ความหึงแบบไม่รู้ตัว

...เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน? คำถามนั้นยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของพิมพ์พิชชา ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เรียบเรียงความคิดให้เข้าที่ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่โปรยมาให้เธอโดยเฉพาะ "บังเอิญจังเลยครับ หรือนี่จะเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เราได้พบกันอีกครั้ง... คุณพิมพ์พิชชา" กรณิศ... นายแบบและนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่เธอกำลังร่วมงานด้วย ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยท่าทีสนิทสนมเกินความจำเป็น มือหนายื่นมาทักทายราวกับลืมไปเสียสนิทว่าสถานที่แห่งนี้คือปาร์ตี้ส่วนตัวสุดเอ็กซ์คลูซีฟ และสายตาอีกหลายสพาดกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา พิมพ์พิชชาชะงักไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มรับตามมารยาททางสังคม พร้อมกับเอื้อมมือไปสัมผัสทักทายตามธรรมเนียม "บังเอิญจริงๆ ค่ะ คุณกรณิศ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอคุณที่นี่เหมือนกัน" "สำหรับผมแล้ว ที่ไหนที่มีคนสวยระดับคุณ ที่นั่นก็มักจะน่าสนใจขึ้นมาทันทีเสมอครับ" กรณิศเอ่ยหยอดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนแทบจะแนบชิด ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าชู้ที่ปิดไม่มิด ทว่า... บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นและผ่อนคลาย กลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก อุณหภูมิที่ลดลงนั้นไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ หากแต่มันแผ่ซ่านออกมาจากร่างเพรียวระหงของใครบางคนที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คริษฐา... ประธานสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและสายตาดุราวนางพญา กำลังจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนเรียวปากบางเฉียบมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนรอบตัวให้กลายเป็นจุล ร่างสูงสง่าในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง แรงกดดันมหาศาลจากตัวเธอดึงดูดสายตาของแขกเหรื่อรอบงานให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่คริษฐากลับไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเป้าหมายตรงหน้า "ดูเหมือนว่างานเลี้ยงส่วนตัวในค่ำคืนนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญทำตัวเสียงดังเกินความจำเป็นเสียแล้วนะคะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมราวดาบอาบยาพิษถูกเอ่ยออกมาเบาๆ ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะหยุดทุกบทสนทนาในรัศมีสามเมตร กรณิศหันไปมองตามเสียง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่าเป็นใคร "อ้าว... คุณคริษฐา เจ้าภาพคนสวยของงานนี่เองครับ ผมแค่มาร่วมทักทายเพื่อนร่วมงานเก่าเท่านั้นเอง คงไม่เป็นการรบกวนเวลาส่วนตัว... ของคุณพิมพ์เขานะครับ?" กรณิศจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'ส่วนตัว' พร้อมกับส่งยิ้มกวนๆ ไปให้ประธานสาว คริษฐายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยขณะกวาดตามองร่างสูงของชายหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามแบบไม่คิดจะปิดบัง "เพื่อนร่วมงานเหรอคะ? ดิฉันนึกว่าคุณว่างงานเสียอีก ถึงได้มีเวลามาเดินตามตื๊อผู้หญิงคนอื่นในงานที่ตัวเองไม่ได้ถูกเชิญอย่างเป็นทางการแบบนี้... น่าสมเพชดีนะคะ" คำพูดเจ็บแสบชนิดที่แทบไม่ต้องเคี้ยวทำเอาคนฟังหน้าชาซ่าน กรณิศหุบยิ้มทันที ดวงตาคมแข็งกร้าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ "คุณคริษฐา พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะครับ ผมมาในฐานะแขกของ..." "เชิญค่ะ" คริษฐาสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดชนิดที่ไม่มีช่องให้ต่อรอง พร้อมกับผายมือไปยังทางออกอย่างไร้เยื่อใย "ทางออกอยู่ตรงนั้นค่ะ เชิญกลับไปทบทวนมารยาททางสังคมมาใหม่ให้เรียบร้อย แล้วค่อยกลับเข้ามาในอาณาจักรของฉันอีกที" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะระเบิด กรณิศขบกรามแน่นด้วยความโกรธ แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันและอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวของคริษฐาแล้ว เขาก็จำต้องยอมถอยกรูดอย่างเสียหน้า ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มฝื่อนให้พิมพ์พิชชา "ไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะครับคุณพิมพ์" ก่อนจะจำใจหมุนตัวเดินจากไปท่ามกลางสายตาสมเพชแกมขบขันของคนรอบข้าง เมื่อร่างของชายหนุ่มลับสายตาไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ พิมพ์พิชชาลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของร่างระหงที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างกาย แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรู้สึกระคนกันระหว่างความขันและความหมั่นไส้ "คุณคริสไล่แขกของฉันไปแบบนั้น เดี๋ยวโปรเจกต์ฉันก็ล่มพอดีหรอกค่ะ" พิมพ์พิชชาเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงเจือความยอกย้อนเล็กน้อย คริษฐาหันขวับมามองทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ห่วงมันนักหรือไงคะ? หน้าตาชืดๆ แบบนั้นมีอะไรน่าสนใจนักหนา ถึงได้ยืนยิ้มรับน้ำลายหกใส่กันอยู่ตั้งนานสองนาน" น้ำเสียงที่หลุดออกมาเต็มไปด้วยความหึงหวงแบบไม่รู้ตัว ราวกับเด็กสาวที่ถูกแย่งของเล่นชิ้นโปรด แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยและเย่อหยิ่งแค่ไหน แต่ร่องรอยความขัดเคืองในแววตานั้นกลับปิดไม่มิดเลยสักนิด พิมพ์พิชชาแอบอมยิ้มจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรั่วอย่างไม่เป็นจังหวะกับท่าทางเง้างอนแบบแปลกๆ ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากประธานสาวผู้เย่อหยิ่งคนนี้ "อ๋อ..." พิมพ์พิชลากเสียงยาว แกล้งทำเป็นพยักหน้ารับรู้ "ที่แท้ก็หึงนี่เอง ฉันก็นึกว่าห่วงเรื่องงานเสียอีกค่ะ" "ใครหึงคุณ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วพิมพ์พิชชา!" คริษฐารีบปฏิเสธเสียงสูงทันควัน ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีระเรื่อจางๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เธอยกมือขึ้นกอดอกแน่นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ฉันแค่รำคาญพวกแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญที่คอยจะมาเกาะแกะคนของ... เอ๊ย คนในความดูแลของบริษัทฉันต่างหากเล่า!" "คนในความดูแลเหรอคะ?" พิมพ์พิชชาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนขณะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "แน่ใจนะคะว่าแค่คนในความดูแล... ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงหัวใจคุณมันเต้นดังกว่าเสียงเพลงในงานซะอีก่ะ?" คริษฐาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกรุกไล่จนมุม ร่างบางผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับเสาต้นใหญ่ของห้องโถงพอดี กลายเป็นว่าตอนนี้เธอถูกพิมพ์พิชชาต้อนให้จนมุมด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ร้ายกาจเสียเอง "ถอยไปเลยนะพิมพ์พิชชา คุณกล้าดียังไงมา..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลับไปทันที เมื่อพิมพ์พิชชาจู่โจมด้วยการเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่คางมน พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน คริษฐากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบของประธานสาวไหวระริก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวราวกองศึก มือเรียวที่เคยคิดจะผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำชายเสื้อของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว "ปากแข็งจังเลยนะคะ... คุณประธานคนเก่ง" พิมพ์พิชชากระซิบเสียงแผ่วเบาข้างริมหีบปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกเล็กน้อย "ถ้ายังปฏิเสธอีกคำเดียว ฉันจะถือวิสาสะ... พิสูจน์ให้ดูตรงนี้เลยดีไหมคะว่าคุณรู้สึกยังไงกันแน่" ความใกล้ชิดที่ระเบิดความเร่าร้อนถึงขีดสุดทำเอาคริษฐาสติหลุดกระเจิง ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้สัมผัสกันตามแรงอารมณ์ที่โหยหา "คุณคริสครับ! แขกผู้ใหญ่ทางโน้นถามหา..." เสียงตะโกนพร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเข้าอย่างจัง... ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับความคลั่งรักแบบพรีเมียมของยัยตัวแสบกับท่านประธานสายซึน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!