เกมท้าทายหัวใจ

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของคริษฐากระทบกับขอบโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ง’ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้องนั่งเล่นเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวไม่ได้มาจากการบังคับ แต่เป็นเกมกระดานราคาแพงที่ถูกกางออกบนพรมหรูหรา และกติกาในค่ำคืนนี้มีเพียงข้อเดียว—ห้ามโกหก "ตาคุณแล้วค่ะ พิมพ์พิชชา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยွยหยันนิดๆ ของประธานสาวคนสวยเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวเฉยจ้องมองมาที่ร่างบางซึ่งนั่งกอดอกพิงโซฟาอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากของคริษฐาในตอนนี้ ช่างดูอันตรายเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหวลึก พิมพ์พิชชาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตตวัดมองการ์ดคำถามในมือของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ โดยเฉพาะกับผู้หญิงปากร้ายที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งที่สถานะระหว่างกันมันช่างคลุมเครือ "จะกลัวอะไรนักหนากับแค่เกมตอบคำถามคะ หรือว่า... ความลับที่ซ่อนอยู่ข้างในมันน่ากลัวจนคุณไม่กล้าเปิดเผยกันแน่" คริษฐายังคงยั่วเย้าต่อ ร่างสูงขยับตัวโน้มเข้ามาใกล้โต๊ะกลางมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูระเหยแตะจมูก ยิ่งเพิ่มดีกรีความร้อนรุ่มในห้องให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก "เชอะ! คนอย่างพิมพ์พิชชาไม่มีความลับอะไรที่ต้องกลัวหรอกค่ะ อยากถามอะไรก็ว่ามาเลย ดีกว่านั่งทำหน้าบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกแบบคุณก็แล้วกัน" พิมพ์สวนกลับทันควัน ไดอะล็อกคมคายพ่นออกไปอย่างไม่ลดละ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย คริษฐาหรี่ตามองรอยยิ้มอวดดีนั้น แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วเสี้ยววินาทีจริงๆ ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม นิ้วเรียวยาวหยิบการ์ดใบสีดำสนิทขึ้นมาพลิดู อ่านข้อความด้านในด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่สะกดใจคนฟัง "คำถามข้อที่สาม... ระหว่าง ‘คนที่คุณเกลียดขี้หน้าที่สุด’ กับ ‘คนที่คุณแอบใจเต้นแรงใส่ทุกครั้งที่เข้าใกล้’ ถ้าให้เลือกอยู่เกาะร้างด้วยกันแค่สองคนตอนนี้ คุณจะเลือกใคร และเพราะอะไร?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คำถามข้อนี้ไม่ได้มีความซับซ้อนเชิงธุรกิจ แต่มันกลับเจาะลึกเข้าไปถึงพื้นที่ส่วนตัวที่พิมพ์พิชชาพยายามสร้างกำแพงป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ดวงตากลมโตชะงักไป ปากที่เคยเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดกลับเม้มเข้าหากันแน่น ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนโดยอัตโนมัติ ภาพใบหน้าของคนที่ชอบสั่ง ยัยประธานจอมเผด็จการที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ ลอยเข้ามาในหัวสมองเป็นคนแรก และนั่นคือสิ่งที่เธอยอมรับออกมาดังๆ ไม่ได้เด็ดขาด! "อ้าว... เงียบทำไมคะ หรือว่าคำถามมันยากเกินกว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะคิดหาคำตอบ?" คริษฐาหยอกเย้าต่อ เสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่ายช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน "ใครว่ายากล่ะคะ!" พิมพ์พิชชาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ฉันแค่กำลังคิดอยู่ต่างหากว่าจะเลือกใครดี ระหว่างคนที่น่ารำคาญจนไม่อยากมองหน้า กับคนที่... เอ่อ..." "กับคนที่ทำให้อ่านใจยากที่สุดใช่ไหมคะ?" คริษฐาต่อประโยคให้ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ร่างสูงขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นโดยที่พิมพ์พิชชาไม่ทันตั้งตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ดวงตาคู่คมของคริษฐาจ้องลึกลงมาในดวงตาของพิมพ์พิชชา มันไม่ใช่สายตาของการเล่นเกมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความจริงจังบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจของคนตัวเล็กให้แกว่งไกว "ค... คริส ถอยไปเลยนะ คุณขยับมาใกล้เกินไปแล้ว" พิมพ์พิชชาเริ่มเสียงสั่น มือบางเอินดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายไว้เบาๆ แต่แรงแค่นั้นมีหรือจะต้านทานคนตัวโตกว่าได้ คริษฐากลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือของเธอไว้เบาๆ แล้วดึงเข้าหาตัว จนแผ่นอกบางแนบชิดกับไออุ่นจากร่างของอีกฝ่าย "ถ้าฉันถอย... แล้วคำตอบที่คุณติดค้างอยู่ล่ะคะ จะยอมบอกความจริงไหม?" กระแสเสียงของคริษฐาพร่าต่ำและแหบพร่าลงอย่างจงใจ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของคนตรงหน้า ชวนให้ใจสั่นระทัว พิมพ์พิชชาพยายามจะเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยนี้ แต่ปลายนิ้วอุ่นของคริษฐากลับเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอกลับมาสบตากันตรงๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับดึงดูดใจเสียจนเธอแทบจะลืมหายใจ "ฉัน... ฉันไม่ตอบ เล่นเกมอะไรก็ไม่รู้ ขี้โกงนี่นา!" พิมพ์พิชชาอ้างเสียงสั่น เปลือกตากะพริบถี่เพื่อซ่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงนาฬิกาในห้อง คริษฐายิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยความเอ็นดูผสมกับความเจ้าเล่ห์ "เกมยังไม่จบนะคะ พิมพ์พิชชา... และในฐานะคนคุมเกม ฉันมีสิทธิ์จะลงโทษคนที่ไม่ยอมตอบคำถาม" "คุณจะทำอะไร..." ประโยคคำถามถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคริษฐาโน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากของเธอด้วยความรวดเร็วและนุ่มนวลในคราวเดียวกัน สัมผัสอุ่นละมุนที่แนบชิดลงมาทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์พิชชาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความตกใจระคนความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายแข็งทื่อไปชั่ววินาที ก่อนที่สติอันน้อยนิดจะพยายามประท้วง— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้อง พร้อมๆ กับเสียงเปิดประตูที่ดังตามมาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คริสคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัท—" เสียงแหลมใสของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสายตากวาดมาเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าบนโซฟา พิมพ์พิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงผลักร่างของคริษฐาให้ออกห่างจากตัวทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่คริษฐาจำต้องถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนสการ์เล็ตโรสมาโดยตลอดนะคะ