ตารางซ้อมที่แน่นเอี๊ยด

“หมายความว่ายังไงที่ชีตโน้ตเพลงหลักหายไป! ใครเป็นคนหยิบมันออกจากแฟ้มเมื่อวานนี้!” เสียงกระแทกแฟ้มหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวกลางห้องซ้อมดังสนั่นสะท้อนก้อง รินรดา ยืนจังก้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธจนแทบพ่นไฟ มือเรียวบางที่ปกติมักจะคุมจังหวะกลองได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รัศมีรอบตัวเธอกำลังแผ่ไอความเดือดดาลออกมาแบบไม่มีกั๊ก มินท์ มือเบสสาวประจำวงขยับแว่นตาที่สไลด์ลงมาเล็กน้อยด้วยความเครียด ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องซ้อมที่เงียบกริบ “ริน ใจเย็นก่อน... เมื่อวานตอนเราซ้อมเสร็จ ทุกคนก็ทยอยเก็บของกันปกติไม่ใช่เหรอ แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ลืมไว้ที่คอนโด?” “ฉันเก็บใส่แฟ้มนี้กับมือ และแฟ้มนี้ก็วางอยู่บนตู้แอมป์ตรงนี้ตลอดเวลา!” รินรดาชี้ไปยังมุมห้องด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ “แล้วเพลงที่เราซ้อมกันมาเป็นเดือน โน้ตท่อนโซโล่ที่คีย์อุตส่าห์นั่งแกะจนโต้รุ่ง... มันหายไปทั้งปึก! จะบอกว่าปลิวหายไปเองงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้!” ในห้องซ้อมที่ควรจะมีเสียงดนตรีเร้าใจ กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง ความกดดันพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ร่างสูงโปร่งของ คีย์ มือกีตาร์อัจฉริยะประจำวงและรุ่นพี่ปีสามปากจัด กลับยืนพิงสะโพกติดกับผนังห้องอย่างใจเย็น เขาสวมฮู้ดสีดำตัวเก่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า กางเกงยีนส์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะบนลำตัวกีตาร์โปร่งที่คล้องไหล่ไว้ ไม่มีท่าทีตกใจ ไม่มีคำโวยวาย มีเพียงสายตาคมกริบที่มองตรงมายังรินรดาด้วยความนิ่งสงบ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้อนอย่างเธอปรอทแตกหนักกว่าเดิม “นี่นายยังจะมายืนทำหน้าตายอยู่อีกเหรอคีย์!” รินรดาหันขวับไปเอาเรื่องคนตัวสูงทันที ก้าวเข้าไปประชิดตัวด้วยความโมโหจนหน้าอกกระเพื่อม “เพลงที่เราจะใช้แข่ง... ถูกขโมยไปแล้วนะ! โน้ตต้นฉบับที่แกเขียนเองกับมือหายไปอย่างไร้ร่องรอย แกไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรเลยหรือไง หรือว่าแอบดีใจที่งานมันล่มจะได้ไม่ต้องไปแข่งกับพวกคณะบริหาร?” คีย์ปรายตามองหญิงสาวที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับเธอตอนนี้แทบไม่มีช่องว่าง เขาสูงกว่าเธอจนต้องก้มมองลงมาเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่ชวนให้คนมองอยากจะกระโดดเตะก้านคอให้หายหมั่นไส้ “เธอสมองเสื่อมหรือว่าอินกับละครหลังข่าวมากเกินไปยัยตัวแสบ” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นิ่งสนิทจนน่าหมั่นไส้ “คิดว่าคนอย่าง ธันวา วงดนตรีลูกรักอธิการบดีนั่น จะลดตัวมาขโมยกระดาษแผ่นเดียวจากห้องซ้อมโทรมๆ ของพวกเราเหรอ หмายถึง... ถึงแม้ว่าเพลงนั้นมันจะเพราะมากจนใครฟังก็ต้องอิจฉาก็เถอะนะ” “นี่นายยังจะมีอารมณ์มาชมเพลงตัวเองอีกเหรอ!” รินรดาแยกเขี้ยวใส่ “ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น! ฉันหมายความว่าตอนนี้เราไม่มีโน้ตเพลงหลักใช้ซ้อม แล้วอีกไม่ถึงสองอาทิตย์ก็จะถึงรอบคัดเลือกแล้วนะ!” “แล้วใครบอกเธอว่าฉันจำโน้ตพวกนั้นไม่ได้” ประโยคสั้นๆ เรียบง่าย แต่กลับทำให้รินรดาชะงักกึก อ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง ความโกรธที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความงุนงงชั่วขณะ คีย์ถอนหายใจเบาๆ ปล่อยมือออกจากกระเป๋าเสื้อฮู้ด ก่อนจะเดินผ่านหน้ารินรดาไปหยิบกีตาร์โปร่งขึ้นมาพาดบ่าอย่างมั่นใจ เขาก้าวขาฉับๆ ไปที่เก้าอี้กลางห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่รีบร้อน สายตาดุคมมองสบตากับเธอผ่านแสงไฟสลัวในห้องซ้อม “เพลงที่ฉันแต่ง... มันอยู่ในหัวฉันนี่” คีย์ใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่ขมับตัวเองสองที ดวงตาคมกริบฉายประกายจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ “ต่อให้ใครเอาชีตโน้ตไปเผาไฟทิ้ง หรือเอาไปแปะประจานกลางลานคณะ เธอก็ไม่มีวันเอาเพลงนี้ออกจากหัวสมองของฉันได้หรอกรินรดา... เพราะฉันเป็นคนบรรจงเขียนมันขึ้นมาทีละตัวโน้ต” ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้! ปากจัด ยกตนขокหิน และชอบพูดจากวนประสาทเป็นที่หนึ่ง แต่ทำไมเวลาที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ซะได้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เกินไป เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกๆ ในอก “อะ... อ๋อเหรอ เก่งนักนะพ่อคุณ แล้วถ้าเกิดแกจำสลับท่อนโซโล่ขึ้นมาตอนอยู่บนเวทีล่ะ จะให้ฉันเอาไม้กลองปาหัวแกแก้เขินหรือยังไง” “ถ้าอยากลองปา ก็เชิญพิสูจน์ดูสิว่าฉันจะเล่นพลาดไหม” คีย์ยิ้มมุมปาก ท่าทางกวนโอ๊ยกลับมาเต็มพิกัดอีกครั้ง “แต่วันนี้... เลิกโวยวายแล้วมาเริ่มตารางซ้อมที่แน่นเอี๊ยดกันได้แล้ว ยัยมือกลองขี้โวย” มินท์ที่ยืนมองสถานการณ์อยู่มุมห้องอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มจนแก้มปริ มือเบสสาวแอบส่ายหัวเบาๆ ให้กับเคมีประหลาดของเพื่อนสนิทกับรุ่นพี่ปากร้ายคู่นี้ ต่อหน้าคนอื่นกัดกันแทบตาย แต่พอเอาเข้าจริง... บรรยากาศมันกลับกระชับแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก “เอาล่ะ! ในเมื่อคุณมือกีตาร์อัจฉริยะเขายืนยันว่าจำได้ งั้นเรามาเริ่มจากท่อนอินโทรใหม่กันเลยดีกว่า” รินรดาปรับสีหน้ากลับมาเป็นโหมดจริงจัง เธอเดินกลับไปประจำที่ชุดกลองคู่ใจ คว้าไม้กลองขึ้นมาหมุนควงในมือสองรอบด้วยความคล่องแคล่ว แววตามุ่งมั่นกลับมาเต็มเปี่ยม “ตารางซ้อมวันนี้ยาวไปจนถึงเที่ยงคืน ใครห้ามอู้ ห้ามบ่นเด็ดขาด!” “ตามใจคุณเลยครับท่านประธาน” คีย์เอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่ปลายนิ้วกลับเริ่มดีดสายกีตาร์โปร่งเป็นทำนองเพลงที่คุ้นเคย เสียงดนตรีใสๆ กังวานก้องขึ้นประสานกับเสียงไม้กลองที่กระทบลงบนสแนร์อย่างแม่นยำ ห้องซ้อมที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพลังงานอันร้อนแรงและจังหวะดนตรีที่เร้าใจ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการปะทะคารมและรอยร้าว ค่อยๆ ถูกประสานเข้าด้วยกันผ่านโน้ตดนตรีทีละตัว สองตัวอย่างแนบแน่น ทุกการประสานเสียง ทุกสายตาที่ส่งผ่านหากันในจังหวะเพลง ทำให้พวกเขารู้สึกได้ว่า... ไม่มีอุปสรรคไหนจะมาทำลายวงดนตรีวงนี้ได้อีกแล้ว ทว่า... ในขณะที่เสียงดนตรีและบรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเข้มข้น เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* รินรดาหยุดตีกลองกะทันหัน คีย์ขยับนิ้วหยุดเสียงกีตาร์ ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงมาอีกครั้ง ประตูห้องซ้อมสีทึบก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ จากด้านนอก ร่างสูงของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยعยันที่มุมปาก ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่คุ้นตาเสียยิ่งกว่าคุ้นตา... ชีตโน้ตเพลงหลักที่หายไป! “บังเอิญจัง... ผมเก็บกระดาษแผ่นนี้ตกอยู่หน้าห้องซ้อมของวงผมนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยของ ธันวา ที่ยืนจ้องมองตรงมาที่รินรดาและคีย์ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “ดูท่าทาง... งานแข่งปีนี้ ทางคณะพวกคุณคงจะจบเห่ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มแล้วมั้งครับ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธสายใหม่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเสียงดนตรีและหัวใจของพวกเขานะครับ