คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของบุคคลที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ทำให้ห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทในยามค่ำคืนนี้แคบลงไปถนัดตา คริษฐาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนที่เรียวคิ้วสวยจะขมวดเข้าหากันจนแทบ ชนกันเมื่อตั้งสติได้ ร่างสูงโปร่งของ 'ภาคิน' อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจที่ถอนหมั้นกันไปแบบไม่สวยนัก กำลังส่งยิ้มพราวระยับมาให้ ราวกับว่าการบุกรุกยามวิกาลเช่นนี้เป็นเรื่องสนุกสนานเสียเต็มประดา "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณคริส หรือว่า... กำลังรอต้อนรับแขกคนอื่นอยู่กันแน่" เสียงทุ้มเอ่ยเย้าแหบพร่า พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบมายังร่างบางของพิมพ์พิชชาที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงาน "คุณเข้ามาได้ยังไง รปภ. ข้างล่างปล่อยให้คนไร้มารยาทขึ้นมาได้ยังไงกัน" คริษฐาปรับน้ำเสียงให้กลับมาเรียบนิ่งเย็นชาดังเดิม แม้ว่าในใจจะกรุ่นโกรธจนแทบอยากจะหยิบที่ทับกระดาษขว้างใส่หน้าคนมาใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด เธอก้าวฉับๆ เข้าไปขวางระหว่างภาคินกับพิมพ์พิชชาโดยสัญชาตญาณ—สัญชาตญาณของการปกป้องผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง พิมพ์พิชชามองแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงกว่าที่ยืนบังเธอไว้ครึ่งตัว ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้ว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที พวกเธอเพิ่งจะต่อปากต่อคำกันจนบ้านแทบแตกก็ตามที "อย่าเพิ่งทำหน้ายักษ์ใส่ผมเลยครับคุณประธานคนเก่ง ผมแค่นำ 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณตามหามาส่งให้ต่างหาก" ภาคินไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ตุบ* คริษฐามองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าเจ้าเล่ห์ของภาคิน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เอกสารชิ้นนี้คือดีลลับที่บริษัทคู่แข่งพยายามแย่งชิงไป และเธอกำลังสืบหาตัวหนอนบ่อนไส้ภายในอยู่พอดี แต่ทำไม... มันถึงมาอยู่ในมือของภาคินได้ "คุณต้องการอะไร" คริษฐาถามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ "หึๆ ใจเย็นน่า คุณคริส ผมไม่ได้มาเพื่อเป็นศัตรูสักหน่อย... แต่อยากจะมา 'เจรจา' บางอย่าง ที่คิดว่าคุณน่าจะสนใจมากกว่า" ภาคินเว้นจังหวะ สายตาเจ้าชู้แพรวิบวับเหลื่อมไปมองพิมพ์พิชชาที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง "โดยเฉพาะ... ถ้ามีคุณพิมพ์พิชชาอยู่ร่วมฟังด้วย น่าจะสนุกกว่าเดิมเยอะ" "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ เชิญออกไปจากห้องของฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปจริงๆ ด้วย" คริษฐาเอ่ยเสียงเฉียบขาด รังสีความหึงหวงและไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธออย่างปิดไม่มิด จนคนมองอย่างพิมพ์พิชชายังต้องแอบอมยิ้มมุมปากด้วยความหมั่นไส้ในความหวงก้างแบบเนียนๆ ของอีกฝ่าย "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ ไม่อยากกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานสำคัญของคุณหรอก" ภาคินยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ทีเล่นทีจริง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ประตู "แต่อย่าลืมเปิดดูเอกสารข้างในล่ะครับ แล้วคุณจะรู้ว่า... คนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะไม่ได้น่ารักอย่างที่คิด" ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับการหายตัวไปของภาคิน ทิ้งความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดไว้เบื้องหลัง คริษฐายืนนิ่งอยู่กับที่ สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยที่ปกติมักจะแข็งกร้าวเสมอ พิมพ์พิชชาเห็นท่าทีเคร่งเครียดนั้นจึงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ วางมือเรียวลงบนลาดไหล่บางของประธานสาวเบาๆ อย่างลืมตัว "คุณคริส... ไหวไหมคะ" สัมผัสอุ่นๆ ที่แตะลงมาทำให้คริษฐาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ชิดเสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาว ดวงตากลมโตของพิมพ์พิชชาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ซึ่งนั่น... มันรุนแรงพอที่จะทลายกำแพงความเย่อหยิ่งทั้งหมดของคริษฐาลงในพริบตา "ฉัน..." คริษฐาอ้าปากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง คำพูดมากมายที่อัดอั้นอยู่ในใจ ความรู้สึกที่พยายามกดทับมันไว้ด้วยความฟอร์มจัดมาตลอดหลายเดือนกำลังจะหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยอยู่รำคาญ ดวงตาคมคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพิมพ์พิชชา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันในระยะประชิด ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างทำให้เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงแอร์ *บอกไปสิ... ว่าเป็นห่วง* *บอกไปสิ... ว่ารักผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน* เสียงหนึ่งในหัวใจร้องบอก คริษฐากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นตั้งใจจะแตะแก้มเนียนนุ่มของคนตรงหน้าเพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมดที่มี... แต่ทว่า! ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวแทบจะสัมผัสโดนผิวแก้ม ความฟอร์มจัดและอีโก้ที่ค้ำคออยู่หลายปีก็ทำงานฉับพลัน คริษฐาชะงักมือค้างกลางอากาศ เม้มริมฝีปากแน่น แล้วชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจ "เอ่อ... คือ... ฉันหมายถึง... คุณช่วยถอยไปหน่อยได้ไหมคะ ยืนใกล้เกินไปแล้ว มันอึดอัด" คำพูดแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ที่หลุดออกมาทำเอาพิมพ์พิชชาที่กำลังเคลิ้มตามถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยแววตาหมั่นไส้ระคนเคืองขุ่นทันที "อ๋อเหรอคะ? อึดอัดมากสินะคะคุณประธาน" พิมพ์พิชชาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กอดอกมองคริษฐาด้วยสายตาเฉียบคม "ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้หายใจไม่ออก งั้นฉัน 'ถอย' ให้ตามใจคุณเลยดีไหมคะ!" พูดจบ พิมพ์พิชชาก็หมุนตัวสะบัดก้นเดินหนีไปยังโซฟาอีกมุมทันทีด้วยความงอนตุ๊บ เธอทิ้งตัวลงนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมสบตาคนปากแข็งอีกเลยแม้แต่น้อย คริษฐาลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเมื่อเห็นท่าทีงอนสะบัดของคนตัวเล็ก อยากจะเอ่ยปากง้อแต่ฟอร์มเจ้าประเด็นก็ดันค้ำคอจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น บรรยากาศมาคุโรแมนติกเมื่อครู่พลิกผันกลายเป็นสงครามเย็นย่อมๆ ในชั่วพริบตา หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ภาคินทิ้งไว้ขึ้นมาเปิดดู เผื่อว่าเนื้อหาข้างในจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากความอึดอัดนี้ได้บ้าง ดวงตาคมกวาดมองตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นแรกผ่านๆ ก่อนที่เรียวคิ้วสวยจะขมวดเข้าหากันอีกครั้งด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงชะงักค้าง ราวกับถูกตรึงไว้กับที่เมื่อเห็นชื่อและลายเซ็นที่ปรากฏอยู่บนเอกสารลับฉบับนั้น มันไม่ใช่เอกสารของบริษัทคู่แข่ง... แต่มันคือหลักฐานการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีลับของ... 'คนสนิท' ที่เธอกล่าวโทษไว้ใจที่สุด! คริษฐาหน้าซีดเผือด เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียกพิมพ์พิชชามาดู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่ได้รับอนุญาต! ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวที่ควรจะกลับบ้านไปแล้ว ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตู ใบหน้าซีดเซียวเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตากวาดมองคริษฐาและพิมพ์พิชชาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคริษฐาเย็นเฉียบถึงกระดูกดำ "คุณคริสคะ... แย่แล้วค่ะ! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะ... ข้อมูลลับทั้งหมด... ถูกส่งต่อไปยังต่างประเทศเรียบร้อยแล้วค่ะ!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!