ถอดมาดประธานมาง้อ

เสียงหัวเราะในลำคอของรินลดาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานประธานบริษัท ทำให้บรรยากาศรอบตัวพุ่งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในทันที “อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ ประธานคริส... พอดีฉันมี ‘หลักฐานชิ้นสำคัญ’ ที่คุณน่าจะอยากดูตอนนี้เลยล่ะค่ะ” รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าหมั่นไส้ พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า หล่อนชูแท็บเล็ตในมือขึ้นราวกับมันคือคทาวิเศษที่จะใช้พิพากษาใครก็ได้ พิมพ์พิชชาที่ยืนอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงานถึงกับชะงัก ร่างเพรียวถอยหลังออกห่างจากวงแขนของคริษฐาโดยอัตโนมัติ แม้เมื่อครู่พวกเธอจะเพิ่งปะทะคารมกันด้วยความเดือดดาลจนแทบจะกลืนกินกันไปข้าง แต่สถานการณ์ปัจจุบันกลับพลิกผันจนน่าหงุดหงิด สายตาคมกริบของพิมพ์หันไปมองหน้าประธานสาวซึนทันที เพื่อดูว่าคนปากร้ายจะแก้สถานการณ์หน้าด้านๆ นี้อย่างไร “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องฉัน รินลดา” เสียงของคริษฐาต่ำลึกและเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับใบมีดหันขวับไปจ้องผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาขวางหน้าพิมพ์พิชชาไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง แม้เจ้าตัวจะยังคงไว้ฟอร์มความเย่อหยิ่ง แต่สันจรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นบ่งบอกชัดเจนว่า ประธานสาวกำลัง ‘ฟิวส์ขาด’ ของจริง “แหม ทำเป็นดุไปได้นะคะ ประธานก็แค่กลัวว่าความลับที่ซุกซ่อนไว้กับ ‘เด็กฝึกงาน’ คนนี้จะหลุดออกไปน่ะสิคะ” รินลดาแสะยิ้ม เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของคริษฐาเลยแม้แต่น้อย “ภาพในนี้... ถ้าหลุดออกไปถึงมือนักข่าวสายบันเทิงหรือบอร์ดบริหารรุ่นเก่าๆ ฉันว่าอนาคตโปรเจกต์ร้อยล้าน รวมถึงเก้าอี้ประธานของคุณคริสคงสั่นคลอนน่าดูเลยล่ะค่ะ” พิมพ์พิชชาขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ก่อนแล้วพุ่งทะยานขึ้นสมอง หญิงสาวก้าวพ้นเงาไหล่ของคริษฐาออกไปยืนเคียงข้าง พร้อมส่งยิ้มเย็นชาที่ทรงพลังไม่แพ้กันไปให้รินลดา “ถ้าคิดว่ามีดีพอจะขู่กัน ก็ลองเปิดปากพูดออกมาให้หมดสิคะ รินลดา ไม่ต้องมาลีลาให้เสียเวลาทำงานของคนอื่นหรอกค่ะ เสียเวลาสวย” พิมพ์พิชชาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนจนคู่กรณีหน้าชา “ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะคุณพิมพ์พิชชา” รินลดากัดฟันกรอดด้วยความโมโห ก่อนจะกดหน้าจอแท็บเล็ตแล้วหันจอภาพนั้นเข้าหาคริษฐา “นี่ค่ะ... ภาพหลักฐานการแอบอ้างข้อมูลลับของบริษัทไปขายให้คู่แข่ง โดยมี ‘เด็กปั้น’ ของคุณคริสเป็นคนลงมือคาตา” ในหน้าจอแท็บเล็ตคือภาพของพิมพ์พิชชาที่กำลังยื่นแฟ้มเอกสารบางอย่างให้กับบุคคลแปลกหน้าที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน แม้แสงในภาพจะค่อนข้างมืดและเบลอ แต่โครงหน้าและชุดที่สวมใส่ในภาพนั้นชี้ชัดว่าเป็นพิมพ์พิชชาอย่างปฏิเสธไม่ได้ บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที พิมพ์พิชชานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์วันนั้น... วันที่เธอถูกหลอกให้ไปส่งเอกสารผิดพลาดตามคำสั่งของใครบางคน! “คุณคริสคะ... ฉัน...” พิมพ์พิชชาหันไปสบตาคริษฐาโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะเก่งและไม่เคยกลัวใคร แต่ลึกๆ แล้วเธอก็กลัวว่าสายตาคู่นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง ทว่า... สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของคริษฐากลับไม่ใช่ความสงสัยหรือระแวงแม้แต่น้อย แต่เป็นประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่พุ่งพ่านจนน่าตกใจ คริษฐาไม่ได้มองหน้าพิมพ์พิชชาด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของประธานสาวจดจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือรินลดา ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเหยียดยิ้มเยาะออกมาอย่างน่ากลัว “ภาพตัดต่อห่วยแตกแบบนี้... เธอเอามาใช้เป็นข้ออ้างในการแบล็กเมลบริษัทฉันงั้นเหรอ รินลดา” เสียงของคริษฐาทุบทำลายความเงียบลงอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงก้าวเข้าไปหารินลดาหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากผู้บริหารระดับสูงทำให้รินลดาถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “มะ... ะ... หมายความว่ายังไงคะ ประธานคริส หลักฐานคาตาขนาดนี้ คุณยังจะเข้าข้างเด็กเส้นคนนี้อีกเหรอคะ!” รินลดาเสียงสั่นด้วยความตกใจ แต่ก็ยังพยายามแข็งข้อ “ฉันไม่ได้เข้าข้างใคร แต่ฉันฉลาดพอที่จะรู้ว่า ‘ใคร’ เป็นคนสั่งให้คนไปแอบถ่ายภาพนี้ และ ‘ใคร’ ที่ขโมยรหัสผ่านคลังเอกสารของบริษัทไปเมื่อสามวันก่อน” คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยกวาดมองรินลดาราวกับอีกฝ่ายเป็นแค่เศษฝุ่นใต้รองเท้า “คิดเหอะว่าทำแผนตื้นๆ แบบนี้แล้วฉันจะจับไม่ได้... พิมพ์เป็นคนของฉัน ฉันรู้ดีว่ายัยนี่ไม่มีทางโง่ขายอนาคตตัวเองให้บริษัทคู่แข่งที่ใกล้เจ๊งแบบนั้นหรอก” ประโยคหลัง... คริษฐาจงใจหันมามองหน้าพิมพ์พิชชาเล็กน้อย พร้อมกับทิ้งคำพูดที่ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุกวูบ *‘พิมพ์เป็นคนของฉัน...’* ให้ตายเถอะ! นี่คือคำสารภาพความรู้สึกแบบเป็นเจ้าเป็นเจ้าเข้าใช่ไหมเนี่ย! แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน แต่แก้มของพิมพ์พิชชา (พิมพ์) กลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ซะอย่างนั้น “ประธานคริสพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ! คุณกำลังปรักปรำฉันนะ!” รินลดาหน้าซีดเผือด เริ่มลนลานเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ได้เป็นไปตามที่ตนเองคิดไว้แต่แรก “ปรักปรำเหรอ? งั้นเราลองโทรเรียกฝ่ายกฎหมายกับตำรวจมาพิสูจน์กันตอนนี้เลยดีไหมล่ะ” คริษฐาหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานขึ้นมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่เด็ดขาด “ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบตึก และไอพีแอดเดรสที่ใช้ส่งข้อมูลออกไป... ฉันให้ฝ่ายไอทีเช็คเจอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว รินลดา ที่ฉันยังไม่จัดการเธอทันที เพราะฉันรอให้เธอเดินเอาหลักฐานชิ้นนี้มาประจานตัวเองถึงที่นี่ต่างหากล่ะ” เพล้ง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของรินลดา หน้าตาที่เคยเชิดมั่นใจบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ความโลภและความอิจฉาริษยาทำให้หล่อนตกหลุมพรางที่คริษฐาวางไว้เสียเอง “ออกไปจากห้องฉันซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและพยายามกรรโชกทรัพย์บริษัท และเตรียมตัวรับจดหมายไล่ออกพร้อมคดีฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายได้เลย” คริษฐาสั่งเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น รินลดาหน้าเสียสนิท หล่อนรีบคว้าแท็บเล็ตเก็บใส่กระเป๋าด้วยความลนลาน ก่อนจะวิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานประธานราวกับสุนัขจนตรอก โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองหน้าใครอีก ประตูห้องทำงานปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานขนาดใหญ่ ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... มันอบอวลไปด้วยความระอุ ความละมุน และความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูเกินกว่าจะเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป พิมพ์พิชชายืนนิ่งอยู่ที่เดิม เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนฟอร์มจัด แม้ในใจจะเต้นรัวระบำแซมบ้าด้วยความซาบซึ้งและเขินอายที่คนปากร้ายออกตัวปกป้องเธอซะเบอร์นั้น แต่ความเป็นคนปากเก่งก็ทำให้เธอไม่อยากยอมจำนนโดยง่าย “มองอะไรคะ... ประธานคิดว่าช่วยฉันไว้แล้วฉันจะต้องซาบซึ้งจนกราบกรานขอบคุณเหรอคะ” พิมพ์พิชชาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ กลบเกลื่อนอาการใจเต้น คริษฐาถอนหายใจยาวพรืด ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์พิชชาอย่างรวดเร็ว ชนิดที่คนตัวเล็กกว่าไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายเท้าของทั้งคู่แทบจะชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน รัศมีคุกคามแบบแบดๆ ของประธานสาวหวนกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันเจือไปด้วยความอ่อนโยนที่ร้อนแรงจนน่ากลัว “ปากดีจังนะ... เมื่อกี้ยังหน้าซีดเป็นไก่ต้มตอนยัยนั่นเอาภาพมาขู่แทบแย่” คริษฐาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของพิมพ์พิชชา เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ “ไหนบอกว่าเก่งนักไง ทำไมเวลาเจอศึกหนักถึงได้มายืนหลบอยู่ข้างหลังฉันล่ะหึ... ยัยตัวแสบ” “ใครหลบกันคะ! ฉันแค่อุตส่าห์เปิดโอกาสให้ท่านประธานโชว์พาวเวอร์กู้หน้าต่างหากล่ะคะ” พิมพ์พิชชาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่า... วงแขนแข็งแรงของคริษฐากลับรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของเธอนาบชิดกับอกอุ่น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป คริษฐายกมือเรียวขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของพิมพ์พิชชาออกอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับมาดประธานจอมโหดเมื่อครู่ ทำเอาพิมพ์พิชชาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “เลิกฟอร์มสักทีได้ไหม... พิมพ์” คริษฐากระซิบเสียงแผ่วเบa ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความยอมจำนน “ฉันเหนื่อยแล้ว... เหนื่อยที่จะต้องมานั่งปากแข็งใส่คนที่ตัวเองอยากจะกอดไว้ทั้งวัน” “อะ... ประธานพูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ!” พิมพ์พิชชาหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเจอความตรงไปตรงมาแบบสายช็อตของอีกฝ่าย “ไม่ปล่อย... และจะไม่ยอมถอยให้อีกแล้วด้วย” คริษฐาก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกรั้นชนเข้ากับจมูกเรียวของพิมพ์พิชชา ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านกินวิญญาณ “ยอมรับมาซะดีๆ... ว่าเธอเองก็ใจสั่นเวลาที่อยู่ใกล้ฉันเหมือนกัน” พิมพ์พิชชาอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน คำเถียงร้อยแปดที่เตรียมไว้กระเด็นหายไปในอากาศหมดสิ้น ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ขณะที่ปลายนิ้วอุ่นของคริษฐาเลื่อนขึ้นมาแตะไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ เชิงบังคับกลายๆ ให้เปิดทาง “ว่ายังไงคะ... คนปากเก่ง” คริษฐากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความปรารถนาที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม “หรือจะต้องให้ฉันพิสูจน์ให้ดูอีกรอบ ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่...” จังหวะที่ริมฝีปากหยักสวยก้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนเหลือระยะห่างเพียงแค่คืบเดียว ประตูห้องทำงานที่ถูกปิดสนิทเมื่อครู่ก็ถูกกระชากเปิดผางขึ้นอย่างแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! “คุณคริสคะ! แย่แล้วค่ะ บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนเรื่อง... อุ๊ย!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเลขาหน้าห้องที่พรวดพราดเข้ามา ทำให้คริษฐาและพิมพ์พิชชาผละออกจากกันแทบไม่ทัน ดวงตาของประธานสาวลุกเป็นไฟด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในวินาทีชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันเสมอนะคะ