น้ำตากับคำอธิบาย

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะไล่ออกทั้งแผนก!" เสียงตวาดกร้าวของคริษฐาดังสะท้อนก้องห้องทำงานกว้าง เลขาหน้าห้องที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มรีบเบรกเอี๊ยด ถอยหลังกรูดแทบไม่ทัน ประตูบานหรูถูกกระชากปิดผัวะลงอย่างแรง พร้อมกับแรงอารมณ์คุกรุ่นที่ยังแผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศ พิมพ์พิชชายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะตกใจเสียงตะคอกของประธานสาว แต่เป็นเพราะสถานการณ์เฉียดฉิวเมื่อครู่—ริมฝีปากที่เกือบจะแนบชิดกัน และแววตาสั่นไหวที่เธออ่านไม่ออก "มองหน้าฉันทำไมคะคุณพิมพ์พิชชา หรือยังเสียดายจังหวะเมื่อกี้อยู่?" คริษฐาหันกลับมา น้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงความขุ่นเคืองฉายชัดในดวงตาคมกริบ ประธานสาวกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานหรู ท่าทีหยิ่งผยองพยายามกลบเกลื่อนร่องรอยความเขินอายที่เจืออยู่บนพวงแก้มเนียนอย่างแนบเนียนที่สุด "บ้าหรือไงคะคุณคริส! ใครจะไปเสียดายกัน!" พิมพ์พิชชาสวนกลับทันควัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ พยายามดึงความมั่นใจและมาดเจ้าแม่ปากเก่งกลับคืนมาให้เร็วที่สุด "ถ้าเลขาของคุณไม่พรวดพราดเข้ามาเหมือนผีเปรต ป่านนี้ฉันคงเคลียร์เอกสารบ้าๆ นี่เสร็จแล้วออกจากห้องคุณไปนานแล้วค่ะ ไม่ต้องมาทนฟังคุณประชดประชันอยู่แบบนี้หรอก" "ปากเก่งจริงนะคะ... ทั้งๆ ที่หลักฐานคาตาขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาทำเป็นกลบเกลื่อนอีกเหรอ" คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวทีละน้อยอย่างคุกคาม ดวงตาสีเข้มจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณแอบไปเจอกับผู้ชายคนนั้นที่ร้านอาหารกึ่งผับย่านทองหล่อเมื่อสองคืนก่อน แถมยังนั่งหัวร่อต่อกระซิกป้อนขนมกันอย่างสนתสนิท... คิดว่าฉันตาบอดหรือไงถึงไม่รู้ข่าว!" ปมปัญหาที่ถูกเก็บงำและขบ ิอัดอั้นมาหลายวันถูกระเบิดออกมาตรงหน้า พิมพ์พิชชาชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนงงงัน "คุณคริส... นี่คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย?" พิมพ์พิชชาขมวดคิ้วแน่น ปฏิเสธเสียงแข็งทันที "ฉันไปร้านทองหล่ออะไรกันคะ? สองคืนก่อนฉันนอนซมอยู่คอนโดเพราะพิษไข้ เป็นตายร้ายดีอย่างไรคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ หรือว่าคุณ... แอบส่งคนสะกดรอยตามฉัน?!" "ฉันไม่ได้ว่างงานขนาดต้องส่งคนไปตามประกบคุณหรอกนะคะ!" คริษฐาเสียงสูงขึ้นด้วยความโมโห ความหึงหวงที่สะสมมานานระเบิดพลุ่งพล่านจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ "ภาพถ่ายในมือถือของฉันมันฟ้องชัดเจน ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงปฏิเสธไร้สาระของคุณซะอีก!" ประธานสาวคว้าสมาร์ตโฟนบนโต๊ะด้วยความเร็วแสง สไลด์หน้าจออย่างหัวเสียก่อนจะยื่นหน้าจอเข้าประชิดใบหน้าของอีกฝ่าย ภาพถ่ายความละเอียดสูงโชว์ภาพหญิงสาวหน้าตาละม้ายคล้ายเธอ กำลังนั่งยิ้มแย้มหยอกล้อกับชายหนุ่มไฮโซรูปงามในมุมมืดของบาร์หรู บรรยากาศดูสนิทสนมจนน่าหมั่นไส้ พิมพ์พิชชาจ้องมองภาพนั้น นิ่งอึ้งไปสามวินาที ก่อนเสียงหัวเราะพรืดจะหลุดออกจากลำปากของเธอ "นี่คุณ... คุณหึงฉันเพราะภาพบ้าๆ นี่เนี่ยนะ?!" พิมพ์พิชชาชี้หน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าบึ้งตึงของประธานสาว ดวงตาพราวระยับด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ "ผู้หญิงในภาพไม่ใช่ฉันค่ะคุณประธานตาถั่ว! นั่นมัน 'พิมพิลา' ลูกพี่ลูกน้องฉัน ต่างหากเล่า หน้าเราพิมพ์เดียวกันแต่เธอย้อมผมสีบลอนด์ประกายทอง ส่วนฉันผมสีดำธรรมชาติ มองยังไงให้เป็นฉันคะเนี่ย!" คริษฐานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพในมือถือใหม่อย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วจึงเลื่อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคู่สวยของหญิงสาวตรงหน้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่ความจริงจะทุบเข้ากลางใจของคนขี้หึงอย่างจัง "วะ... ว่าไงนะ ลูกพี่ลูกน้องเหรอ?" คริษฐากะพริบตาปริบๆ ความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเจื่อนสนิทที่พยายามปั้นหน้ากลบเกลื่อน "ก็... ก็คุณกับเขามันหน้าบล็อกเดียวกันเด๊ะ ใครจะไปแยกออกเล่า!" "แก้ตัวน้ำขุ่นๆ เลยนะคะคุณคริส" พิมพ์พิชชาเชิดหน้าขึ้น กอดอกมองคู่อริสาวด้วยรอยยิ้มเยาะที่น่าหมั่นไส้ที่สุด "ไหนเมื่อกี้บอกว่ามั่นใจนักหนาไงคะ ว่าฉันแอบนอกใจไปกิ๊กกับผู้ชาย? ไหนล่ะคำพูดเท่ๆ เมื่อกี้ หายไปไหนหมดแล้วล่ะคะประธานคนเก่ง" "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้คุณก็เท่านั้นแหละน่า!" คริษฐาเผลอหลุดปากเสียงดังด้วยความจำนน ก่อนจะรีบเมินหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย "ใครใช้ให้คุณเสน่ห์แรงจนน่าหงุดหงิดเล่า... รู้ไหมว่าฉันนอนไม่หลับมาสี่คืนเต็มๆ เพราะคิดว่าคุณปันใจให้คนอื่น!" น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยนั้นแผ่วเบาลง เจือความตัดพ้อและออดอ้อนเล็กน้อยอย่างที่พิมพ์พิชชาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบปี ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางของคนคลั่งรักที่ยอมจำนนต่อหน้าหลักฐาน หัวใจของพิมพ์พิชชาเต้นรัวแรงขึ้นมาอีกระลอก ความโกรธเคืองที่มีก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น กลายเป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ มือบางเอื้อมออกไปแตะที่แขนเรียวของอีกฝ่ายเบาๆ "คนบ้า..." พิมพ์พิชชาพึมพำเสียงเบา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเรียวปาก "หึงก็บอกกันดีๆ สิคะ ต้องให้ฉันเฉ่งจนคุณมุมิแบบนี้ทุกทีสิน่า" คริษฐาหันกลับมามอง ดวงตาสะท้อนภาพของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกโล่งใจจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดหลายวันที่ผ่านมาทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งพังทลายลงจนหมดสิ้น ไม่รอให้พิมพ์พิชชาได้พูดอะไรต่อ คริษฐาก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวแล้วสวมกอดร่างบางไว้แน่นทันที อ้อมกอดที่อบอุ่นและแน่นแฟ้นถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่ในใจ ใบหน้าเนียนซบลงกับลาดไหล่ของพิมพ์พิชชา สูดกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคยเพื่อยืนยันว่าคนๆ นี้ยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หนีไปไหน พิมพ์พิชชาสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจกับจู่โจม แต่แล้วเธอก็ยกมือขึ้นโอบกอบแผ่นหลังบางของประธานสาวไว้แน่นเช่นกัน ฝ่ามือเรียวลูบเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มสลวยเพื่อปลอบประโลมความหวาดระแวงในใจของอีกฝ่าย ความเข้าใจที่เคลียร์ชัดเจนทำให้ความตึงเครียดทั้งมวลละลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่าما दोनोंกำลังจมดิ่งอยู่ในช่วงเวลาแห่งความโล่งใจและอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! "คุณคริสคะ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารเรื่องโปรเจกต์ใหม่ต้องเซ็น—" เสียงแหลมใสของเลขาหน้าห้องหยุดชะงักกึกทันที ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองภาพประธานสาวสุดโหดกับสาวปากเก่งตัวแสบกำลังกอดกันกลมดิกอยู่กลางห้องทำงาน ประหนึ่งภาพสโลว์โมชันในละครหลังข่าว! คริษฐาผละออกจากอ้อมกอดแทบจะไม่ทัน ใบหน้าสวยดุกลับมาตึงเครียดขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธจัดอีกครั้ง ดวงตาส่งรังสีอำมหิตพุ่งตรงไปยังเลขาหน้าห้องที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินปูน "ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความฟินแซ่บพรีเมียมในตอนนี้ด้วยนะคะ!