กลับสู่เมืองหลวง

ปลายดาบคมกริบจ่อห่างจากลำคอของมู่หรงเฟยเพียงไม่ถึงชั่วนิ้ว ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่นคมที่ยังคงเรียบเฉยราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขา "ท่านราชครู... สถานการณ์ถึงเพียงนี้แล้ว ท่านยังจะปั้นหน้าเย่อหยิ่งได้อยู่อีกหรือ?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความกระหายอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลังกลุ่มทหารเกราะหนัก องค์ชายสามก้าวออกมาจากเงาไม้ด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว รอยยิ้มที่ซ่อนความริษยาและหยาดเหงื่อแห่งความหวาดกลัวไว้ภายใต้หน้ากากของผู้กำชัยชนะ มู่หรงเฟยมิได้ตอบคำทันที เขากวาดสายตาช้าๆ สำรวจความวุ่นวายรอบกาย เมืองหลวงในยามนี้หาได้สงบสุขดังเช่นวันวาน กลิ่นควันไฟลอยคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามลม ท้องฟ้าเหนือพระราชวังถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับถูกสาดด้วยโลหิต สถานการณ์บ้านเมืองกำลังวิกฤตถึงขีดสุด ขุนนางฉ้อฉลชักศึกเข้าบ้าน กองกำลังส่วนตัวขององค์ชายสามปิดล้อมเส้นทางเข้าออกทุกตารางนิ้ว ทว่าสิ่งที่บุรุษผู้ดำรงตำแหน่งราชครูเป็นกังวล หาใช่ความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้าไม่... แต่เป็นร่างเล็กๆ ของใครบางคนที่เขาสั่งให้อยู่แต่ในจวน "หึ... องค์ชายสาม ทรงใช้กำลังทหารนอกราชสำนักปิดล้อมประตูเมืองหลวง เกรงว่าความผิดฐานกบฏนี้ ต่อให้มีเก้าชีวิตก็คงไม่พอชดใช้กระมังคะ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด หลินเยว่ฉีก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบข้างทางอย่างไม่เกรงกลัว ในมือของนางถือขวดกระเบื้องสีเขียวมรกตเล่มเล็กๆ สองขวด ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์แกมรั้นตามแบบฉบับของศิษย์สาวจอมแก่นเซี้ยว แม้ใบหน้าจะมอมแมมไปด้วยเขม่าควัน แต่นางก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากลุ่มทหารนับร้อยได้อย่างไม่สะทกสะท้าน "เยว่ฉี! เจ้า... เหตุใดจึงไม่ยอมหนีไป!" มู่หรงเฟยหันขวับมามองนาง แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับไหววูบด้วยความตกใจและความระคนเป็นห่วงที่ปิดไม่มิด น้ำเสียงของเขาเผลอหลุดความดุอัณฑะออกมาอย่างลืมตัว "หนี? ถ้าข้าหนีแล้วใครจะปรุงยาถอนพิษให้ท่านเล่าเจ้าคะ ตาแก่หน้าตายคนนี้ ยามปกติก็เอาแต่ทำงานจนสมองทึบ ถึงคราวคับขันกลับทำตัวเป็นพระเอกผู้เสียสละคนเดียวเสียอย่างนั้น ข้าไม่ยอมหรอกนะตะเอง!" เยว่ฉีแหวใส่เสียงใส แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด นางก็ยังไม่วายแอบเหน็บแนมความซื่อบื้อในยามนี้ของเขา "บังani! นังตัวดี เจ้ากล้าดียังไงมาสะเออะที่นี่! คว้าตัวนางไว้!" องค์ชายสามแผดเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด ทหารกลุ่มหนึ่งขยับดาบเตรียมพุ่งเข้าใส่ "ช้าก่อนเพคะองค์ชาย!" เยว่ฉีชูขวดกระเบื้องในมือขึ้นสูง รอยยิ้มซุกซนถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาองค์ชายสามถึงกับชะงักกึก "ในมือของหม่อมฉันคือ 'ผงสลายวิญญาณเจ็ดราตรี' หากพวกท่านก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว... รับรองว่าทั้งกองทัพของท่านจะได้หลับยาวไปจนถึงชาติหน้าพร้อมๆ กันแน่เพคะ ไม่เชื่อก็ลองดูสิคะว่ายาของศิษย์เอกแห่งหุบเขาโอสถจะออกฤทธิ์เร็วกว่าดาบของพวกท่านหรือไม่!" บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันตาเห็น ทหารหลายนายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ชื่อเสียงของสำนักโอสถและฤทธิ์ยาของเยว่ฉีเป็นที่เลื่องลือ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับผงยาประหลาดนี้ มู่หรงเฟยลอบมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่ยืนบังหน้าเขาไว้ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ท่ามกลางวิกฤตบ้านเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟ และมหันตภัยที่รายล้อมรอบตัว มีสตรีตัวเล็กๆ คนนี้ยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างไม่หวั่นเกรงต่อความตาย "ฉีเอ๋อร์..." เขากระซิบเรียกชื่อนางแผ่วเบา ยื่นมือออกไปหมายจะดึงตัวนางเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อความปลอดภัย แต่ทว่า... *ฟิ้ว—!* เสียงแหวกอากาศของลูกศรดอกหนึ่งพุ่งตรงแหวกความมืดเข้ามาด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้าแลบ เป้าหมายมิใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นจุดตายกลางแผ่นหลังของมู่หรงเฟยที่กำลังเผลอตัว! "ระวังเพคะ!" เยว่ฉีเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด ร่างกายขยับไปเร็วกว่าความคิด นางพุ่งเข้าผลักร่างสูงใหญ่ของมู่หรงเฟยให้หลบพ้นวิถีลูกศรอย่างเฉียดฉิว แต่ทว่า... ลูกศรดอกนั้นกลับปักเข้าที่หัวไหล่ของนางเต็มแรง เสียงเนื้อฉีกขาดและหยาดโลหิตสีแดงสดที่กระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนทำให้โลกทั้งใบของมู่หรงเฟยหยุดหมุนทันที "เยว่ฉี—!" เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดราวกับพญาราสีที่ถูกกระชากเกล็ดดังก้องไปทั่วบริเวณ ดวงตาของมู่หรงเฟยแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่ายออกจากร่างของราชครูผู้เยือกเย็นจนทหารรอบด้านถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นโดยไม่ต้องลงมือ ทว่า ในวินาทีที่มู่หรงเฟยกำลังจะสะบัดกระบี่เข้าสังหารองค์ชายสามเพื่อล้างแค้นให้หญิงสาวในอ้อมแขนนั้นเอง เสียงกลองศึกจากนอกกำแพงเมืองหลวงก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่พุ่งทะยานข้ามกำแพงเข้ามา... และหนึ่งในนั้น คือเงาร่างสีขาวของสัตว์เทพอาหลินที่กระโจนเข้ามาขวางหน้า พร้อมกับเสียงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกที่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก "นายท่าน... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังลับของฮ่องเต้... แปรพักตร์แล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสี่ยวเถาฮวาเสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!