ทริปกระชับรักริมทะเล

"ถ้าคุณยังกล้ากวนประสาทฉันอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะโยนคุณลงไปให้ปลาฉลามแถวนี้กินเป็นอาหารมื้อเย็นซะ คริษฐา!" เสียงหวานใสที่เจือความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ดังขึ้นแข่งกับเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าสู่หาดทรายขาวเนียนละเอียด พิมพ์พิชชาสะบัดหน้าหนีร่างสูงโปร่งของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบระเบียงห้องพักตากอากาศสุดหรูริมทะเล ปลายนิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่ถูกลมทะเลพัดมาเคลียแก้มออกอย่างแรง ดวงตากลมโตฉายแววค้อนขวิดใส่คนตัวสูงที่ยังคงตีหน้าตายส่งยิ้มกวนประสาทกลับมาให้ ทริปกระชับรักที่ใครต่อใครต่างมองว่ามันควรจะเป็นช่วงเวลาโรแมนติกหวานซึ้ง แต่สำหรับพิมพ์พิชชาแล้ว มันคือบทลงโทษสถานหนักที่ประธานสาวหน้ามึนอย่างคริษฐาจงใจลักพาตัวเธอหนีความวุ่นวายในเมืองกรุงมาขังไว้ที่รีสอร์ตส่วนตัวปลายแหลมแห่งนี้สองต่อสอง! "โยนฉันให้ปลาฉลามกินเหรอคะ... หึ ระวังตัวคุณเองเถอะค่ะพิมพ์พิชชา ว่าปลาฉลามแถวนี้มันจะเปลี่ยนใจมากิน 'คุณ' แทนซะก่อน" คริษฐายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของพิมพ์พิชต้าร้องเต้นเร็วกว่าปกติ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยอย่างไร้เสียง รองเท้าแตะลำลองเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้ระเบียงจนเกิดเสียงเอี๊ยดเบาๆ ทว่าสายตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์ดังกลับไม่ได้มองวิวทะเลสีครามเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพองลมด้วยความงอนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่คิดจะปิดบังความพึงพอใจ กางเกงขาสั้นอวดเรียวขากับเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวบางเบาที่ถูกลมทะเลพัดแนบลู่ไปกับสัดส่วนเว้าโค้ง ยิ่งขับเน้นเสน่ห์เย้ายวนโดยธรรมชาติของพิมพ์พิชชาให้โดดเด่นจนแทบละสายตาไม่ได้ และนั่นคือสิ่งที่คริษฐาหมายปองตั้งแต่แรกที่ตัดสินใจจองรีสอร์ตแห่งนี้ "ถอยไปเลยนะคริส บอกแล้วไงว่าฉันไม่เอาด้วย" พิมพ์พิชชาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับราวระเบียงเหล็กสีดำ ความเย็นเฉียบของโลหะตัดกับความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อร่างสูงของอีกฝ่ายตามมาปิดตายทางหนีทุกช่องทางด้วยการใช้แขนเรียวยันราวระเบียงไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "ไหนล่ะคะ... คำว่า 'เอาคืนทบต้นทบดอก' ที่คุณประกาศกร้าวไว้บนรถเมื่อสองชั่วโมงก่อน?" คริษฐาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายความสดชื่นของเกลือทะเลและน้ำหอมแบรนด์โปรดโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน "ฉันนั่งรอให้คุณเอาคืนมาตลอดทางจนถึงนี่แล้วนะคะ พิมพ์... หรือว่าเก่งแต่ปากเหมือนเดิมคะ?" "นี่คุณ!" พิมพ์พิชชาตวัดสายตาดุดันขึ้นมองคนตรงหน้า มือบางยกขึ้นดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวกายของประธานสาวจอมเจ้าเล่ห์เลยแม้แต่น้อย คริษฐากลับใช้จังหวะนั้นรวบข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วกดแนบลงกับราวระเบียงเบาๆ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปิดกรอบหน้าเนียนให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าทรงพลังจนพิมพ์พิชชาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยนะคริส... เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้" เสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหลบวูบไปมองผืนน้ำทะเลระยิบระยับยามเย็นแทนที่จะสบตากับประกายความหวานล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทนั้น "ฉันไม่ได้เล่นนะคะพิมพ์... ฉันจริงจังที่สุดในชีวิตแล้ว" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เปลี่ยนโทนกะทันหันทำให้พิมพ์พิชชาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบของคริษฐาในยามนี้ไม่มีแววหยล้อเล่นสนุกสนานหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้งและประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่กำลังจะลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบกายเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดหาดและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมๆ กัน คริษฐาโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ความเย้ายวนของค่ำคืนริมทะเลกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างยอดเยี่ยม ความซึนเดระที่เคยเป็นเกราะกำบังของประธานสาวพังทลายลงเหลือเพียงความคลั่งรักที่เอ่อล้นทะลัก "ถ้าไม่อยากให้ฉันทบต้นทบดอกด้วยวิธีอื่น..." คริษฐากระซิบชิดริมใบหูขาวสะอาด เสียงพร่าต่ำสั่นสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในใจ "ก็บอกฉันมาสิคะ... ว่าคุณคิดถึงฉันมากแค่ไหน ตั้งแต่เราไม่ได้เจอกันสามวันนั้น" พิมพ์พิชชาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความดื้อรั้นทิฐิที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวของคริษฐาเริ่มไล้ไล้ขอบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกดให้จำนนต่อความอ่อนโยนที่แสนอันตรายนี้ "คนฉวยโอกาส..." พิมพ์พิชชาพึมพำเสียงเบาหวิว ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยความเขินอาย "ใครเขาจะไปคิดถึงคนปากร้ายอย่างคุณกันเล่า..." "ปากร้ายเหรอคะ?" คริษฐายิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับ "งั้นต้องพิสูจน์หน่อยแล้วล่ะค่ะ ว่าปากของฉันมันร้าย... หรือว่าหวานกันแน่" สิ้นคำพูดนั้น คริษฐาก็ไม่รอให้คนตัวเล็กได้ทันตั้งตัว ประธานสาวรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาทาบทับกลีบปากนุ่มหยุ่นที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงมาตลอดทาง ความนุ่มนวลในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นอย่างรวดเร็วตามแรงอารมณ์ที่พรั่งพรู พิมพ์พิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่ววูบ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกละลายหายไปกับรสจูบแสนหวานที่เต็มไปด้วยความโหยหาและคิดถึงที่อีกฝ่ายถ่ายทอดมา มือบางที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่แทบจะอ่อนระโหยโรยแรงลงไปกองกับพื้นระเบียง ลมทะเลที่พัดโชยมาปะทะแผ่นหลังยิ่งขับเน้นความอบอุ่นเร่าร้อนจากอ้อมแขนที่โอบกอดรัดแน่น ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูสวยงามราวกับภาพวาด ทว่าความงดงามทั้งหมดกลับเทียบไม่ได้เลยกับสัมผัสวาบหวามที่กำลังดำเนินอยู่ตรงนี้ เนิ่นนานกว่าคริษฐาจะยอมผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ปล่อยให้พิมพ์พิชชาได้กอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างหอบสะท้าน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาคู่สวยปรือปรอยด้วยความเคลิบเคลิ้ม ก่อนที่คนตัวเล็กจะซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายเพื่อซ่อนรอยยิ้มและอาการเขินอจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "แบบนี้... ค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อยนะคะ" คริษฐาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม สายตาทอดมองออกไปยังทะเลกว้างด้วยความสุขล้นปรอท ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนหยดสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ของห้องพักก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบสงบลงอย่างไม่ไว้หน้า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคริสคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้วค่ะคุณคริส!" เสียงตะโกนร้อนรนของเลขาฯ ส่วนตัวที่ดังทะลุเข้ามา ทำเอาคริษฐาและพิมพ์พิชชาผละออกจากกันแทบไม่ทัน ดวงตาของประธานสาวแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขณะที่พิมพ์พิชชาหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักของยัยตัวแสบกับประธานสาวของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! 💕