อุปสรรคชิ้นใหญ่

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกระจกใสส่องประกายสะท้อนใบหน้าบึ้งตึงของพิมพ์พิชชาชัดเจน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ดีไซน์เพรียวบางของตัวเครื่อง แต่เป็นตัวอักษรพาดหัวข่าวบันเทิงออนไลน์เว็บดังที่กำลังสั่นคลอนความมั่นคงในหัวใจของเธออย่างรุนแรง *‘แฉสนั่น! หรือรักนี้แค่คอนเทนต์? ขุดเอกสารลับมัดตัวไฮโซสาวค่ายดัง จ้างเด็กฝึกงานมาสร้างโปรไฟล์หวานกลบข่าวฉาว’* ภาพถ่ายหน้ากระดาษสัญญาจ้างระบุเงื่อนไขการคบหาชั่วคราวถูกแนบหราเป็นหลักฐาน พร้อมลายเซ็นที่พิมพ์พิชชาจำได้แม่นยำว่าเป็นของเธอเอง—ข่าวลือที่เธอพยายามปกปิดด้วยชีวิต หลุดรอดออกไปสู่สาธารณชนแล้ว และมันไม่ใช่แค่การซุบซิบในวงแคบ แต่มันกำลังแพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง “ให้ตายเถอะ ใครเป็นคนปล่อย...” พิมพ์พิชชากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธผสมผสานกับความกังวลตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก มือเรียวบางกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ในหัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด เอกสารฉบับนี้มีอยู่แค่สองชุด ชุดหนึ่งอยู่กับเธอ ส่วนอีกชุด... อยู่ในความครอบครองของคริษฐา ปัง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาต ร่างสูงโปร่งของประธานสาวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคู่คมดุจพญาเหยี่ยวฉายแววคุกรุ่นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที คริษฐายืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ลมหายใจสะท้อนขึ้นลงด้วยความโกรธจัดไม่แพ้กัน เธอกวาดสายตามองหน้าคนตัวเล็กที่นั่งตัวแข็งอยู่หลังโต๊ะ ก่อนจะโยนสมาร์ตโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ภาพหน้าจอนั้นแสดงหน้าฟีดข่าวเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน “อธิบายมาซิ, พิมพ์พิชชา” น้ำเสียงของคริษฐาสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น เย็นเยียบจนน่ากลัว “ข่าวนี้มันหมายความว่ายังไง... เอกสารสัญญาบ้าบอคอแตกนี่ มันหลุดออกไปถึงมือพวกนักข่าวได้ยังไง ในเมื่อฉันเก็บมันไว้ในเซฟอย่างดี!” พิมพ์พิชชาสะดุ้งสุดตัว เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อและไม่ไว้วางใจที่คริษฐาส่งมาให้ คริษฐากำลังสงสัยเธอ... สงสัยว่าเธอเป็นคนขายความลับนี้เพื่อแลกกับชื่อเสียงหรือเงินทองงั้นเหรอ? “พี่คริสคิดว่าฉันเป็นคนทำเหรอคะ?” พิมพ์พิชชาเค้นเสียงถาม รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “พี่คิดว่าฉันเอาอนาคตตัวเองไปแลกกับข่าวฉาวแบบนี้เนี่ยนะ สมองฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง!” “แล้วจะให้ฉันคิดยังไง!” คริษฐาตะคอกกลับเสียงดังลั่นห้อง ก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานด้วยความเร็วสูงจนพิมพ์พิชชาต้องผุกรุกถอยหลัง ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำด้วยความอัดอั้น “หลักฐานมันคาตา นายทุนฝั่งนั้นก็รู้เรื่องนี้ไม่กี่คน แล้วเธอ... เธอเป็นคนเดียวที่ได้ประโยชน์จากสัญญาบ้าๆ นี่เต็มๆ ตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือไง!” คำพูดเชือดเฉือนราวกับมีดคมกริบกรีดลงบนหัวใจ พิมพ์พิชชานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความน้อยใจพุ่งทะยานจนขอบตาร้อนผ่าว แต่คนอย่างเธอไม่มีวันยอมร้องไห้ต่อหน้าคนที่กำลังเข้าใจผิดเด็ดขาด “ใช่สิคะ! ฉันมันก็แค่เด็กกะโหลกกะลาที่เข้ามาในชีวิตพี่เพื่อผลประโยชน์อยู่แล้วนี่!” พิมพ์พิชชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าสู้สายตาดุดันนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้หัวใจจะเจ็บปวดเจียนตาย “ถ้าพี่ไม่ไว้ใจฉันตั้งแต่แรก แล้วจะมาคบกันทำไมล่ะคะ! จะมาทำท่าทางหวงก้าง หึงหวงฉันเหมือนคนรักจริง ๆ ทำไม ในเมื่อสุดท้ายแล้ว... พี่ก็มองฉันเป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่งที่รอวันหมดอายุอยู่ดี!” เพล้ง! เสียงกระถางต้นไม้เล็กๆ บนโต๊ะข้างโซฟาที่ถูกมือเรียวของคริษฐาปัดร่วงลงพื้นแตกกระจายสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ประธานสาวหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าสวยเฉียบคมบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยจับจ้องร่างเล็กตรงหน้าเขม็ง ราวกับอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว “หุบปากนะ พิมพ์พิชชา!” คริษฐากัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหสุดขีด “เธอคิดว่าที่ผ่านมาฉันทำเพื่ออะไร... ฉันปกป้องเธอ ทุ่มเททุกอย่างให้เธอ แต่สิ่งที่เธอตอบแทนฉันคือการเอาเรื่องพวกนี้ไปแลกกับกระแสข่าวบ้าบอเนี่ยนะ!” “ฉันไม่ได้ทำ!” พิมพ์พิชชาสวนกลับทันควัน เสียงหวานใสสั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้น “ถ้าฉันเป็นคนปล่อย ฉันคงไม่ต้องมานั่งยืนเถียงกับพี่แบบนี้หรอก! พี่ฉลาดจะตาย ทำไมถึงใช้แต่อารมณ์ไม่ยอมใช้สมองคิดบ้างเลยคะ!” “ดี! เก่งมาก ปากดีแบบนี้ตลอดเถอะ!” คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าสวยที่ตอนนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยน “ในเมื่อเธอปฏิเสธหน้าด้านๆ แบบนี้ ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามVล่ะกัน... สัญญาบ้าๆ นี่มันจะถูกยกเลิก และเราต่างคนต่างอยู่!” ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ พิมพ์พิชชาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด เธอไม่คิดว่าคริษฐาจะเอ่ยคำว่า ‘ต่างคนต่างอยู่’ ออกมาง่ายดายขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านมา... เราเพิ่งจะก้าวผ่านกำแพงในใจมาด้วยกันแท้ๆ “พี่คริส... พูดจริงเหรอคะ” พิมพ์พิชชาถามเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใน คริษฐาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของคนตรงหน้า หัวใจที่กำลังเดือดดาลด้วยความหึงหวงและโกรธาพลันกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บหนึบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่ทิฐิและสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้เธอยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย แสร้งทำเป็นใจแข็งเพื่อปกป้องความรู้สึกพังๆ ของตัวเอง “ทำไม... เสียดายเหรอ?” คริษฐายิ้มหยัน ขยับเข้าไปใกล้ร่างเล็กจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความปั่นป่วนในอารมณ์ “นึกว่าเธอจะดีใจซะอีก ที่ในที่สุดก็หลุดพ้นจากผู้หญิงเผด็จการอย่างฉันไปได้สักที” พิมพ์พิชชากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและไออุ่นจากร่างกายของคริษฐายังคงทำให้ใจเธอสั่นไหวได้เสมอ แม้ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ที่สุดก็ตาม มือเรียวยกขึ้นแตะแผงอกด้านซ้ายของคริษฐาเบาๆ สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของอีกฝ่าย... หัวใจที่ไม่ได้เย็นชาอย่างที่ปากพูด “พี่โกหก...” พิมพ์พิชชาพึมพำแผ่วเบา นัยน์ตาสั่นระริกสะท้อนภาพใบหน้าของคนที่เธอกำลังรักจนหมดหัวใจ “หัวใจพี่ไม่ได้พูดแบบนั้นเลยสักนิด... พี่กลัวใช่ไหมคะ กลัวว่าความจริงแล้ว... คนที่จะทิ้งพี่ไปก่อน คือตัวฉันเองต่างหาก” คริษฐาลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกราบมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นเทา ก่อนจะเคลื่อนสายตากลับมาสบตาประกายวับวับของคนตัวเล็ก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวรุนแรง มือเรียวใหญ่ของประธานสาวเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ดึงรั้งให้ร่างของพิมพ์พิชชาแนบชิดติดกับแผงอก จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน “เธออย่ามาทำเป็นรู้ดี...” คริษฐากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักสวยอยู่ห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจร้อนผ่ารินรดกันจนสติของพิมพ์พิชชาเตลิดเปิดเปิง “ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น... ยกเว้นเรื่องเดียว...” คริษฐาเว้นจังหวะ ดวงตาสีเข้มฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะร้ายกาจแต่การกระทำกลับโหยหารุนแรง “เรื่องอะไรคะ...” พิมพ์พิชชาถามเสียงสั่น ลืมเลือนเรื่องข่าวฉาวและความโกรธเคืองไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล “เรื่องที่จะเสียเธอให้คนอื่นไปไงล่ะ...” ทว่า ยังไม่ทันที่คริษฐาจะได้ก้มลงปิดกั้นเรียวปากคู่นั้นด้วยจูบที่เธอโหยหา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอให้อณุญาต “คุณคริสคะ! แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้หน้าบริษัทมีนักข่าวกลุ่มใหญ่บุกมาออกันเต็มล็อบบี้แล้วค่ะ พวกเขาต้องการสัมภาษณ์เรื่อง...” เสียงของเลขาส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพประธานสาวคนเก่งกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเด็กฝึกงานตัวแสบในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าเกือบจะแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกันกลางห้องทำงาน! พิมพ์พิชชาหน้าถอดสี รีบออกแรงผลักอกคริษฐาให้ออกห่างทันที ขณะที่คริษฐาตวัดสายตาดุดันหันไปมองเลขาหน้าห้องด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิต! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ สการ์เล็ตโรสคนนี้เตรียมเสิร์ฟความแซ่บพรีเมียมให้ฟินกันต่อแบบรัวๆ เลยค่ะ!