สงครามยามดึกในครัว

เสียงหัวเราะในลำคอของคริษฐาต่ำพร่า ยามที่ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตครัวสไตล์โมเดิร์นของพิมพ์พิชชาอย่างไร้มารยาท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวคมกวาดมองแผ่นหลังบางที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ “กฎข้อที่สองเหรอคะ? หึ... ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาบ้าบออะไรนั่นสักฉบับ เพราะฉะนั้นคอนโดนี่ และทุกตารางเมตรในนี้... รวมถึงตู้เย็นของคุณ ก็ยังเป็นกรรมสิทธิ์ของธนาคารที่ฉันถือหุ้นใหญ่อยู่ดี” พิมพ์พิชชาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว หันขวับกลับมาประจันหน้ากับเจ้าของร่างสูงที่จงใจเดินเข้ามาประชิดจนกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือกลิ่นไอมัสก์สะอาดๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูก สภาวะกดดันแผ่ซ่านระหว่างคนสองคนจนแทบจะจุดประกายไฟได้ ประธานสาวผู้เย็นชาในสายตาคนนอก ยามนี้กลับมีประกายความท้าทายระยิบระยับอยู่ในดวงตาคู่สวย “ถอยไปเลยนะคะท่านประธาน! นี่มันห้องครัวฉัน พื้นที่ส่วนตัว ห้ามล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาด!” “พื้นที่ส่วนตัว?” คริษฐาย้อนเสียงสูง ก้าวเท้าเข้ามาอีกหนึ่งก้าว บีบให้พิมพ์พิชชาต้องถอยร่นจนสะโพกกลมกลึงชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ มือเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับพื้นหินอ่อนกั้นทางหนี ปิดตายทุกเส้นทางถอยของหญิงสาว “แปลกจะตายนะคะ... คนที่บอกว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว ถึงได้ยืนทำหน้าเหมือนลูกแมวหลงทางตอนตีสองแบบนี้” “ฉันไม่ได้หลงทาง! และไม่ได้เป็นลูกแมวด้วย!” พิมพ์พิชชาเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนจนแทบจะควักออกมาขว้างใส่ “ฉันแค่อยากหาอะไรกินแก้หิว... แล้วคุณล่ะคะ บุกเข้ามากลางดึกแบบนี้ มีจุดประสงค์ทุจริตอะไรรึเปล่า?” “ทุจริตเหรอคะ?” คริษฐาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกับสันจมูกโด่งรั้นของคนตัวเล็ก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของพิมพ์พิชชาเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล “ฉันไม่ได้คิดจะทุจริตอะไรทั้งนั้น... แค่หิวเหมือนกัน และบังเอิญว่า... กลิ่นมาม่าเผ็ดเกาหลีของคุณมันปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาต่างหากล่ะคะ” สายตาคู่คมก้มลงมองหม้อต้มไฟฟ้าขนาดเล็กบนเตายังเดือดปุดๆ เส้นบดสีเหลืองลอยเคคว้างอยู่ในน้ำซุปสีแดงจัดจ้านส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย ทว่าสงครามประสาทกลับดุเดือดเสียยิ่งกว่าความร้อนของเตาไฟ “เสียใจด้วยนะคะท่านประธาน หม้อนี้มีไว้สำหรับคนปากเก่งคนนี้คนเดียวเท่านั้น ไม่มีการแบ่งปันให้คนชอบเอาเปรียบหรอกค่ะ” พิมพ์พิชชาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงคืบเดียว “งั้นเหรอคะ... แต่ฉันเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบคำว่า ‘ไม่ได้’ ซะด้วยสิ” พูดจบคริษฐาก็ไม่รอช้า มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าตะเกียบที่วางอยู่ข้างเตาอย่างถือวิสาสะ พิมพ์พิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปหมายจะแย่งคืน แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอมพลาดท่า คริษฐาพลิកข้อมือหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณของการทรงตัว แรงปะทะทำให้ร่างของพิมพ์พิชชาเซถลาเข้าไปแนบชิดกับแผงอกอุ่นภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อนิ่มอย่างจัง “ปล่อยนะ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!” พิมพ์พิชชาร้องอุทาน มือเล็กระดมทุบลงบนลาดไหล่กว้างแต่มันกลับไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้เลยสักนิด ซ้ำร้ายคริษตายังรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไปรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย “อยู่นิ่งๆ สิคะ... จะดิ้นทำไม เดี๋ยวก็ทำหม้อคว่ำหรอก” เสียงกระซิบพร่าพรายดังอยู่ข้างใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอทำให้พิมพ์พิชชาตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อnไปไหนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์ ในห้องครัวที่เงียบงัน มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน คริษฐาก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน แววตาซึนๆ ปากร้ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างไม่น่าเชื่อ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมเฉพาะตัวของพิมพ์พิชชาชวนให้มัวเมาเสียยิ่งกว่ารสชาติของอาหารตรงหน้า “ปล่อยฉันเถอะนะคะ... ท่านประธาน” เสียงของพิมพ์พิชชาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตหลุบมองริมฝีปากอิ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นมาเสียยิ่งกว่าความเผ็ดร้อนของมาม่าในหม้อ “ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะคะ... คุณจะทำไม?” คริษฐาถามเสียงกระซ่าย ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มพึงพอใจยามเห็นแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด พิมพ์พิชชาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ยากจะต้านทาน เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คันๆ เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า— *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นแหวกความเงียบยามดึกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกให้แตกกระเจิงในพริบตา คริษฐาชะงัก สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดฉับพลัน ขณะที่พิมพ์พิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างบางรีบดันอกอีกฝ่ายออกสุดแรงด้วยความลนลาน “ใครมา... ดึกดื่นป่านนี้เนี่ย?” พิมพ์พิชชาพึมพำด้วยความงุนงง หันไปมองนาฬิกาที่ผนังซึ่งบอกเวลาตีสองสิบหนาที คริษฐายืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าสวยเฉียบตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองไปทางประตูห้องด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องที่เชื่อมต่อกับจอสมาร์ทโฟนบนเคาน์เตอร์ นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอเพียงแวบเดียว... ลมหายใจของประธานสาวก็แทบสะดุด กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน หน้าจอแสดงภาพผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบกำลังยืนยิ้มกริ่มถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ อยู่หน้าประตูห้องของพิมพ์พิชชา... และที่สำคัญที่สุด เขาคือคู่หมั้นเก่าที่พิมพ์พิชชาเพิ่งประกาศตัดขาดไปหมาดๆ เมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาเติมความฟินและความแซ่บให้กันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!