ความจริงใจหลังม่านมุ้ง

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* เบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบงันยามวิกาลของห้องนอนใหญ่ คริษฐายืนพิงบานไม้สักทึบ ปล่อยให้ร่างสูงสง่าในชุดนอนผ้าไหมสีนิลแนบไปกับความเย็นเยียบของประตู สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจับจ้องร่างบางของพิมพ์พิชชาที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียงนอนนุ่มฟู แววตาของประธานสาวมาดนิ่งในยามนี้ไม่ได้ซ่อนความพยศไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองเหมือนทุกที หากแต่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่ง "คิดจะขังฉันไว้ในห้องนี้หรือไงคะ ท่านประธานคนเก่ง" พิมพ์พิชชาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปากเรียวสวยเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าดวงตากลมโตกลับไหวระริกอย่างระแวดระวัง เธอยังจำรสสัมผัสและอุณหภูมิความร้อนรุ่มจากเหตุการณ์ก่อนหน้าได้ดี หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ถ้าขังแล้วเธอจะยอมฟังความจริงจากปากฉันบ้างไหมล่ะคะ พิมพ์พิชชา" คริษฐาเอ่ยเสียงแผ่ว เบาเสียจนเกือบจะกลืนหายไปกับความเงียบ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดรอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของพิมพ์พิชชาให้ค้างเติ่งไปได้ ร่างเพรียวเดินเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสาน "พูดมาสิคะ หูฉันเปิดกว้างรอฟังข้อแก้ตัวฟอร์มจัดของคุณอยู่แล้ว" พิมพ์พิชชายังคงรักษากำแพงความปากเก่งเอาไว้ แม้หัวใจจะเริ่มสั่นคลอนยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววเจ็บปวดลึกๆ นั้น "หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมด... คุณแค่สนุกกับการปั่นหัวฉันเล่น?" "สนุกเหรอคะ?" คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากสวยแต่มันช่างดูขื่นขมเหลือเกิน ประธานสาวเอื้อมมือเรียวขึ้นเสยผมปรกหน้าผากอย่างลวกๆ ก่อนจะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอก "เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนว่างงานขนาดนั้น... แต่กับเธอ พิมพ์ ฉันยอมแพ้ตั้งแต่แรกเห็นแล้วต่างหาก" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาพิมพ์พิชชาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ปกติแล้วคริษฐาคนนี้จะเก๊กขรึม วางฟอร์มจัด และมักจะใช้คำพูดเชือดเฉือนเพื่อปกป้องตัวเอง แต่วันนี้... ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างเกรงกลัวกลับกำลังนั่งทิ้งมาด ยอมจำนนต่อหน้าเธอด้วยแววตาที่เว้าวอนอย่างน่าประหลาด "แล้วทำไม... ทำไมคุณต้องทำท่าทางผลักไสฉันตลอดเวลาด้วยล่ะคะ?" พิมพ์พิชชาลดทิฐิลง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเจือแววตัดพ้อโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แล้วเรื่องในอดีตระหว่างเรา หรือแม้แต่เรื่องดีลบ้าๆ นั่น... มันคืออะไรกันแน่ คริส" ชื่อเล่นที่หลุดออกจากปากเรียวบางทำเอาหัวใจของคริษฐากระตุกวาบ ประธานสาวหันกลับมาสบตาตรงๆ ความเงียบโรยตัวปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายกำลังชั่งใจกับบางความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน "เพราะฉันกลัวค่ะ..." คริษฐาเอ่ยเสียงสั่นพร่า ยอมเปิดเผยแผลเป็นในอดีตที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ "ตอนอายุยี่สิบ... ฉันเคยเชื่อมั่นในความรักอย่างโง่เขลา ฉันมอบทั้งหัวใจและความไว้วางใจทั้งหมดให้ผู้หญิงคนหนึ่ง คิดว่านั่นคือเซฟโซนสุดท้ายของชีวิต แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น เธอเอาทุกอย่างไป... ทั้งโปรเจกต์ที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทั้งความรู้สึก และเหยียบย่ำความจริงใจของฉันจนไม่เหลือชิ้นดีในวันที่ฉันล้มละลาย" พิมพ์พิชชานิ่งอึ้ง ภาพความมั่นใจและอำนาจล้นเหลือของประธานสาวในคราบนักบริหารมือฉกาจมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวผู้บาดเจ็บในอดีตที่ยังคงหวาดกลัวกับเงาของความทรงจำสีเทา "ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันก็ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครเข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึกของฉันอีก..." คริษฐาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรียวขาแทบจะชิดติดกับร่างบาง มือเรียวยื่นออกไปแตะลงบนหลังมือของพิมพ์พิชชาแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านผิวเนื้อทะลุเข้าไปถึงขั้วหัวใจ "จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันเมื่อสามเดือนก่อน พิมพ์พิชชา... ผู้หญิงปากร้าย สายตาดุดัน ที่กล้าเถียงฉันฉอดๆ ไม่เกรงกลัวอำนาจใคร" ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านหลังมือบางเบาๆ ราวกับกำลังขออนุญาต และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ดึงมือหนี คริษฐาจึงกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ลึกซึ้งและจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "เธอไม่ได้เข้ามาแค่ในฐานะคู่ค้า... แต่เธอพังกำแพงที่ฉันใช้เวลาสร้างมาครึ่งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเดียว ฉันกลัวค่ะ... กลัวว่าวันหนึ่งเธอจะทิ้งฉันไปเหมือนผู้หญิงคนนั้น กลัวว่าความสุขที่ฉันกำลังได้รับมันจะเป็นแค่ภาพลวงตา ฉันเลยต้องทำเป็นใจร้าย ผลักไสเธอออกไป... ทั้งที่ใจจริงแล้ว แค่เห็นเธอหันหลังให้ ฉันก็แทบจะขาดใจอยู่แล้ว" หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วยขึ้นที่ดวงตาคู่คมของคนฟอร์มจัด คริษฐาก้มหน้าลงเล็กน้อย ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่อัดอั้นมานานแสนนานโดยไม่เหลือคราบความหยิ่งยโสใดๆ อีกต่อไป พิมพ์พิชืชาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธเคือง ข้องใจ หรือความระแวงสงสัยที่เคยมีมลายหายไปสิ้น หัวใจดวงน้อยถูกบีบอัดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเห็นอกเห็นใจ ทั้งรัก ทั้งหลง และความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก มือบางที่เคยถูกกุมพลิกกลับเป็นฝ่ายคว้ามืออุ่นของอีกฝ่ายมากำไว้แน่นแทน พร้อมกับขยับกายเข้าไปใกล้จนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน "คนบ้า..." พิมพ์พิชชาพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ถ้ากลัวขนาดนั้น ทำไมไม่บอกกันดีๆ ล่ะคะ ปล่อยให้ฉันต้องนั่งเครียด นั่งคิดมากอยู่คนเดียวตั้งนาน... คุณนี่มันใจร้ายที่สุดเลย คริษฐา" "ฉันขอโทษค่ะ..." คริษฐาโอบแขนเรียวเข้าเอวบางแล้วดึงร่างของพิมพ์พิชชาเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนอย่างคนหมดแรงจะต้านทาน "ยกโทษให้คนใจร้ายคนนี้ได้ไหมคะ? ต่อไปนี้... ฉันสัญญาว่าจะไม่มีความลับอะไรปิดบังเธออีกแล้ว" สัมผัสอบอุ่นจากอ้อมกอดที่มั่นคงและจริงใจทำให้พิมพ์พิชชายอมทิ้งทิฐิทั้งหมด เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอระหงของประธานสาว หลับตาลงซึมซับความรู้สึกโหยหาที่ได้รับการเติมเต็ม กลิ่นกายหอมละมุนผสมผสานกับความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายทำให้บรรยากาศรอบตัวหวานล้ำจนแทบละลาย "ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันไม่เอาคุณไว้แน่..." พิมพ์พิชชาขู่เสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มเนียนของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการลงโทษ "จำไว้ด้วยนะคะ" คริษฐายิ้มกว้างออกมาได้เต็มตาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี รอยยิ้มที่สว่างไสวและจริงใจจนพิมพ์พิชชาแทบจะลืมหายใจ ประธานสาวผละใบหน้าออกมาสบตากับคนในอ้อมกอดอีกครั้ง ระยะห่างเพียงคืบทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากกันและกัน เคมีเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยปมปัญหา บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาด้วยความเข้าใจและหัวใจที่เชื่อมโยงกันอย่างแท้จริง ริมฝีปากของคริษฐาโน้มลงมาใกล้เรื่อยๆ สายตาพราวระยับเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด พิมพ์พิชชาหลับตาลงพริ้ม รอรับสัมผัสหวานล้ำที่จะมาเยือน ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นหูของเลขาคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานประตูอย่างร้อนรน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณคริส! หุ้นส่วนรายใหญ่ฝ่ายยุโรปโทรมาแจ้งยกเลิกสัญญาด่วนกลางดึก แถม... แถมพวกเขากำลังเดินทางมาที่คอนโดนี้ตอนนี้เลยครับ!" ดวงตาของคริษฐาและพิมพ์พิชชาเบิกโพลงขึ้นพร้อมกันในความมืด! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของพิมพ์และคริสตินะคะ!