปรุงยาของข้าอีก และข้า... ข้าคงไม่มีที่ไป" "เจ้าไม่มีวันไม่มีที่ไป" มู่หรงเฟยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง "ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ไม่มีใครพรากเจ้าไปจากข้าได้... แม้แต่องค์หญิงจากแคว้นใดก็ตาม" ทว่าในวินาทีที่เยว่ฉีเริ่มจะใจชื้นขึ้นมา เสียงของอาหลินที่แอบฟังอยู่บนขื่อหลังคาก็แทรกขึ้นมาอย่างไม่ดูสถานการณ์ "นายหญิง! แย่แล้ว! ในตำราที่องค์ชายสามถือมาด้วยเมื่อครู่ มีตราประทับลับของแคว้นอู๋อยู่ด้วย! ดูเหมือนราชครูจะตกหลุมพรางที่พวกเขาวางไว้เสียแล้ว!" มู่หรงเฟยชะงักไป ดวงตาที่เคยสงบกลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ในขณะที่เยว่ฉีรีบคว้าข้อมืออาจารย์ไว้แน่น แต่จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้งโดยทหารหลวงจำนวนมาก "ราชครูมู่หรงเฟย! ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ควบคุมตัวท่านฐานสมคบคิดกับต่างชาติขายข้อมูลความลับของแคว้น!" ทหารหลวงกรูเข้ามาล้อมรอบมู่หรงเฟย เยว่ฉีตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องแต่งงาน แต่มันคือแผนการทำลายมู่หรงเฟยอย่างจงใจ! นางหันไปมองอาจารย์ที่ยืนนิ่งสงบผิดปกติ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง... แต่เขากลับไม่ยอมบอกนางแม้แต่คำเดียว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้นะคะ เสี่ยวเถาฮวาจะรีบมาต่อในตอนถัดไปให้เร็วที่สุดค่ะ!