ธันวาตัวร้ายปรากฏกาย

เสียงสายกีตาร์โปร่งที่ถูกดีดสะบัดด้วยแรงอารมณ์ดัง "แกร๊ง!" ก้องกังวานไปทั่วห้องซ้อมดนตรีใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของพรมเก่าๆ และคราบเหงื่อไคลผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดเท่ากับสายตาคู่คมของคีย์ มือกีตาร์หนุ่มอัจฉริยะที่กำลังจ้องมองรินรดาด้วยแววตาคุกรุ่น หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธสายใหม่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดในพริบตาเดียว! "นายหมายความว่ายังไง คีย์" รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงไหล่ ไม้กลองในมือถูกกำแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว "เรื่องสัญญากับค่ายเพลงอินดี้นั่น... ทำไมจู่ๆ ถึงมีชื่อวงอื่นแทรกเข้ามาได้ ทั้งที่เราควรจะเป็นคิวแรก" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีเข้มมองเธอนิ่งสนิท เขาวางกีตาร์โปร่งพิงไว้กับขาตั้งอย่างใจเย็น ผิดกับอุณหภูมิในห้องที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมละลาย "ก็หมายความตามที่เธอได้ยินนั่นแหละ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "โลกดนตรีมันไม่ได้สวยงามเหมือนคอร์ดเพลงป๊อปใสๆ หรอกนะ มือกลองอย่างเธอคิดตื้นเกินไปหรือเปล่า ถึงได้คิดว่าความพยายามอย่างเดียวมันซื้อตั๋วเข้าวงการได้" "ปากจัด!" รินรดาตวาดกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยประกายไฟแห่งความไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันมันคิดตื้นแล้วนายมาทำเป็นรู้ดีทำไมล่ะ หะ? หรือกลัวว่าวงของฉันมันจะดังแซงหน้าวงเทวดาของนายขึ้นมาจริงๆ ถึงต้องคอยหาทางสกัดดาวรุ่งอยู่เรื่อย" คีย์ชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาไหววูbyเสี้ยววินาที ก่อนที่กำแพงความซึนจะถูกสร้างขึ้นมาปิดกั้นไว้อย่างรวดเร็ว เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ลอบกลืนก้อนความรู้สึกอึดอัดลงคอ ก่อนจะหันกลับมาตีสีหน้าเยnชาใส่เธอเหมือนเดิม "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก รินรดา" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ฉันแค่ไม่อยากเสียเวลามาเล่นดนตรีกับคนที่ไม่รู้อะไรเลยต่างหาก... เธอมันก็แค่..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปเมื่อประตูกระจายเสียงห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท "ว้าวๆๆ บรรยากาศมาคุชะมัด ดนตรีร็อกนี่มันเร้าใจแบบนี้ทุกวงเลยหรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด ธันวา นักร้องนำรูปหล่อพ่อรวยจากวงคู่แข่งเบอร์หนึ่ง ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบายๆ สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิท รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้รินรดานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคราบความหวັງดีจอมปลอม รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ เธอก้าวถอยหลังออกมาจากคีย์เล็กน้อยเพื่อตั้งหลัก ขณะที่คีย์หรี่ตามองผู้มาเยือนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด "นายเข้ามาทำไมที่นี่ ธันวา ห้องซ้อมนี้ไม่ได้ต้อนรับคนนอก" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ รังสีความหึงหวงและไม่พอใจฉายชัดเจนผ่านแววตา ถึงแม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้มาดนตรีหนุ่มปากร้ายก็ตาม "ใจเย็นน่า คีย์ ฉันไม่ได้มาหาเรื่องสักหน่อย" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาสSสายตาคมกริบมาที่รินรดา พลางยกมือขึ้นเกา,ท้ายทอยเบาๆ "อันที่จริง... ฉันแค่แวะมาทาบทามคนมีความสามารถต่างหาก พอดีวงของฉันกำลังต้องการมือเบสฝีมือดี และบังเอิญว่า..." ธันวาเว้นจังหวะ หันไปมองมินท์ มือเบสสาวเพื่อนสนิทของรินรดาที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหยุดยืนหน้าประตูพอดี รินรดารีบหันขวับไปมองมินท์ทันที "มินท์... แกอย่าไปฟังที่มันพูดนะ!" มินท์ยืนนิ่ง สีหน้าฉายแววลังเลและหนักใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมมองสลับระหว่างเพื่อนรักกับข้อเสนอที่ธันวาเพิ่งยื่นให้เมื่อช่วงบ่ายวันนี้—ข้อเสนอที่สามารถทำให้วงของพวกเธอมีเงินทุนสนับสนุนทันทีโดยไม่ต้องรอค่ายเพลง "ริน..." มินท์เอ่ยเสียงเบาหวิว "คือ... ธันวาเขาบอกว่าถ้าฉันไปช่วยแจมให้วงเขาในโปรเจกต์พิเศษ เขาจะช่วยเคลียร์คิวห้องอัดให้พวกเราฟรีสามเดือนนะแก" "เธอจะแลกวิญญาณกับซาตานเพื่อห้องอัดแค่สามเดือนเนี่ยนะ มินท์!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ความโกรธระลอกใหม่พุ่งขึ้นมาจุกอกไม่ใช่เพราะตัวมินท์ แต่เป็นเพราะแผนสกปรกของธันวาที่จงใจเข้ามาบ่อนทำลายวงของพวกเธอจากข้างใน ธันวายิ้มเยาะอย่างพอใจในผลงาน เขาก้าวเข้าไปใกล้มินท์อีกนิด ส่งสายตาแพรวพราวตามสไตล์หนุ่มเจ้าเสน่ห์ "เห็นไหมล่ะรินรดา คนฉลาดเขาเลือกทางที่ดีที่สุดให้ตัวเองเสมอ ไม่เหมือนเธอดื้อรั้นหัวชนฝา สุดท้ายก็ต้องมายืนทะเลาะกับผู้ชายปากร้ายคนนี้ไปวันๆ เสียเวลาเปล่า" คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนากำหมัดเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความอดทนของมือกีตาร์หนุ่มสายซึนขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาไม่สนแล้วว่าใครจะมองว่าเขาใจร้อน เขาไม่ยอมให้ไอ้เวรนี่มาหยามรินรดาต่อหน้าเขาเด็ดขาด "ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วซ้อมนายคาตีนตรงนี้" คีย์ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อแจ็คเก็ตของธันวาด้วยความเร็วสูงจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน บรรยากาศในห้องซ้อมคุกรุ่นถึงขีดสุดราวกับมีประกายไฟสパークออกมาจากอากาศ ธันวาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มเยาะเย้ยใส่คีย์อย่างท้าทาย ดวงตาคมกริบเหลือบมองรินรดาก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สามคน "เดือดเป็นฟืนเป็นไฟแทนกันขนาดนี้เลยเหรอ คีย์... หรือว่าความจริงแล้ว เธอก็รู้สึกลึกๆ เหมือนกันว่าวงของเธอมันไปไม่รอด... ไม่งั้นมือกลองคนนี้ คงไม่วิ่งแจ้นไปหาผู้ชายคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือลับหลังนายหรอก จริงไหมรินรดา?" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เธอยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ คีย์ก็ชะงักมือที่กำคอเสื้อธันวาไว้ ดวงตาคมกริบที่เคยเดือดดาลค่อยๆ หันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน—แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เย็นชา และเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง! "เธอ... ไปขอความช่วยเหลือจากมันลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอ รินรดา?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" มาโดยตลอด แล้วมาลุ้นบทสรุปความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนหน้ากันนะครับ!