การพบกันโดยบังเอิญใต้ต้นไม้ใหญ่

"บอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าการก้าวเท้าซ้ายนำในเขตแดนของ 'สไลيمแร่เหล็ก' จะทำให้ท่านกลายเป็นเป้าหมายโดยไม่ต้องร้องขอ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระอาเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงสะท้อนก้องกังวานของไอหมอกสีเทาจางๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือพื้นหญ้ามอสชื้นแฉะ คาร์ลกัดฟันกรอด ขณะที่เท้าข้างหนึ่งกำลังยันลำต้นของต้นโอ๊กโบราณเพื่อทรงตัว ร่างกายของเด็กหนุ่มปกคลุมไปด้วยคราบเหนียวหนืดสีฟ้าใส—ผลผลิตจากการถูกเจ้ามอนสเตอร์ทรงกลมเลเวลห้าพุ่งชนเข้าเต็มแรงเมื่อสามนาทีที่แล้ว ในโลกแห่งเกม VRMMO 'Eternia Online' นี้ ไม่มีอะไรน่าอภิรมย์ไปกว่าการถูกไล่ล่าโดยฝูงมอนสเตอร์ระดับล่างที่ขึ้นชื่อเรื่องความน่ารำคาญเป็นอันดับต้นๆ ของแมปป่าสนตะวันตกอีกแล้ว เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีพลิกตัวหลบหนวดเมือกสีฟ้าที่ยืดออกมาราวกับสปริงอย่างเฉียดฉิว ไอเทมในกระเป๋าเป้สั่นกระพือเสียงดังกรุ๊งกริ๊งทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ไหวพริบและความยืดหยุ่นที่ถูกฝึกฝนมาจากการสำรวจซอกหลืบของแผนที่ทำให้เขารอดพ้นจากการโดนรุมกินโต๊ะมาได้หลายครั้งหลายหน แต่ปัญหาคือ เจ้าพวกนี้มีจำนวนมากกว่าที่ระบบประเมินไว้ในแผนที่เบื้องต้นถึงสามเท่าตัว "ก็ใครจะไปรู้เล่าครับ... เอ๊ย! หมายถึง ใครจะไปรู้ล่ะครับ... ไม่สิ ใครจะไปรู้กันเล่าว่ากลิ่นน้ำยาเร่งการเติบโตพืชที่เก็บมาจากเควสต์ก่อนหน้ามันจะดึงดูดเจ้าพวกนี้ได้ดีกว่าเนื้อย่างชั้นดี!" คาร์ลเกือบเผลอหลุดปากพูดคำลงท้ายผิดวิสัยเมื่อครู่ แต่สมองยังคงทำงานด้วยความเร็วสูง ตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมเพื่อหาทางหนีทีไล่ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวนวลตัดกับขอบทอง ปลายชายผ้าคลุมยาวลากพื้นเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ทว่าท่าทางกลับดูราวกับกำลังยืนชมทัศนียภาพในสวนสาธารณะยามบ่ายมากกว่าจะเผชิญหน้ากับฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังส่งเสียงขู่ฟ่อฟอด อีฟ—อาจารย์สาวลึกลับผู้ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ที่มาในเควสต์เริ่มต้น—กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยหมุนคฑาไม้เนื้อAegis ในมือเล่นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน "ถ้ามัวแต่แก้ตัว พลังงานความอดทนของท่านจะลดลงจนถึงขีดจำกัดสีแดงนะคาร์ล" อีฟเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงติดจะเอ็นดูแกมเย้าหยอกเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผ่านเลนส์แว่นกรอบทองบางเบา ประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น "อีกอย่าง... ข้าเตือนเรื่องทักษะการเคลื่อนไหวแบบ 'ก้าวเงา' ไปเมื่อวานแล้ว ดูเหมือนสมองของท่านจะบันทึกข้อมูลได้ช้ากว่ากล้ามเนื้อเสียอีก" คาร์ลไม่ได้ตอบคำถามนั้น มือขวาเอื้อมไปหยิบ 'ผลไม้หนามป่า' สามลูกที่เก็บได้จากพุ่มไม้ข้างทางออกมาจากช่องเก็บของด้วยความรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาวับหนึ่งเมื่อพบทางออกเฉพาะหน้า ปัง! เขาปาผลไม้หนามใส่ก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปทางขวา เสียงเปลือกผลไม้แตกกระจายส่งกลิ่นหอมหวานฉุนเฉือนอากาศ เรียกความสนใจจากสไลيمแร่เหล็กเกือบครึ่งฝูงให้เบนความสนใจพุ่งเป้าไปทางนั้นแทน ทว่ายังมีอีกสามตัวที่ยังคงพุ่งตรงมาทางคาร์ลด้วยความเร็วสูงเนื่องจากติดสถานะเกลียดชังขั้นสูงสุด ในจังหวะที่สไลيمตัวแรกกระโดดลอยตัวขึ้นสูงเตรียมพ่นกรดเหนียวใส่ศีรษะของเขา คาร์ลย่อตัวลงต่ำ ใช้แรงเหวี่ยงจากสะโพกสไลด์ตัวไปตามรากไม้ที่ลื่น ชายหนุ่มไม่ได้พยายามโจมตีสวนกลับเพื่อฆ่าพวกมัน เพราะเขารู้ดีว่าพลังโจมตีพื้นฐานของอาชีพสำรวจระดับต้นอย่างเขานั้นสร้างรอยขีดข่วนให้พวกมันได้ไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ เป้าหมายของเขาคือ 'การใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อม' ทันทีที่ร่างของเขาลื่นไถลผ่านใต้ท้องของสไลيمตัวใหญ่ คาร์ลก็ใช้มือซ้ายคว้าเถาวัลย์หนาที่ห้อยระย้าอยู่กับกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่เหนือหัวไว้แน่น แล้วออกแรงดึงสุดแขน ส่งร่างของตนเองให้ดีดตัวลอยขึ้นไปกลางอากาศราวกับนักกายกรรม "รับนะคาร์ล!" เสียงหวานใสของอีฟดังขึ้นอย่างจังหวะจะโคน พร้อมๆ กับที่คฑาในมือของเธอวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์เวทมนตร์รูปวงแหวนซ้อนทับสามชั้นปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของคาร์ลชั่วเสี้ยววินาที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของคาร์ล [ท่านได้รับบัฟ: 'ขนนกแห่งความเงียบงัน' (Level 3) - เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 45% และลบล้างแรงโน้มถัดจากสิ่งแวดล้อมชั่วคราว] ร่างของคาร์ลที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศรู้สึกเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก แรงต้านทานของลมรอบตัวหายไปจนหมดสิ้น ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาสามารถหมุนตัวกลางอากาศได้อย่างงดงามถึงสองรอบ ปลายเท้าของเขาแตะเข้ากับกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมาเหนือกลุ่มสไลيمพพอดี ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงพร้อมกับกระตุ้นทักษะติดตัว 'ย่ำวารี' ที่ดัดแปลงมาใช้บนพื้นผิวใบไม้ *ฟึ่บ!* แรงกระแทกจากการลงน้ำหนักประกอบกับพลังเวทสายซัพพอร์ตของอีฟ ทำให้เกิดคลื่นกระแทกเบาๆ แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ส่งผลให้สไลيمแร่เหล็กทั้งสามตัวที่กำลังรวมกลุ่มกันอยู่ด้านล่างเสียการทรงตัว เปลือกนอกที่เป็นแร่เหล็กแข็งกระด้างชนกันเองจนเกิดประกายไฟแปลบปลาบ และติดสถานะ 'มึนงง' เป็นเวลาสองวินาทีเต็ม "โอกาสทอง!" คาร์ลตะโกนบอกตัวเองในใจ ร่างของเขาพลิกตัวลงมายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าอีฟอย่างปลอดภัย โดยมีกลุ่มสไลيمที่กำลังมึนงงอยู่เบื้องหลัง อีฟไม่ได้ขยับเขยื้อnไปไหน เธอยังคงถือคฑาด้วยมือเดียว ใบหน้าเรียบเฉยประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยมองเด็กหนุ่มที่กำลังหอบหายใจเล็กน้อยแต่แววตากลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นและพึง-พอใจ "ใช้ได้นี่คะ..." อาจารย์สาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความชื่นชมอยู่เล็กลง "การประเมินทิศทางและการใช้ประโยชน์จากวัตถุรอบตัว แม้จะดูทุลักทุเลไปบ้างในตอนแรก แต่ผลลัพธ์สุดท้ายถือว่าสอบผ่านในระดับ 'น่าพึงพอใจ' สำหรับเด็กฝึกหัดเลเวลแปด" "โห อาจารย์ครับ... เอ่อ หมายถึง อาจารย์คะ ชมกันตรงๆ แบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ เอ๊ย! แย่สินะคะ" คาร์ลเกือบกัดลิ้นตัวเองเมื่อเผลอหลุดสำนวนผู้ชายออกไปอีกรอบ รีบปรับน้ำเสียงและสรรพนามในใจให้ราบ อีฟหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับกระดิ่งเงินที่ต้องลม "เก็บอาการความดีใจของท่านไว้ก่อนเถอะค่ะ คาร์ล เพราะดูเหมือนว่า การจัดการกับสไลيمกลุ่มนี้ จะเป็นเพียงแค่การเรียกน้ำย่อยก่อนที่ 'แขกรับเชิญตัวจริง' จะเดินทางมาถึงเสียอีก" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ไอหมอกสีเทาที่เคยลอยเอื่อยๆ กลับหนาแน่นขึ้นจนกลายเป็นสีดำสนิท อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวทุกครั้งที่หายใจ เสียงลมพัดผ่านยอดสนที่เคยเงียบสงบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงแผ่นดินใต้ฝ่าเท้า พื้นดินบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขายืนอยู่เริ่มสั่นไหว รอยแยกขนาดใหญ่ปริตัวออกเผยให้เห็นแสงสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ กลิ่นอายของพลังเวทที่กดดันจนแทบทำให้หายใจไม่ออกแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตร คาร์ลรีบก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะเกมเมอร์สายสำรวจกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเงาดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่สไลيمธรรมดา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายโกเลมโครงกระดูกสวมเกราะเหล็กขึ้นสนิม ดวงตาสองข้างส่องแสงสีแดงก่ำด้วยความอาฆาตมาดร้าย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เหล่านักผจญภัยใน Eternia Online หวาดกลัวที่สุด [ระบบตรวจพบเหตุการณ์พิเศษ: มินิบอส 'ผู้พิทักษ์แห่งสุสานโบราณ' เลเวล 25 ปรากฏตัว!] [คำเตือน: นี่คือเหตุการณ์บังคับเฉพาะผู้เล่นที่ครอบครอง 'ชิ้นส่วนศิลาโบราณ' ในครอบครอง กรุณาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้แบบไม่มีทางถอยหลัง] คาร์ลเหลือบมองกระเป๋าเป้ของตนเอง ซึ่งมีเศษหินเรืองแสงสีทองอ่อนๆ ที่เขาเพิ่งเก็บได้จากซากปรักหักพังในตอนที่แล้วซ่อนอยู่ มันกำลังสั่นระริกและเปล่งแสงตอบสนองกับมินิบอสเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง อีฟหันมามองเขา รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียบเนียนอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของคาร์ลกระตุกวูบ "ดูเหมือนว่า... บททดสอบที่แท้จริงของอาจารย์และลูกศิษย์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เองนะคะ คาร์ล... ท่านพร้อมที่จะเอาชีวิตรอดจากมือของมันแล้วหรือยัง?" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันเสมอมานะคะ!