ความซึนที่ไม่มีอยู่จริง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคริษฐายังคงกรีดเสียงแหลมสูงระรัว แสงไฟสีแดงฉานจากเบอร์ฉุกเฉินสะท้อนวับวาวกับม่านตาคู่สวยที่ฉายแววร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ทว่านิ้วเรียวสวยของประธานสาวกลับนิ่งค้าง ไม่ยอมกดรับสาย ท่ามกลางความเงียบงวดในห้องโดยสารที่มีเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ "ไม่รับเหรอคะ? เบอร์ฉุกเฉินนะคะนั่น" พิมพ์พิชชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเยียบเย็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววประชดประชันบางเบา ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด "หรือว่ากลัวฉันจะรู้ความลับอะไรเข้าอีกล่ะคะ คุณประธานคนเก่ง" คริษฐาหันขวับมามองหน้าเธอทันที แววตาห่วงใยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความดุดันตามสไตล์คนฟอร์มจัด มือเรียวรีบกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนเบาะข้างคนขับราวกับมันเป็นสิ่งน่ารำคาญ "เรื่องของฉันค่ะ พิมพ์พิชชา คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้น" คริษฐาแค่นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อจับผิด "แล้วนี่... ที่บอกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบเนี่ย ร่างกายยังปกติอยู่ไหมคะ หรือว่าอยากให้ฉันช่วยผายปอดให้อีกรอบ" ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงคนนี้มีวิธีทำให้เส้นเลือดในขมับของเธอเต้นตุบๆ ได้ภายในสามวินาทีจริงๆ ประโยคแซะเจ็บแสบนั้นทำเอาพิมพ์พิชชาเกือบจะยกมือขึ้นฟาดปากตัวเองที่ดันเผลอแสดงอาการตื่นกลัวออกไปให้ยัยซึนคนนี้เห็น "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะคะคุณคริส" พิมพ์พิชชาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบาง "เมื่อกี้ฉันเห็นเต็มสองตาว่าคุณตกใจจนหน้าซีดตอนที่ได้ยินเสียงเตือนนั่น... ไหนบอกว่าไม่แคร์ฉันไงคะ? ไหนบอกว่าฉันเป็นแค่คู่กรณีในดีลป่วนๆ ที่คุณอยากเขี่ยทิ้งยังไงล่ะ" กริw— เสียงปลดล็อกเบรกมือดังขึ้นพร้อมกับแรงเหวี่ยงเบาๆ เมื่อรถยนต์หรูถูกจอดเทียบข้างทางอย่างกะทันหัน คริษฐาหันขวับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตา ระยะห่างระหว่างกันในพื้นที่แคบๆ ของห้องโดยสารลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อากาศรอบตัวอุ่นขึ้นมาถนัดตาเมื่อกลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้าลอยวนเข้ามาปะทะจมูก "ฉันไม่ได้ตกใจเพราะคุณค่ะ!" คริษฐาเถียงเสียงแข็ง ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ "ฉันแค่รำคาญเสียงโทรศัพท์ที่ชอบโทรมาขัดจังหวะเวลาที่ฉันกำลังจะเคลียร์บัญชีกับคนปากดีอย่างคุณต่างหาก" "ปากดีเหรอคะ?" พิมพ์พิชชาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว "คนที่ปากแข็งยิ่งกว่าหินแกรนต์อย่างคุณต่างหากที่น่ากลัว ปากบอกไม่ได้คิดอะไร แต่การกระทำนี่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงเลยนะคะคุณประธาน... ห่วงก็บอกว่าห่วงสคะ จะฟอร์มจัดไปถึงไหน" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คริษฐาสะอึกไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม มือเรียวยื่นเข้ามาคว้าปลายคางมนของพิมพ์พิชชาไว้มั่น นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ "อยากรู้มากเหรอคะว่าฉันคิดอะไรอยู่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของพิมพ์พิชชากระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ กลิ่นอายความอันตรายและเย้ายวนแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "ปากเก่งแบบนี้... เดี๋ยวก็รู้ว่าคนปากแข็งอย่างฉัน กับคนปากดีอย่างคุณ ใครจะทนได้นานกว่ากัน" หัวใจของพิมพ์พิชชากระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะอยากโต้เถียงกลับไปให้สมน้ำสมเนื้อ แต่ดวงตาคู่สวยที่กำลังทอดมองลงมาอย่างมีความหมายและเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนากลับทำให้เธอกลืนคำพูดทั้งหมดลงท้องไปเสียดื้อๆ เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างพวกเธอในวินาทีนี้มันร้อนแรงเกินกว่าจะหาคำใดมานิยาม คริษฐาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสากจนพิมพ์พิชชาต้องหลบตาลงต่ำโดยอัตโนมัติ ความซึนที่เจ้าตัวพยายามสร้างกำแพงหนาเตอะขึ้นมาปิดกั้น พังทลายลงทีละน้อยด้วยการกระทำที่สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเฉียดเข้าหากัดกันด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงทุบกระจกประตูด้านนอกรถก็ดังขึ้นขัดจังหวะฉับพลัน! ปึง! ปึง! ปึง! คริษฐาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ผละตัวออกห่างจากพิมพ์พิชชาด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ก่อนจะหันไปมองผ่านกระจกฟิล์มมืดตื้อมือด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อใครก็ตามบังaอาจมาขัดขวางช่วงเวลาสำคัญนี้ ทว่า เมื่อกระจกฝั่งคนขับค่อยๆ เลื่อนลดต่ำลง ใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับทำให้ลมหายใจของคริษฐาสะดุดกัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความตกตะลึงระคนไม่พอใจ "คุณคริสคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงหอบสะท้านของเลขานุการส่วนตัวดังแทรกเข้ามาในรถ "ที่คุณแม่ของคุณ... ส่งคนบุกเข้าไปที่คอนโดของคุณพิมพ์ตอนนี้เลยค่ะ!" คำบอกเล่าานั้นทำให้พิมพ์พิชชาหน้าถอดสีในพริบตา ขณะที่คริษฐาหันขวับกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง แววตาประกายความห่วงใยใสระคนเดือดดาลระAขึ้นในดวงตาคู่สวยของประธานสาวอย่างรุนแรง... ก่อนที่มือเรียวจะตบเกียร์พุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความซึนของยัยประธานคนนี้เสมอนะคะ)*