การแสดงที่แนบเนียนเกินไป

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารสักทีได้ไหมคะ คุณพิมพ์พิชชา... นี่เรากำลังเล่นละครตบตาคนทั้งงาน ไม่ได้กำลังจะเดินไปจดทะเบียนหย่ากับสามีเก่าเฮงซวยของคุณเสียหน่อย" น้ำเสียงติดจะเยาะหยันแต่นุ่มทุ้มจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับท่อนแขนเรียวภายใต้ชุดสูทตัดเย็บชั้นดีที่สอดเข้ามารั้งเอวบางของพิมพ์พิชชาให้แนบชิดติดกับร่างสูงโปร่งของคริษฐาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ จากตัวประธานสาวค่ายเพลงยักษ์ใหญ่โชยเข้าจมูก ทำเอาพิมพ์พิชชาที่กำลังยืนตัวเกร็งสติหลุดไปชั่วขณะ หล่อนอยากจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนข้างๆ ใจจะขาด หากติดตรงที่ว่าสายตานับร้อยคู่ในงานกาล่าร์การกุศลสุดหรูแห่งนี้กำลังจับจ้องมาที่พวกหล่อนเป็นตาเดียว โดยเฉพาะร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' แฟนเก่าสุดเฮงซวยที่เพิ่งเดินควงคู่มากับดาราสาวหน้าใหม่พ่วงตำแหน่งทายาทโรงแรมดัง ทั้งคู่ยืนห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวด้วยซ้ำ และสายตาของกรณ์ที่มองมาทางพิมพ์พิชชานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแกมสมเพช ราวกับจะเยาะเย้ยว่า 'ไม่มีปัญญาหาผู้ชายที่ดีกว่าฉัน ถึงต้องมาเกาะผู้หญิงกิน' ให้ตายสิ! ถ้าไม่ติดว่าพิมพ์พิชชาไม่อยากตกเป็นขี้ปากให้คนพวกนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรี หล่อนคงกระชากแชมเปญในมือสาดหน้าไอ้สารเลวนั่นไปนานแล้ว "ก็ช่วยไม่ได้นี่คะ... ใครใช้ให้บทบาทสมมติที่คุณคริสเตี๊ยมมามันแนบเนียนเกินไปจนฉันปรับอารมณ์ไม่ทันล่ะคะ" พิมพ์พิชชาเค้นเสียงลอดไรฟันตอบกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงประดับอยู่เพื่อตบตาคนรอบข้าง แต่มือเล็กกลับหยิกเข้าที่เอวของร่างสูงผ่านเนื้อผ้าสูทอย่างหมั่นไส้ "แล้วนี่ต้องแนบชิดขนาดนี้เลยเหรอคะคุณประธาน? ฉันว่าเราเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปนิดนะ" คริษฐาไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงหยิกนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงกลับกระชับวงแขนที่โอบเอวหล่อนให้แน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นอกนุ่มแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่าย สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระชั้นชิดขึ้นอย่างผิดปกติ... เดี๋ยวนะ หัวใจใครกันแน่ที่เต้นแรงขนาดนี้? ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเจ้าของใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ทว่าเสี้ยววินาทีนั้นเองที่พิมพ์พิชชาต้องเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แววตาของคริษฐาที่มองลงมา มันไม่ใช่แววตาของการแสดงเพื่อตบตาใครเลย... นัยน์ตาคู่คมสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำ พราวระยับ และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงจนน่ากลัว มันคือประกายความหึงหวงที่เจ้าตัวอาจจะไม่ได้ตั้งใจแสดงออก แต่มันดิบและจริงเสียจนพิมพ์พิชชาเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าไม่ทำแบบนี้... สายตาของไอ้สวะนั่นมันคงไม่เลิกมองคุณด้วยสายตาดูถูกหรอกนะคะ" คริษฐากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด "จำสคริปต์ไม่ได้เหรอคะที่คุณพิมพ์... เราเป็น 'คนรัก' กันนะคะ ไม่ใช่คนแปลกหน้า" คำว่า *'คนรัก'* ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงเป็นพิเศษ พร้อมกับปลายนิ้วเรียวของคริษฐาที่ไล้เบาๆ บนสะโพกมนภายใต้ชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิง ราวกับจะย้ำเตือนสถานะกำมะลอที่หล่อนเป็นคนแต่งตั้งขึ้นมาเองกับมือ พิมพ์พิชชาใจสั่นวาบ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หล่อนไม่เคยคิดเลยว่าการมารับจ้างเป็นคู่ควงจำเป็นให้คริษฐาเพื่อแลกกับการเคลียร์หนี้สินของบริษัท จะทำให้หล่อนต้องมาตกหลุมพรางความรู้สึกที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้แบบนี้ เคมีบ้าอะไรเนี่ย ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงทรยศด้วยการเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย! "คุณคริส... เล่นอินบทเกินไปแล้วมั้งคะ" หล่อนพยายามดึงสติแล้วกระซิบตอบเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก "เปล่าสักหน่อย..." คริษฐาตอบเสียงพร่า ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีแดงสดของพิมพ์พิชชาชั่วขณะ ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาสบตา "ฉันก็แค่วิ่งตามบทที่คุณอยากให้เล่น... หรือว่าคุณกลัวคะ ว่าตัวเองจะถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ?" คำพูดท้าทายนั้นเหมือนคบเพลิงที่จุดประกายไฟในใจพิมพ์พิชชา หล่อนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว มือเล็กข้างที่ว่างเลื่อนขึ้นคล้องคอประธานสาวคนสวยไว้โดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "คนอย่างพิมพ์พิชชาไม่มีทางกลัวอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ..." หล่อนกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ยั่วเย้าไม่แพ้กัน "แต่ระวังเถอะค่ะ... คนที่อินกับบทจนถอนตัวไม่ขึ้น อาจจะไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากผู้คนนับร้อยในงาน ร่างกายที่แนบชิด อุณหภูมิรอบตัวที่สูงขึ้นอย่างผิดปกติ และสายตาคู่คมที่มองมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา คริษฐาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นนิดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ร่างสูงก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักสวยอยู่ห่างจากริมฝีปากของหล่อนไม่ถึงเซนติเมตร พิมพ์พิชชาเผลอหลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนคาดหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากันนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูอย่างยิ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาทั้งสองร่างต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ "พิมพ์... ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่" เสียงนั้น... เสียงของกรณ์! พิมพ์พิชชาแข็งค้างไปทั้งร่าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน หล่อนค่อยๆ หันกลับไปมองต้นเสียงช้าๆ พบกับร่างสูงของแฟนเก่าที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ไม่ไกล โดยมีดาราสาวคนใหม่เกาะแขนแนบแน่น แต่ยังไม่ทันที่พิมพ์พิชชาจะได้อ้าปากตอกกลับอะไรออกไป คริษฐาก็ขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างของหล่อนไว้ครึ่งหนึ่ง มือเรียวคว้าเอวบางของพิมพ์พิชชาเข้าหาตัวอีกครั้งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ก่อนที่ประธานสาวจะส่งยิ้มเย็นชาแต่ทรงพลังให้คนที่เพิ่งเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับหน้าชา "ขอโทษด้วยนะคะคุณ... พอดีว่าตอนนี้ 'แฟนของฉัน' กำลังไม่ว่างจะคุยกับคนแปลกหน้าค่ะ" สuุกฟินจิกหมอนและลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะรี้ดที่รัก! ขอบคุณสำหรับการติดตามและกำลังใจที่มีให้สการ์เล็ตโรสเสมอมานะคะ