อ้อมกอดที่อบอุ่น

"ถ้าคุณยังดื้อดึงจะจัดการทุกอย่างคนเดียวแบบนี้ ฉันเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงพังไม่เป็นท่าก่อนที่เราจะได้เซ็นสัญญาเสียอีกค่ะ คุณพิมพ์พิชชา" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกังวลระคนดุของคริษฐา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรู ยามนี้บรรยากาศรอบตัวไม่ได้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการปะทะคารมหรือการเชือดเฉือนคมเฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา หากแต่มีความเปราะบางบางอย่างลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คริสตินั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาคมกริบมองร่างบางของพิมพ์พิชชาที่กำลังยืนหันหลังให้อย่างไม่ยอมแพ้ พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกอัดอั้นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก วันนี้ทั้งวันคือมรสุมชีวิตลูกใหญ่ โดนทั้งลูกค้าเก่าเทงาน เอกสารสำคัญหายอย่างไร้ร่องรอย และแรงกดดันจากบอร์ดบริหารที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ เธออดทนเข้มแข็งมาตลอดตั้งแต่เช้า ฝืนยิ้ม ประชันหน้า และแก้ปัญหาด้วยสมองอันเฉียบคม แต่พอมาเจอประโยคเตือนสติที่เจือความห่วงใยจากผู้หญิงปากร้ายคนนี้ กำแพงความเข้มแข็งที่ก่อไว้ก็พังทลายลงในพริบตา "ฉันไม่ได้ดื้อ..." เสียงของพิมพ์สั่นเครือเล็กน้อยจนเจ้าตัวต้องรีบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสกัดกั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตา "ฉันแค่... ไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าฉันอ่อนแอ" คริษฐาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของประธานสาวกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นไหล่บางที่ไหวสะท้อนน้อยๆ ความซึนเดระที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ยืนหันหลังให้อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแล้วดึงเข้ามาซบลงกับลาดไหล่กว้างของตนทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้พิมพ์ได้ตั้งตัว "เฮ้ย... คุณคริส!" พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ พยายามจะดันตัวออกตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่แรงผลักอันน้อยนิดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับอ้อมแขนที่แข็งแกร่งและอบอุ่นที่โอบกอดเธอไว้แน่นขึ้น "อยู่นิ่งๆ ค่ะ" คริสกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวในยามปกติบัดนี้กลับเจือความอ่อนโยนอย่างหาได้ยากยิ่ง มือเรียวบางอีกข้างยกขึ้นลูบเส้นผมสลวยของพิมพ์อย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ไม่ได้มีคำพูดสวยหรู แต่กลับมีพลังมหาศาลในการทลายเกราะป้องกันทุกอย่างของพิมพ์ลง เขื่อนน้ำตาที่พยายามกั้นไว้พังทลายลงในที่สุด พิมพ์ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคริสตินa ปล่อยโฮออกมาเงียบๆ ความเหนื่อยล้า ความกดดัน และความโดดเดี่ยวที่แบกรับมาตลอดถูกระบายออกมาผ่านหยาดน้ำตาที่ซึมผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงของอีกฝ่าย คริสไม่ได้พูดอะไรขัดจังหวะ ปล่อยให้คนในอ้อมกอดได้ร้องไห้ออกมาให้เต็มที่ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นและพลังใจทั้งหมดที่มีให้หญิงสาวในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคริสตินาผสมผสานกับความอบอุ่นจากร่างกาย ทำให้พิมพ์รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความรู้สึกที่เคยมีต่อคู่กรณีสาวปากร้ายแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความหมั่นไส้และความถือดี กลายเป็นความผูกพันลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เสียงสะื้นของพิมพ์เริ่มเบาลงเหลือเพียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ร่างบางผ่อนคลายน้ำหนักตัวลงพิงกับแผ่นอกของคริสตินาอย่างหมดแรง คริสก้มมองคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้สงบลงแล้ว ดวงตาสวยคมทอดมองเรือนผมนุ่มด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นเต็มอก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทุกหยดน้ำตาของพิมพ์พิชชากำลังกัดเซาะกำแพงน้ำแข็งในใจเธอทีละน้อย จนตอนนี้ไม่เหลือเค้าลางของความเย็นชาอีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกหวงแหนและอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้ไว้ด้วยชีวิต "ดีขึ้นหรือยังคะคนเก่ง" คริสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าหวานของพิมพ์อย่างทะนุถนอม พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของอ้อมกอด ดวงตากลมโตบวมช้ำเล็กน้อยแต่กลับเปล่งประกายความซาบซึ้งใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม ปลายจมูกเกือบจะแตะกันในทุกจังหวะของการหายใจ ความเงียบสงบที่โรแมนติกนี้ทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน พิมพ์เม้มริมฝีปากเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเจรจาธุรกิจมูลค่าร้อยล้าน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขอบคุณสักคำออกจากใจจริง แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกบรรยากาศสีชมพูอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว คริสตินาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ ส่วนพิมพ์รีบผละออกจากอ้อมกอดด้วยความเขินอาย ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "ใครมาตอนนี้..." คริสพึมพำด้วยน้ำเสียงติดหูด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วหันไปมองทางประตูหน้าด้วยสายตาพิฆาต พิมพ์รีบยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นส่ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ คริสเดินไปที่ประตูเพื่อดูผ่านจออินเตอร์คอม ใบหน้าที่เคยบูดบึ้งกลับเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดในเสี้ยววินาที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาลที่ยืนอยู่หน้าห้อง "คุณแม่..." คริสพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ขณะที่ปลายนิ้วเรียวกำลังจะกดปุ่มเปิดประตูต้อนรับมารดาผู้ไม่เคยนัดหมายล่วงหน้า... ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของพิมพ์และคริสตินะคะ!