หึงโหดโหมดคลั่งรัก

"ถอยไปค่ะ กร... พิมพ์ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกแล้ว" เสียงหวานใสที่เคยเอ่ยตอกกลับใครต่อใครอย่างฉะฉาน กลับสั่นพร่าเล็กน้อยยามที่ต้องเอ่ยชื่อผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบกริบตรงหน้า 'กรวีร์' อดีตคู่หมั้นผู้ชายใจร้ายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอด้วยการประกาศถอนหมั้นกลางงานสังคมเพียงเพราะครอบครัวเธอล้มละลาย เขากวาดสายตามองพิมพ์พิชชาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบไว้ด้วยความเสียดายจอมปลอม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของพิมพ์พิชชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... สายตาของเธอเหลือบไปเห็น 'ใครอีกคน' ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว คริษฐา... ประธานสาวมาatคขรึม เจ้าของฉายายัยตัวร้ายปากแข็ง ยืนตัวตรงทื่อ รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าสวยเฉี่ยวหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก บรรยากาศรอบตัวของคนตัวสูงแผ่รังสีความน่ากลัวออกมากดดันจนอากาศรอบบริเวณนั้นแทบจะกลายเป็นของแข็ง "อ้าว พิมพ์... ดีใจจังนะที่เรายังบังเอิญได้เจอกันอีก" กรวีร์ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาพิฆาต เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวพิมพ์พิชชาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้ "เรื่องวันนั้น พ่อแม่พี่เสียดายเรามากนะ พิมพ์น่าจะรู้ว่าพี่เองก็..." หมับ! ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของกรวีร์จะแตะโดนเนื้อตัวของพิมพ์พิชชา มือเรียวอีกข้างของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาเต็มแรง บีบแน่นจนกระดูกลั่นกรอบด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในร่างระหงนั้น กรวีร์นิหน้าด้วยความเจ็บปวด สะบัดข้อมือออกสุดแรงพร้อมกับหันไปโวยวาย "เฮ้ย! คุณเป็นใครวะ มาจับมือผมทำไม!" คริษฐาไม่ตอบ เธอยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและพร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพิมพ์พิชชาและอดีตคู่หมั้นหนุ่มอย่างแนบเนียน พร้อมกับใช้ไหล่กระแทกกรวีร์เบาๆ แต่แรงพอที่จะทำให้เขาเซถอยหลังไปสองก้าว "คู่หมั้นเก่า... หน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอคะ ถึงกล้ามาลากถูผู้หญิงกลางงานเปิดตัวโปรเจกต์ของบริษัทฉัน" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบเสน่ห์เอ่ยขึ้นอย่างเชือดเฉือน สายตาดุดันกวาดมองกรวีร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "หูหนวกหรือเป็นใบ้คะ ถึงฟังภาษาคนไม่ออกว่าเขาไม่อยากต้อนรับ" กรวีร์หน้าเสียเมื่อเห็นการแต่งกายและป้ายชื่อวีไอพีบนอกเสื้อของคริษฐา แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายทำให้เขาเชิดหน้าขึ้น "แล้วคุณเป็นใคร? เป็นเพื่อนร่วมงาน หรือแค่เจ้านายจอมเผด็จการ? ยุ่งอะไรด้วยวะ นี่เรื่องส่วนตัวของผมกับพิมพ์!" "เรื่องส่วนตัว?" คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำเอาพิมพ์พิชชาที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเสียวสันหลังวาบ "งั้นฉันคงต้องแนะนำตัวให้คุณตาสว่างสินะคะ ในฐานะที่ฉันเป็น 'เจ้าของ' พื้นที่ตรงนี้... และเป็น 'เจ้าของ' หัวใจของพิมพ์พิชชาด้วยเหมือนกัน" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในหัวของพิมพ์พิชชา เธอนัยน์ตาเบิกกว้าง หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวสูงที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยัยตัวร้าย... กล้าพูดออกมาได้ยังไงต่อหน้าคนอื่นแบบนี้! กรวีร์อ้าปากค้าง มองหน้าคริษฐาสลับกับพิมพ์พิชชาที่ยืนหน้าแดงแจ๋ "พิมพ์... นี่เธอ... คบกับผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ? รสนิยมต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงว่าล่ะ ถึงได้ทิ้งพี่มาหา..." ผวะ! หมัดเรียวเล็กแต่หนักหน่วงพุ่งเข้าเสยปลายคางของกรวีร์เต็มแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นท่ามกลางความเงียบของบริเวณมุมอับสายตา กรวีร์เซถอยหลังล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ยกมือขึ้นกุมปากตัวเองที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง คริษฐาสบัดมือตัวเองเบาๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง แต่ดวงตานั้นลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวง "ปากดีแบบนี้ สมควรโดนมากกว่าหมัดเมื่อกี้ซะอีกนะคะ" คริษฐาก้มลงมองกรวีร์ที่นั่งกองอยู่กับพื้นด้วยสายตาสมเพชเวทนา "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ด้วยว่า พิมพ์พิชชา... เป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง หรือแม้แต่จะมองด้วยสายตาต่ำๆ แบบเมื่อกี้อีก ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไปให้พ้นตึกนี้" กรวีร์ลนลานลุกขึ้นยืนด้วยความอับอาย เขาชี้หน้าคริษฐาอย่างอาฆาตมาดร้าย "ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก!" พูดจบลับหลังเขาก็รีบจ้ำอ้าวหนีหายไปทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พิมพ์พิชชายืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก มือไม้เย็นเฉียบ หัวใจเต้นโครมครามจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนที่เพิ่งออกตัวปกป้องเธอด้วยวิธีการที่ดิบเถื่อนและเผด็จการที่สุดในสามโลก คริษฐาถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับตัวแสบประจำใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นหลบวูบลงทันทีเมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่ตวัดกลับมามองเธอ "คริส..." พิมพ์พิชชาเอ่ยเสียงอ่อย ผิดวิสัยสาวมั่นปากเก่งไปถนัดใจ "คือว่า... ฉัน..." "เงียบไปเลยค่ะพิมพ์" คริษฐาตัดบทเสียงเข้ม ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนพิมพ์พิชชาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องจัดเลี้ยงส่วน องศาสูงต่ำที่ทาบทับลงมาทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกราวกับถูกกรงล้อมไว้ด้วยความเร่าร้อนและดุดัน มือเรียวของประธานสาวเอื้อมไปยันกำแพงด้านหลังของพิมพ์พิชชาไว้ กักขังเธอให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของคริษฐาโชยเข้าจมูกจนพิมพ์พิชชาแทบหายใจไม่ออก "กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นมาแตะเนื้อต้องตัวฮึ?" คริษฐาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใสจนขึ้นสีแดงจัด "แล้วที่มันบอกว่าคุณเคยเป็นคู่หมั้นมัน... หมายความว่ายังไง ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย?" "ก็... ก็มันเป็นเรื่องอดีตนี่คะ" พิมพ์พิชชาเถียงอุบ เงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "อีกอย่าง พิมพ์ก็ไม่ได้อยากเจอเขาสซะหน่อย เขาโผล่มาเองต่างหากเล่า แล้วอีกอย่าง... เมื่อกี้ใครใช้ให้คุณไปต่อ่อยเขาแบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นเรื่องใหญ่หรอก..." "เป็นเรื่องใหญ่เหรอ?" คริษฐายิ้มมุมปาก ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "ถ้าฉันไม่ทำ... ฉันคงต้องอกแตกตายแน่ๆ ที่เห็นคนอื่นมาทำรุ่มร่ามกับ 'คนของฉัน'" คำว่า *'คนของฉัน'* กระแทกเข้ากลางใจของพิมพ์พิชชาอย่างจัง ความซึน ความปากแข็ง ที่เคยมีมลายหายไปสิ้นในพริบตา ใบหน้าร้อนผ่าวรา과มีคนเอาไฟมาสุม "ใครเป็นคนของคุณกัน..." พิมพ์พิชชาพึมพำเสียงเบาหวิว พยายามเบือนหน้าหนีความร้อนแรงจากสายตาคู่นั้น แต่คริษฐากลับใช้ปลายนิ้วเชยคางมนให้กลับมาสบตากันตรงๆ "ยังปากแข็งอีกนะคะ..." คริษฐาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะแนบชิด "งั้นคืนนี้... เราคงต้องมาเคลียร์กันยาวๆ ทั้งคืนแล้วล่ะค่ะว่าตกลงใครเป็นของใคร..." ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะกันเพื่อปิดฉากความหึงหวงด้วยความหวานล้ำ เสียงฝีเท้าและเสียงเรียกชื่อของเลขาคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินด้านนอก "คุณคริสคะ! ท่านประธานใหญ่เรียกพบด่วนค่ะ!" คริษฐาชะงัก เปลวไฟในดวงตาไหววูบด้วยความขัดใจ เธอถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสียที่สุด ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของพิมพ์พิชชาที่กำลังหอบหายใจเบาๆ ด้วยความลุ้นระทึก "รอดตัวไปนะคะ... แต่กลับบ้านไป ฉันเอาคืนคุณทบต้นทบดอกแน่ พิมพ์พิชชา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ