รอยยิ้มที่ซ่อนไว้

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดยังคงสว่างวาบสะท้อนกับความมืดสลัวภายในห้องนอน ภาพของ ‘กรณ์’ อดีตคู่หมั้นหนุ่มหล่อเนี๊ยบที่ยืนยิ้มกริ่มถือช่อกุหลาบสีแดงเพลิงขนาดมหึมาอยู่หน้าประตูห้องพักของเธอในเวลานี้ คือหลักฐานชั้นดีว่าความวุ่นวายยังไม่ยอมปล่อยให้พิมพ์พิชชาได้พักหายใจ ให้ตายเถอะ... นี่มันวันนรกอะไรกัน! ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนิ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างหัวเสีย ปลายนิ้วเรียวกดปิดหน้าจอพรึบเดียวเพื่อตัดปัญหา แต่ทว่าเสียงกริ่งหน้าห้องและเสียงทุบประตูกลับดังรัวขึ้นอีกระลอกจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ “พิมพ์! เปิดประตูให้พี่หน่อยสิครับ... พี่รู้ว่าพิมพ์อยู่ในนั้น เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่องนะ” เสียงทุบประตูผสมผสานกับเสียงเรียกชื่อเธอด้วยความกระวนกระวายดังทะลุเข้ามา พิมพ์พิชชาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววรำคาญใจระคนหงุดหงิด เธอเพิ่งประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนี้ไปเมื่อสัปดาห์ก่อนหลังจากจับได้ว่าเขาแอบไปแซ่บกับเพื่อนสนิทของเธอเอง หน้าด้านขนาดไหนถึงยังกล้าหอบดอกไม้มาเซอร์ไพรส์ถึงหน้าห้องพักส่วนตัวแถมยังเป็นคอนโดมิเนียมหรูระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาแบบนี้ได้ และที่สำคัญที่สุด... คอนโดฯ นี้ไม่ใช่ที่ที่คนนอกจะเดินเข้ามาได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีใครบางคน ‘เปิดทาง’ ให้! สมองอันปราดเปรื่องของพิมพ์พิชชาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพใบหน้ากวนประสาทของประธานสาวจอมซึนอย่าง ‘คริษฐา’ ก็ลอยเข้ามาในหัวทันที นึกแล้วก็อยากจะกรี๊ดใส่หน้าให้หูชา คริสรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ถึงได้ปล่อยให้งูพิษตัวนี้เลื้อยขึ้นมาถึงชั้นบนได้ ด้วยความโมโหที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด พิมพ์พิชชาจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนแล้วก้าวฉับๆ ออกไปที่ห้องนั่งเล่น เป้าหมายคือการต่อสายตรงไปเฉ่งยัยประธานจอมเผด็จการให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง แต่ทว่า... ทันทีที่เธอผลักประตูห้องนอนเปิดออก เสียงรอบตัวกลับเงียบกริบลงอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงทุบประตูจากข้างนอก... ไม่มีเสียงโวยวายของกรณ์... มีเพียงความเงียบงันและแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้องที่สาดส่องกระทบกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนซึ่งยืนหันหลังให้อยู่ตรงโซฟารับแขก คริษฐา... ประธานสาวคนสวยยืนกอดอกนิ่งอยู่ในชุดสูททำงานที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนละเอียด เส้นผมสีเข้มที่เคยรวบตึงอย่างเนียบกริบถูกปล่อยให้คลอเคลียอยู่ข้างแก้มยามที่เจ้าตัวหันกลับมามองเธอนิ่งๆ แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ดุดันหรือเย็นชาเหมือนทุกที แต่กลับมีความเรียเฉยที่ซ่อนคลื่นอารมณ์บางอย่างไว้จนน่าค้นหา “มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่ายังไง ยัยตัวแสบ” เสียงทุบประตูด้านนอกดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะพอดี ทำให้คริษฐาปรายตามองไปยังบานประตูก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากถูกส่งตรงมาให้พิมพ์พิชชาแบบไม่ต้องเดาความหมาย “แฟนเก่าเธอ... เสียงดังเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกเลยนะ ดีลกับผู้ชายห่วยๆ แบบนี้ไม่เป็นรึไง ถึงต้องให้ฉันมาช่วยไล่ตะردให้” คริษฐาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่ดวงตากลับไหววับยามกวาดมองสำรวจชุดนอนผ้าซาตินบางเบาของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า พิมพ์พิชชาหน้าR้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนอยากจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนคนตรงหน้าสักทีสองที “นี่คุณปล่อยให้เขาขึ้นมาใช่ไหมคริส! คุณบ้าไปแล้วรึเปล่า รู้ไหมว่าฉันเพิ่งเลิกกับเขาไปนะ!” พิมพ์พิชชาโวยวายเสียง “ฉันไม่ได้ปล่อย เขาแค่ฉลาดพอที่จะรู้ว่าต้องติดสินบนใครถึงจะผ่านรปภ. ขึ้นมาได้” คริษฐายักไหล่ตอบอย่างไม่ยี่หรา ก่อนจะเดินสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ร่างบางที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ “แต่ถ้าเธอยังยืนเสียงดังใส่ฉันแบบนี้... ฉันอาจจะเปลี่ยนใจออกไปบอกให้เขากลับเข้ามาเคลียร์กันในห้องนี้แทนดีไหมล่ะ?” “คุณ!” พิมพ์พิชชาถลึงตาใส่ “กล้ามากนะคริษฐา!” “หึ...” ประธานสาวหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจนพิมพ์พิชชาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ คริษฐายื่นมือข้างหนึ่งไปทาบลงบนผนังด้านข้าง กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนตรงหน้าลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง แววตาสวยคมที่มักจะใช้มองเธอด้วยความเย่อหยิ่ง ตอนนี้กลับอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อดวงตาคู่นั้นกวาดมองร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอ “เหนื่อยมากรึไง...” เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบหายไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันภายในห้องที่ทำให้เสียงกระซิบแผ่วเบานั้นชัดเจนจนก้องกังวานในความรู้สึก พิมพ์พิชชาชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ชอบพ่นคำพูดร้ายกาจใส่เธออยู่เป็นประจำ “อะไรนะ...” คริษฐาไม่ได้พูดซ้ำ ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่พิมพ์พิชชาไม่เคยได้เห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของการเอาชนะ ไม่ใช่การเยาะเย้ยถากถาง... แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดื้อรั้นตามนิสัยเดิมของเจ้าตัว ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของคริษฐายื่นออกมาช้าๆ ก่อนจะแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนของเธออย่างไร้การป้องกัน พิมพ์พิชชาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่าและผลักอีกฝ่ายออกไป แต่ทว่าสัมผัสแผ่วเบานั้นกลับนุ่มนวลเกินกว่าจะทำร้ายจิตใจ “ถ้าไม่อยากเจอหน้าเขา... ทำไมไม่บอกฉันตรงๆ ตั้งแต่แรก” น้ำเสียงของคริษฐาเปลี่ยนไปจากเดิม ไม่มีร่องรอยของการประชดประชัน มีเพียงความอ่อนโยนที่หลุดลอดออกมาจากเกราะป้องกันหนาทึบ พิมพ์พิชชาชะាំងงัน สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของประธานสาวจอมซึนคนนี้เลยสักครั้ง ผู้หญิงที่ปากร้าย เย่อหยิ่ง และชอบหาเรื่องเธอในทุกฝีก้าว กำลังยืนใช้น้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความใส่ใจปลอบประโลมเธอในยามที่เธออ่อนแอที่สุดอย่างนั้นเหรอ? ความรู้สึกประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกเกลียดขี้หน้าที่มีให้ตอนแรกเริ่มสั่นคลอนและสลายตัวไปทีละนิดอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดังลั่นกว่าเดิม “พิมพ์! เปิดประตูให้ผมเธอกล้าดียังไงถึงมาบล็อกเบอร์ผม! เปิดเดี๋ยวนี้!” คริษฐาชะงัก มือที่แตะอยู่บนแก้มของพิมพ์พิชชาค่อยๆ ลดลง ใบหน้าสวยคมตึงเครียดขึ้นมาทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาอีกครั้ง ประธานสาวหันขวับไปมองทางประตูหน้าห้องด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว พิมพ์พิชชาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ความรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เธอกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อห้ามปรามไม่ให้คริษฐาทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ทว่า... คริษฐากลับหันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลอันตราย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพิมพ์พิชชาเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ “ในเมื่อมันอยากเจอฉันนัก งั้นเดี๋ยวฉันออกไปต้อนรับแขกไม่เชิญคนนี้ให้เอง... เผื่อมันจะได้รู้ว่า *‘คนของฉัน’* ไม่มีสิทธิ์ให้ใครมาตามรังควานได้ง่ายๆ” พูดจบ คริษฐาก็หมุนตัวเดินสาวเท้าตรงไปยังประตูหน้าห้องด้วยท่าทีดุดัน โดยไม่รอให้พิมพ์พิชชาได้เอ่ยทักท้วงหรือห้ามปรามแม้แต่คำเดียว! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าแซ่บซี๊ดสะใจแน่นอนค่ะ!)*