อุบัติเหตุริมระเบียง

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณคุกคามทางเพศแล้วนะคะ ประธานคริษฐา!" เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความถือดีตวาดแว้дขึ้นทันที พร้อมกับร่างบางของพิมพ์พิชชาที่ถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบติดกับราวเหล็กเย็นเฉียบของระเบียงห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู ปลายนิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง แม้ดวงตากลมโตจะฉายแววตื่นตระหนกอยู่ลึกๆ แต่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อก็ยังคงเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ คริษฐาชะงักฝีเท้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันในแบบฉบับที่เห็นทีไรก็ชวนให้พิมพ์พิชชาอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว ประธานสาวผู้ทรงอิทธิพลกอดอกมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาดุจนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม ชุดสูทสีเข้มเข้ารูปขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงให้ดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน "คุกคาม?" คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำน่าฟังทว่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามวิกาล "ในฐานะเจ้าของห้อง ฉันมีสิทธิ์จะเดินไปตรงไหนก็ได้ในพื้นที่ของฉันเองค่ะ คุณพิมพ์พิชชา... หรือว่าคุณกำลังคิดไปไกลว่าฉันจะทำอะไรมิดีมิร้ายคุณกันแน่?" "หลงตัวเอง!" พิมพ์พิชชาสวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนสวยร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จากงานเลี้ยงเมื่อครู่ หรือเพราะสายตาพราวระยับที่กำลังจ้องมองมาที่เธอกันแน่ "ใครเขาจะไปคิดอะไรแบบนั้น แค่คุณถอยไปไกลๆ สามเมตรแค่นี้ก็หายใจไม่ทั่วท้องแล้วค่ะ!" "งั้นเหรอคะ..." น้ำเสียงของคริษฐาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับอย่างอันตราย ร่างสูงโปรดปรานก้าวประชิดเข้ามาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชนิดที่พิมพ์พิชชาไม่ทันได้ตั้งตัว พื้นระเบียงที่ชื้นน้ำค้างยามดึกทำให้รองเท้าส้นสูงของพิมพ์พิชชาเกิดอาการลื่นไถลไปกับพื้นผิวหินอ่อนอย่างไร้การควบคุม! "ว이—!" เสียงอุทานตกใจหลุดออกจากริมฝีปากบาง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้มือเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของคริษฐาไว้แน่น แรงเหวี่ยงจากการสะดุดทำให้ร่างทั้งร่างถลาเข้าหาอีกฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่คริษฐาเองก็ไวพอที่จะคว้าเอวบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้น ตุบ! แรงปะทะทำให้ทั้งคู่เซถลาไปชนกับราวระเบียงอย่างจัง ก่อนที่ร่างของพิมพ์พิชชาจะทิ้งน้ำหนักลงมาทาบทับอยู่บนตัวของคริษฐาที่ล้มลงไปพิงกับผนังกระจกใสของระเบียงเรียบร้อยแล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมรวมเป็น ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามรากับกลองเพลของใครบางคน—หรืออาจจะดังทั้งคู่—ที่สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท พิมพ์พิชชาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของคริษฐาแค่คืบเดียว ชนิดที่ปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของประธานสาวช่างเย้ายวนจนน่าเวียนหัว ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววระอุด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่าง "..." ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ เวลาเหมือนหยุดเดินไปชั่วขณะ สัมผัสจากมือแกร่งที่ยังคงโอบกระชับอยู่ที่เอวบางผ่านเนื้อผ้าบางเบาให้ความรู้สึกร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผา ผิวเนื้อที่แนบชิดกันทุกตารางนิ้วทำให้พิมพ์พิชชาลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ความโกรธ ความถือดี และกำแพงทั้งหมดที่สร้างไว้พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกกับกระแสไฟฟ้าประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คริษฐากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาดุคมเลื่อนลงมามองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับเต้นรัวเร็วราวกับจะกระโดดออกมานอกอก ความซึนและความปากร้ายที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังตื่นขึ้นมาท้าทายเหตุผลทั้งหมดที่มี "เอ่อ... ป... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" พิมพ์พิชชาเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน เธอรีบละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไม่เป็นตัวของตัวเอง พร้อมกับใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายเพื่อจะผละตัวลุกขึ้น ทว่า... คริษฐากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความดื้อรั้นที่ถูกปลุกเร้า "จะรีบไปไหนล่ะคะ... เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงกระซิบพร่าชิดริมใบหูทำเอาพิมพ์พิชชาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูจนแดงก่ำ "ท่าทางคุณจะชอบวิธีเข้าหาแบบนี้นะคะ ถึงได้ยอมทิ้งตัวลงมาซบซะเต็มแรงขนาดนี้" "นี่คุณ! คนฉวยโอกาส!" พิมพ์พิชชาตวาดแว้дเสียงสั่น ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ เธอออกแรงผลักไหล่กว้างเต็มแรงจนสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการได้สำเร็จ ร่างบางกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นกลบเกลื่อนความรaุ่uรuร้อนในอก "ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย! อุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุค่ะ อย่ามาสำคัญตัวผิดนะคะประธานคริส!" คริษฐายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อสูทเรียบร้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าแววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "อุบัติเหตุเหรอคะ... แต่ฉันว่ามันเป็นจังหวะที่ดีที่สุดของคืนนี้เลยต่างหาก" พิมพ์พิชชาชะงัก กำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้จนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "โรคจิต!" เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีเข้าห้องเพื่อตัดปัญหาความใจเต้นไม่เป็นส่ำนี้ แต่ทว่า... กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูระเบียงจากด้านในห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามา พร้อมด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ "พิมคะ? อยู่ข้างนอกนี่เองเหรอ ฉันหาทั่วห้องแล้ว—" ร่างของบุคคลที่สามหยุดชะงักลงทันทีเมื่อก้าวออกมารับลมที่ระเบียง แล้วพบว่าผู้บริหารสาวสุดโหดกับพนักงานสาวคนเก่งยืนอยู่ใกล้ชิดกันผิดปกติในบรรยากาศชวนเข้าใจผิด พิมพ์พิชชาหน้าถอดสี หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของสองคนนี้นะคะ!