สัมผัสแรกที่ชัดเจน

แสงไฟสีส้มสลัวจากแผงหน้าปัดรถยนต์สปอร์ตคันหรูสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของคริษฐา บรรยากาศภายในห้องโดยสารแคบๆ ยามค่ำคืนวิเวกวังเวงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจน หลังเสียงรายงานสถานการณ์จากปลายสายของเลขาฯ ส่วนตัวดังขึ้นผ่านระบบบลูทูธและเงียบหายไป ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที รถพ่วงสิบล้อพลิกคว่ำขวางถนนยาวเหยียด คืนนี้... เคลียร์เส้นทางไม่ได้จนถึงเช้า นั่นหมายความว่า ประธานสาวจอมเนี๊ยบผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างคริษฐา และสาวปากเก่งตัวแสบอย่างพิมพ์พิชชา ต้องติดแหง็กอยู่ด้วยกันท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดในรถคันนี้... สองต่อสอง "อุบัติเหตุบ้าอะไรตอนนี้เนี่ย!" พิมพ์พิชชาสบถเบาๆ พลางยกมือขึ้นกอดอก ขยับตัวหนีความอึดอัดที่เบียดเสียดอยู่ในพื้นที่จำกัดจนชิดติดประตูฝั่งซ้าย ดวงตากลมโตตวัดมองคนขับที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน คริษฐายังไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นหันมามองนิ่งๆ แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออกว่าหล่อนกำลังหงุดหงิดเรื่องรถติด หรือกำลังหงุดหงิดอะไรที่อยู่ตรงหน้ากันแน่ "มองทำไมคะคุณคริส จะบอกว่าเป็นความผิดฉันอีกหรือไง ที่สิบล้อมันดันคว่ำขวางทางน่ะ" พิมพ์พิชชาสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ริมฝีปากบางเฉียบเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้ามองด้วยสายตาแบบนี้แล้วถนนมันจะโล่งขึ้น ฉันจะยอมให้คุณมองทั้งคืนเลยเอ้า!" "ปากดีไม่เปลี่ยน..." คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่ร่างสูงโปรดจะเอนตัวขยับเข้ามาใกล้โดยไม่ให้ตั้งตัว! พรึบ! "เฮ้ย! จะทำอะไรของคุณน่ะ!" พิมพ์พิชชาผวาเฮือก แผ่นหลังชนกับกระจกประตูรถเต็มรักเมื่อจู่ๆ ร่างของประธานสาวพุ่งเข้ามาประชิด พื้นที่เบาะหน้ารถที่แค่อยู่แล้ว ยิ่งแคบลงไปอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์เมื่อคริษฐายกมือข้างหนึ่งขึ้นย้ำกับคอนโซลรถเพื่อกักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลาง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกของแอร์รถยนต์ลอยอบอวล ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว คริษฐาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยของพิมพ์พิชชาเต้นรัวระทึกจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "อยู่เฉยๆ สรุปไม่ได้หรือไง หูจะแตกอยู่แล้ว" คริษฐาเอ่ยเสียงพร่า ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติอยู่ห่างจากปากของเธอไม่ถึงคืบ "ก็... ก็คุณเล่นขยับเข้ามาใกล้ซะขนาดนี้ ใครจะไปตั้งตัวทันเล่า ถอยไปเลยนะ" พิมพ์พิชชาพยายามดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายออก แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้คนตัวโตสะเทือนแม้แต่น้อย กลับกัน คริษฐากลับยิ่งทิ้งน้ำหนักตัวโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนหน้าอกอิ่มแนบชิดกับอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าที่กั้นกลาง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของกันและกันสร้างความปั่นป่วนในท้องน้อยอย่างประหลาด คริษฐาก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดของคนใต้ร่าง แววตาคมดุเปลี่ยนเป็นประกายความอ่อนโยนวับวามชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของพิมพ์พิชชาอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างบางแข็งทื่อ ลืมบทสนทนาที่จะเถียงกลับไปเสียสนิท "คุณคริส..." พิมพ์พิชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงที่เคยฉะฉานกลับแหบพร่าลงอย่างไร้สาเหตุ ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างใน ในความเงียบสงบยามค่ำคืน เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว คริษฐาไม่เคยแสดงแววตาแบบนี้ใส่เธอมาก่อน แววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา ดื้อรั้น แต่ก็อ่อนยวบยาบราวกับยอมจำนนต่อบางสิ่ง ใบหน้าของคริษฐาเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต ริมฝีปากได้รูปเผยอออกเล็กน้อย ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น พิมพ์พิชชาหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกวับวามแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย... สัมผัสแรกที่ชัดเจนกำลังจะเกิดขึ้นในพื้นที่แคบๆ นี้... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหันราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน! พิมพ์พิชชาสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงด้วยความตกใจ ส่วนคริษฐาก็ชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยกลับมาเยือกเย็นและหงุดหงิดขั้นสุดในเสี้ยววินาที ประธานสาวถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหัวเสียอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะผละตัวกลับไปนั่งฝั่งตัวเองอย่างหัวเสีย เมื่อคริษฐากดกระจกมองข้างลงครึ่งหนึ่งเพื่อดูว่าใครบังอาจมารบกวนช่วงเวลาสำคัญ ภาพของชายหนุ่มในชุดเสื้อกันฝนเปียกโชก ใบหน้าตื่นตระหนกก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงหอบหายใจ "คุณคริสครับ! แย่แล้วครับ! รถบรรทุกคันข้างหน้า... มีควันพุ่งออกมาจากห้องเครื่อง! เจ้าหน้าที่บอกว่าถังน้ำมันอาจจะรั่ว รีบถอยรถหนีออกไปจากตรงนี้ด่วนเลยครับ!" คำเตือนนั้นทำให้เลือดในกายของพิมพ์พิชชาเย็นเฉียบ ขณะที่คริษฐาหันขวับกลับมามองหน้าเธอทันที แววตาประกายความห่วงAใสระคนตกใจระAขึ้นในดวงตาคู่สวยของประธานสาว ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคริษฐาจะแผดเสียงกรีดร้องลั่นรถขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับหน้าจอที่โชว์เบอร์ฉุกเฉินกระพริบเตือนสีแดงฉาน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของสการ์เล็ตโรสเสมอนะคะ